ROOTS OF HEAVEN @ PATRONAAT, HAARLEM - 06/04/18

Douglas Firs

Vorig jaar nog een verrassing dat Roots of Heaven nieuw leven was ingeblazen. Een samenwerking tussen het gerenommeerde popblad Heaven en Patronaat. Tien jaar geleden was het alweer. Nog langer geleden was het zelfs tweemaal per jaar dat het Patrionaat plaats bood aan rootsmuziek liefhebbers. Wanneer je terug kijkt naar wie hier op het podium hebben gestaan dan is dat indrukwekkend. Calexico, Lucinda Williams en Damien Jurado zijn ondertussen doorgebroken en staan op grote podia. Nu anno 2018 wederom een editie, en nu op een vrijdagmiddag/avond. Met een line up die zeker de moeite waard is. Vorig jaar was er voor mij een grote ontdekking namelijk The Black Lillies. Helaas nog niet vernomen dat ze nogmaals naar Nederland komen. Hopelijk zitten er vanavond ook nog een topper tussen.

Het festival wordt geopend met een optreden van King Dalton in de Second Hall.De Vlaamse band, met zangeres Jorunn Bauweraets, maakt stevige rock met een indrukwekkende smeltkroes van disco, psychedelica, swamprock, folk, blues, jazz en soulfunk . Met leden van Tiger Horse, Zita Swoon en Broken Circle Breakdown Bluegrass Band kan het ook niet missen. Jammer voor de Vlamingen dat het nog zo rustig is in de zaal, het aantal bezoekers is op een paar handen te tellen. Het is vandaag voor het eerst een lekkere voorjaarsdag en menige bezoeker zal nog op een terras te vinden zijn in het prachtige Haarlem. Muzikaal begint het stevig met drums en bass, aangevuld met psychedelische gitaargeluiden in het nummer "Bring Me Back". Het tweede nummer "Light On The Water" begint met meerdere exotische slaginstrumenten en Schotse invloeden; prachtig nummer. Zoals gezegd is de stijl zeer divers, zeer aangenaam om naar te luisteren. Tijdens het nummer "Damn My Luck" krijgen we nog stevigere gitaren en grunge invloeden. Als liefhebber van americana is dit wel even wennen.

Het verschil is dan ook groot met Dan Bern die even later in de Third Hall mag optreden. Dan Bern is een Amerikaanse singer-songwriter, in de traditie van Bob Dylan, met vaak zeer scherpe teksten en hilarische observaties. Zijn Talkin’ Al Kida Blues was destijds een briljante verwerking van de aanslag op de Twin Towers. Wat meteen opvalt is dat zijn linkerhand helemaal heeft gespalkt en in het verband heeft zitten. Dat zal lastig worden om gitaar te spelen. Hij heeft een paar weken terug zijn vingers in een snowblazer gehad en dat zag er daarna niet goed uit, hij zag bloed en zijn botten. Dan verwacht dat het euvel binnenkort voorbij zal zijn maar voor vanavond heeft hij toch maar Lorenzo Bertocchini uitgenodigd om hem te begeleiden. Lorenzo heeft al met vele grote artiesten opgetreden zoals John Prine en Elliott Murphy maar ook al eerder met Dan Bern. Dan start gelijk met een van zijn bekendste nummer "Jerusalem". Het nummer gaat over de messias waar joden, christenen en moslims op wachten. En wachten is heel vervelend, dus kun je nagaan hoe verdrietig iedereen moet zijn. Een prachtig nummer, zoals ook het tweede nummer"Black Tornado" waarin het Dan toch lukt om zijn mondharmonica vast te houden. Het nummer "Haarlem" heeft hij in uiteraard geschreven in Haarlem, maar nog nooit gezongen, en daar komt nu verandering in. Een prachtig nummer met humor en verdriet. Over het bezoek aan een sauna; helemaal naakt tussen mannen en vrouwen zonder sex; en Theo van Gogh die vermoord werd door het maken van een kritische film. Steeds meer blijft Dan te beklijven met zijn werkelijk schitterende overpeinzingen en teksten. Hoogtepunt is het nummer "God Sain No". Hij heeft een ontmoeting met God en vraagt hem om terug te gaan in de tijd en een ontmoeting te realiseren met Kurt Cobain, Hitler en Jezus. En God zei nee, omdat de tijd alleen tot hem behoort en dat hij dit wapen niet afstaat. Fantastisch nummer. Hij maakt behalve prachtige songteksten ook gedichten. Hij heeft nu een boek geschreven met gedichten en leest daar een uit voor. Het gaat over een ontmoeting met Leonard Cohen om vervolgens een prachtig nummer van Leonard te coveren. Chelsea Hotel, fantastisch. Een prachtig optreden, een entertainer pur sang. Geweldig om hem live te zien spelen.

