(GE)VARENWINKEL BLUES & ROOTS FESTIVAL – 29/08/15

website  
facebook  

VARENWINKEL - 29/08/15

 

The Blues Vision

Chris Bergson Band

Eugene ‘Hideaway’ Bridges

Jarekus Singleton

Selwyn Birchwood

Congo Faith Healers

D-Tale 

Muziek is niet alleen helend, het bevordert desgevallend ook het geluk. Dit jaar koos (Ge)Varenwinkel opnieuw voor een goede doelproject, namelijk het fonds ‘Ga Voor Geluk’ dat o.m. focust op het geheel van preventiemaatregelen om depressie en suïcide in te dijken. Een weekendje bluesmuziek in Varenwinkel helpt natuurlijk ook en zeker op zaterdag toen de zon voluit straalde en je reeds vanaf de vroege namiddag van diverse muziekgenres, blues en roots, kon genieten. Reeds aan de ingang kwamen de positieve ‘vibes’ je tegemoet samen met de geur van expressiekoffie en wafels. En als op de affiche namen staan als Chris Bergson en Selwyn Birchwood of in de Rootstent een band als de ‘Congo Faith Healers’ staat geprogrammeerd dan grenst je geluk al aan een lichte vorm van euforie.

 

The Blues Vision

Het Blues & Roots festival in Gevarenwinkel, dat elk jaar opnieuw de zomervakantie afsluit, is een evenement dat je zeker niet mag missen, want zoals aangehaald: niets beter dan swing, bluesrock, roots en funk, om alle donkere gedachten uit te bannen. De eerste band in de ruime Mainstage tent ‘The Blues Vision’, een jeugdige band met zanger/gitarist Arne Demets in de voorhoede, wist al dadelijk het volk naar binnen te lokken met hun ‘Kind of Blues’, alreeds hun derde album, waaruit het trio de gevoelvolle vertolkte slowblues ‘This’ opdiepte met mooi fantasievol gitaarspel. Ook drummer Klaas de Somer is er nog steeds bij evenals Hanne Vanderkerckhove, wat wijst op de hechte band tussen de drie muzikanten, die omstreeks 2010 van start gingen, maar hun ‘school blues’ al lang achter zich hebben gelaten na een tweehonderdtal concerten. Mogelijks een ludieke toespeling, maar het trio bracht ook de song ‘The Drummer Get’s All The Girls’ en dankzij Hanne stond er op zaterdag toch tenminste één muzikante op het podium, - met uitzondering dan de band rond Jarekus Singleton, waarin later in de namiddag ook drumster Maya Kyles haar ‘mannetje’ stond, maar dan in de achterhoede -. Hun mix van bluesrock, funk en roots, gekoppeld aan hun jeugdig enthousiasme sprak alvast de menigte aan, die op dat ogenblik redelijk begon aan te groeien. Met songs als het bekende ‘Hey Joe’ en het bluesrockende ‘Lonely Night’ blijft heel begrijpelijk hun schare fans alsmaar toenemen.

 

Eugene ‘Hideaway’ Bridges

Met de ‘Chris Bergson Band’ uit New York, kwam de eerste band uit Amerika overgevlogen, met als sympathieke en getalenteerde frontman, Chris Bergson, gezegend met een prachtstem. In 1999 studeerde hij af aan de ‘Manhattan School of Music’, wat alles zegt over zijn veelzijdigheid. Naast zanger/gitarist is hij ook songwriter, toondichter, producer en jazzman die zijn eigen label ‘2 Shirts Records’ oprichtte, en desondanks heel bescheiden bleef, de enige muzikant die je later nog op de festivalweide zag rondlopen. Zijn album ‘Fall Changes’, uitgebracht in 2007, werd opgenomen in de ‘Levon Helm Studios’, wiens vriendschap hij in de loop van het concert in herinnering bracht, naast odes aan respectievelijke buurmannen of opgemerkte figuren in zijn directe omgeving. Songs als ‘61ste & 1ste’ en ‘Gowanus Heights’ wezen daarop. Het siert de artiest ten voeten uit. Zijn achtergrond als jazzgitarist kon je horen in songs als ‘Hello Bertha’ of het up-tempo ‘Going Home’. Behalve eigen songs bracht hij ook de cover ‘You’ve Been A Good Old Wagon’ van Bessie Smith. Halverwege trok de band zich even terug, waarna Chris solo het expressieve en verkillend mooie pareltje ‘Rain Beatin’ Down’ vertolkte, ditmaal zonder Amy Helm die op het album met hem meezong. Zijn concert was in elk opzicht stimulerend, ontroerend of meeslepend, zodanig dat je na zijn optreden maar direct al zijn albums ging kopen en ter ondertekening aanbieden, zoals ook zijn meest recente alom bejubelde ‘Live At Jazz Standard’. De charismatische Eugene ‘Hideaway’ Bridges, veelzijdig bluesgitarist, geboren in New Orleans, pakte in de loop van zijn sober concert meer dan eens uit met zijn soulvolle stem, die je telkens weet te raken. Hij bracht hulde aan zowel B.B. King als zijn vader Othineil Bridges, voluit Sr. Slim ‘Hideaway’ Bridges, gitarist en bluesman, die hem beiden in zijn loopbaan steunden en inspireerden en die beiden in de loop van het voorbije jaar overleden. Onlangs bracht hij zijn laatste album ‘Hold On A Little Bit Longer’ uit en het ziet ernaar uit dat hij nog lang de blues zal uitdragen, want hij beleeft elke zanglijn met elke vezel van zijn ziel. Eugene, een kleurrijke figuur, lijkt in alle opzichten een man met het hart op de juiste plaats, wat blijkt uit zijn betrokkenheid met de medemens en zijn memories over vroeger, het leven in het algemeen en de rampen die een mens of volk kunnen treffen. Tot nu toe werd Eugene reeds zeven keer genomineerd voor een Blues Music Award en ook Live weet hij de mensen te raken met zijn soulballads of zelfs met een funky song als ‘Memory Lane’. Zoals hij zelf toegaf mag hij dan nog een ‘young’ man zijn, in sommige opzichten is hij ‘old fashion’. Hoe dan ook blijft hij een rasvertolker van authentieke intens (her)beleefde blues.