Terug naar de andere zaal waar Douglas Firs staat te trappelen om op te treden. "Hinges Of Luck" uit 2017 is het derde en laastste album van Gertjan en bevat echt beauty's van nummers. Gertjan van Hellemont heeft zich een tijdje teruggetrokken in Montreal om te schrijven aan dit album. Van heel ingetogen tot snoeiharde beats. Het album doet je meteen denken aan bands als The War On Drugs en Admiral Freebee. De band bestaat uit twee gitaristen, piano en drums. Het begin is heel easy en loom maar gaat snel over in stevige rock. Jonge gasten zijn het nog, geweldig om te horen en zien hoe ze experimenteren met hun muziek. Nummers als "Caroline" en "Hannah" (nieuwe single) komen voorbij. Mooie sound, stevig, strak echt een War On Drugs sfeer. Zijn verblijf in Montreal was zowel een goed idee maar ook een slecht idee omdat hij zich erg eenzaam voelde. Dat gaf hem de inspiratie om het nummer "Montreal" op te nemen op een kleine recorder in zijn hotelkamer. Tijdens de opname rijdt er een vrachtwagen achteruit met een piepend geluid; dit staat ook het album. Uiteraard mag het zeer aanstekelijke nummer "Judy" niet ontbreken.

In het café treedt inmiddels Twain op. Twain is de band van singer-songwriter Mt Davidson maar vanavond doet hij het solo. Hij is nogal verward, is net gearriveerd, heeft geen enkele notie van tijd en staat daardoor onwennig op het podium. Hij vertelt dat hij paardenmoppen verzamelt, wil er wel één vertellen maar speelt toch liever liedjes. Ik kan het even niet meer volgen. Inmiddels is het wel heel erg druk geworden.

Baptiste W. Hamon staat met zijn twee companen klaar in de second hall. Deze parijzenaar zingt in zijn moerstaal en dat blijft heel apart in dit wereldje ondanks dat het pure americana betreft. Het Frans is een prachtige taal voor folksongs; verstaan is een ander verhaal. De albums die hij heeft gemaakt zijn opgenomen in Nashville en dat druipt er vanaf. Puike americana, niets mis mee. Introductie van de nummers doet hij dan wel weer in het Engels. Zo kom je tot ontdekking dat Townes van Zandt zijn grote inspirator is en als ode aan deze meester speelt hij het nummer "Waiting Around To Die" in het Engels nog wel.

Het is inmiddels erg druk geworden en tijd om Jim Keaveny op te zoeken. Jim Keaveny woont met zijn vrouw Anna Oakly zelfvoorzienend in afzondering middenin de Texaanse woestijn. Floortje Dessing wijdde al eens een aflevering van haar tv-programma aan hen. Op youtube is deze uitzending nog te zien. Werkelijk indrukwekkend hoe hij daar leeft. In die omgeving, in de nabijheid van Mexico, componeert hij zijn liedjes, als hij niet aan het werk is als timmerman. Aangevuld met een bassist en een gitarist (from Schotland). De eerste songs zijn nogal verdrietig. Jim vertelt dat hij vorig jaar een goede vriend heeft verloren en enkele songs zijn aan hem gewijd. De gitarist kan dit nog eens versterken door heel subtiel met een slide gitaar te spelen; prachtig. Gelukkig gaat later de zon weer schijnen in San Diego in het prachtige nummer "Brown Skinned Woman". Hoofdrol is wederom voor de magnifieke gitarist (from Schotland).

Zondermeer is Blitzen Trapper de hoofdact van vanavond. Deze uit Portland afkomstige Indie band mixt americana, southern rock en folkrock waarbij zij regelmatig een experimenteel randje toevoegen. Voor hun jongste album, "Wild And Reckless" heeft de band echter een wat traditionelere route ingeslagen die je af en toe doet denken aan grootheden als Bob Dylan, Tom Petty en Bruce Springsteen. Het album moet je zien als een soort rockopera; die was maandenlang in het theater te horen. Daarna bedachten ze het om het album uit te brengen. Het eerste nummer "Wild and Reckless" van het gelijknamige album is een spetterende opening. Wat een power, wat een fantastisch geluid, wat een dikke en vette country rock. Na de eerste stevige nummers nemen ze iets gas terug. Zanger Eric Early heeft een stem die echt heel veel weg heeft van Bruce Springsteen. De bassist en de drummer zorgen samen voor een heerlijk strak ritme, klinkt als een huis. Het ene hoogtepunt volgt het andere op. Rock, country, ballads maar altijd in de sfeer van Tom Petty en of Bruce Springsteen. Een nummer pik er nog even uit; namelijk "Rebel". Een heerlijk nummer met een countrydreun.

Het is inmiddels 23.00 uur en de vrijdagavond is vermoeiend na een week werken. Ik besluit om Danny Guinan en de Folk Road Show voorbij te laten gaan. Meer dan voldoende mooie momenten gehad vanavond. Het was erg druk aan het eind van de avond en dat in een tijd dat dit soort festivals als paddestoelen uit de grond komen. Een verheugend vooruitzicht, om in dit festival ook volgend jaar weer te laten plaatsvinden. Het is kleinschalig, maar met een hoog niveau van optredens, zeker de moeite waard. Ik heb genoten.

Roelof Passies

Foto's: Iris Neline Kuit


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

PATRONAAT, HAARLEM

 

Twain

Baptiste W. Hamon

Jim Keaveny

Blitzen Trapper