 

Jarekus Singleton & Selwyn Birchwood

Omstreeks 21 uur ’s avonds kondigde Bruce Iglauer, baas van Alligator Records, zijn eerste rijzende ster aan, gitaarheld Jarekus Singleton, een ‘superstar’ die nog niet zo lang geleden het album ‘Refuse To Lose’ uitbracht op het Alligator label. Veel rap of gospel kon je in zijn concert niet aantreffen, elementen die zijn carrièreaanloop markeerden. De meeste songs concentreerden zich rond zijn briljant gitaarspel, waarbij hij de snaren martelde en teisterde tot deze hun ultieme geheimen prijs gaven. Ook de toetsenist aan zijn zijde vereiste het uiterste van het toetsenklavier, zodat de algehele gitaar/Hammond sound de tent tot het nok vulde. Jarekus komt oorspronkelijk uit de streek van Jackson in Mississippi, maar in zijn soms rebels gitaarspel hoor je invloeden van zowel Stevie Ray Vaughan en Jimi Hendrix als van Buddy Guy en Michael Burks, ook al vertelt hij in zijn songs zijn eigen verhalen, zoals bij het intens vertolkte ‘Hell’ of bij ‘Keep Pushin’. Het samenspel en de interactie tussen de muzikanten, gelardeerd met veel high five’s en ‘body language’, wees op duurzaam gesmeed broederschap, ook al was de drummer dan een dynamische dame die zich overigens kiplekker voelde in het mannenclubje. Het publiek reageerde superenthousiast en kon niet genoeg krijgen van de virtuositeit van de rasgitarist, die tot driemaal toe teruggeroepen werd voor een toegift. En op het einde verdrongen de eerste rijen van het publiek elkaar voor een handdruk van drumster Maya Kyles. Het zou me niet verwonderen als er diezelfde avond al deals uitgedokterd werden over optredens in het komende festivaljaar. Hierna kondigde diezelfde Bruce Iglauer zijn tweede topper van de avond aan, de nog jeugdige Selwyn Birchwood uit Tampa, Miami, die hij had opgemerkt tijdens de finale van de ‘International Blues Challenge’ in 2013, die Selwyn overigens won. Evenals Jarekus komt Selwyn uit een éénoudergezin en kwam de interesse voor de blues al op jonge leeftijd. Zijn frisse spontane verschijning ondanks het late uur nam je dadelijk voor hem in evenals zijn origineel stemgeluid, gruizig en soms strelend zoals bijv. bij het magnifieke ‘Walking In The Lion’s Den’. Hij speelde, entertainde en zong tegelijk met een stemkleur die soms aan Ernie Ford herinnert. Ook saxofonist Regi Oliver droeg meer dan zijn steentje bij en blies de ziel uit zijn lijf, waardoor hij zijn bewasemde brillenglazen meermaals moest afdrogen zoals bij ‘Love Me Again’ met een mooie solo op zijn baritonsax. Selwyn plukte de meeste songs uit zijn recente ‘Don’t Call No Ambulance’ album, bekroond met een ‘Blues Music Award’ in de categorie ‘Best New Artist Album’. Halverwege zijn concert vervoegde ook Jarekus zich even bij het viertal, waardoor ‘The River Turned Red’ uitgroeide tot één van de vele hoogtepunten, naast de boogie ‘Don’t Call No Ambulance’, dat naar verluidt geïnspireerd is op een observatie tijdens een liveshow toen hij een aangeschoten dame op stiletto’s vervaarlijk zag dansen. Want ook Selwyn schrijft zijn nummers zelf. Op het laatst reikte hij naar zijn lapsteelgitaar als begeleiding bij ‘Hoodoo Stew’ en ‘Tell Me Why’, originele songs die door merg en been gingen. Ook hij werd meermaals teruggeroepen. Tenslotte dook hij samen met de saxofonist het publiek in om zich daar temidden van de menigte al spelend een weg te banen, werkelijk de apotheose van de avond (zie video).

 

D-Tale 

Met al die kwalitatieve energieke overvloed uit Amerika zou je nog vergeten dat ook in de ROOTSTOWN - TENT muzikaal genot te beleven viel zowel bij de multicultureel samengestelde ‘Congo Faith Healers’ uit Amerika, Cuba, Londen en Hongarije als bij de Belgische ‘D-Tale’ met zanger/gitarist Mario Pesic en Steve Wouters op drums. Deze laatste toverde bij tijden ongelooflijk opwindende drumbeats uit zijn drumstel. Maar eerst was het de beurt aan de ‘Congo Faith Healers’ aangekondigd door de immer spontane en fotogenieke Wim ‘Huibbe’ als een van de ‘best Live shows’ in Londen. Het vierkoppig internationaal gezelschap deed in een mum van tijd de temperatuur overkoken, waarbij enige verkoeling niet werd getolereerd. De vaart waarmee Akos, Jay en Victor, respectievelijk op contrabas, drum en tuba hun feestmuziek glans gaven imponeerde je vanaf de eerste akkoorden zodat ‘Red Bandana’, ‘Voodoo Queen’, ‘The Street Robbery’ en de ‘Morning Train’ uit hun laatste ‘Ju Ju Mix’ album je constant stimuleerden om je aan hun muzikale crossover wagons vast te haken. Zanger Sony West stuurde aan met zijn gitaar met stalen body, als de locomotief die het traject en de ritmes bepaalde alsof hij in één adem voodoo, swamp, satansmuziek, mambo’s en andere Latijnse ritmes met elkaar wilde verzoenen. Vooral de obsederende junglebeat van Jay Tubsman en de triomferende klanken van de Cubaanse trompettist creëerden een jubelstemming die ook aanhield in hun tweede setgedeelde bij ‘Bible Reader’ en ‘Ukrainian Dance’ alsof de dag van het laatste oordeel was aangebroken. Tot slot mengden Sony West en Tubsman zich tussen het publiek als een verwilderde parade met onafgebroken drumritmes. Entertainment in de hoogste graad! Ook D-Tale mocht in twee setdelen bewijzen dat blues mogen spelen deel uitmaakt van hun gezamenlijke levensadem. Met ervaren muzikanten als Jan Ievens op bas en Patrick Cuyvers op Hammond, zowat de helft van de ‘Jim Cofey’ band, had je al garanties voor kwaliteit. Voeg daarbij de Kroaat Mario Pesic als frontman en zanger/gitarist en de gedreven Steve Wouters op drum en je krijgt een show waarbij letterlijk de zweetdruppels ervan afspatten. Het liefst sluiten zij aan bij de songs van hun grote helden zoals in ‘Ridin’ With The King’ of  ‘The Midnight Train’, maar ook bij songs als ‘Memphis In the Meantime’ of ‘Feels Like Rain’ van John Hiatt. In de derde toegift werd dat ‘Born On The Bayou’. Mario heeft een zwarte stem doordrongen van oude blues en zijn gitaarspel grijpt je bij je vel. Hij smeet zich in zijn songs alsof de duivel hem zijn allerlaatste uren had toegemeten. Ook het fantastisch bijwijlen uitzinnig drumwerk en de bezeten orgelklanken bepaalden mee de sfeer van dit in tweeën gespleten concert dat qua groove herinnerde aan de wilde jaren van de jaren zestig/zeventig maar dan stevig gemoderniseerd.

Ver na middernacht zou hier in de Rootstown tent nog de After Party aanvangen voor wie nog wakker genoeg was om op zijn benen te blijven staan, te dansen en het feest voort te zetten. Inmiddels waren de bekerruimertjes in hun bijeen gespaarde rode XXL T-shirts al lang naar hun slaapplekje vertrokken en bij het rijpere volksdeel hadden warmte en drank hun tol geëist. Alleen de volle maan gaf nog present, ideale verlichting om dus huiswaarts te rijden. (Ge)Varenwinkel gaat niet alleen voor ondersteuning van goede doelen, maar ook voor beregoede muziek. 

Marcie

Foto © Michel Verlinden

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 

 

Never Enough - Everyday I got the blues