JAZZ MIDDELHEIM - 15/08/15 met Robin McKelle, Cécile McLoren Salvant, Jason Moran, Dr. John

Robin McKelle

 

De zaterdag moest de feestdag worden van deze editie. Met de nachtburgemeester van New Orleans als afsluiter, een Fats Waller danceparty door artist in residence Jason Moran en een paar marching bands als tussendoortje beloofde het geen typisch Middelheim-dagje te worden.

De bij ons redelijk onbekende Robin McKelle mocht de spits afbijten op deze regenachtige dag en voor een halfvolle tent, niet echt de meest dankbare taak. Zingen begon Robin McKelle  in de kerk. Via  high school  jazzbands, later het prestigieuze College of Music en dankzij de Thelonious Monk Vocal Jazz Competition werd haar carrière gelanceerd. Opmerkelijk genoeg brak ze aanvankelijk enkel door in Frankrijk. Haar eerste albums  Introducing Robin McKelle en Modern Antique sloten sterk aan bij de jazz en met name de swingjazz en bigbandtraditie. Gaandeweg greep ze tijdens haar optredens meer en meer terug naar invloeden uit de traditionele soul, wat zich later ook vertaalde op haar recentere albums Soul Flower  en  Heart of Memphis . “ People accepted the transition, because they felt it was natural. I could express my personality better in that soul‐jazz range. It was a sort of liberation.”  Ondertussen laveert McKelle, gezegend met een dijk van een stem, samen met haar Flytones  vlot doorheen de Amerikaanse traditie van jazz, soul , rhythm & blues, funk en soms zelfs americana. Na een vlotte intro van haar band – we kregen zo meteen een idee van de sound – kregen we de nodige dansbare soulgrooves voorgeschoteld. Robin McKelle was vastberaden om van meet af aan de tent in vuur en vlam te zetten, maar het duurde toch even voor dat echt lukte. Halverwege de set kreeg ze met herkenbare maar naar eigen hand gezette versies van ‘Don’t let me be Misunderstood’ en ‘Proud Mary’ het publiek van de stoelen. De band mocht zich even uitleven in het instrumentale ‘Green Onions’, waarna een Albert King-blues en een spetterend ‘Take me to the River’ de set vervolledigden. Ondanks het vroege uurtje kreeg ze iedereen  aan het dansen. Eerste horde genomen.Robin McKelle (zang), Ben Stivers (toetsen en orgel), Fred Cash jr. (bas), Al Street (gitaar), Bill Campbell (drums)

De jonge jazzzangeres (° 28 augustus 1989) Cécile McLorin Salvant is de in Miami geboren en opgegroeide dochter van een Franse moeder en een Haïtiaanse vader. CMcLS kan al wat adelbrieven voorleggen: zij won het Thelonious Monk concours in 2010, haar cd ‘Woman Child’ werd in 2013 voor een Grammy genomineerd en ze was dat jaar dé revelatie van Gent Jazz. Intussen was zij in mei 2014 al terug bij ons te zien voor drie zaalconcerten in Antwerpen, Gent en Brussel. Maar voor het grote publiek is zij wellicht een eerste kennismaking met al een voorproefje gisteren als gastvocaliste bij Archie Shepp dat ongetwijfeld naar meer smaakt.

Vandaag 2 jaar later is zij nog altijd amper 25 maar komt zij langs de grote poort binnen op Jazz Middelheim met naast 2 gastoptredens bij Archie Shepp en Dr. John een eigen tour de chant waarin we uitgebreid kunnen kennismaken met haar kwaliteiten en haar veelzijdigheid. Zij wordt uitstekend begeleid door haar vertrouwde trio bestaande uit de Australische jazzgitarist David Blenkhorn en twee Franse muzikanten Sebastien Girardot op contrabas en Guillaume Nouaux op drums. Cécile is al met allerlei grote jazzdiva’s vergeleken. Dat komt doordat haar stem en dictie een aantal kwaliteiten bezit die je kan terugvinden bij verschillende van die vocalistes: een heel heldere stem met een groot bereik van heel hoog naar heel laag. Toch is er één iemand waarna zij vooral verwijst ook door haarzelf tijdens haar optreden deze namiddag en dat is Sarah Vaughan. CMcLS heeft een breed repertoire van blues (Bessie Smith) naar Great American Songbook/standards met componisten als Duke Ellington, Irving Berlin en Cole Porter tot Franse chanson (Barbara) naast een aantal eigen nummers. Maar vandaag bij haar optreden hier op JM verrast ze iedereen met haar originele keuze van vergeten vooroorlogse blues nummers (cfr. setlist) afgewisseld met gevatte versies van niet voor de hand liggende songs van de grote Amerikaanse componisten. Haar versie van “Le Mal De Vivre” (Barbara) in onberispelijk frans is er een om in te kaderen en bij haar gospelvoordracht aan het eind stokt je adem. CMcLS heeft de naturel, de présence en de enorme potentie om het zeer ver te brengen. Aan haar emotionele diepgang kan nog wat geschaafd worden, zij acteert haar songs soms meer dan zij ze beleeft. Maar dat is detailkritiek gelet op haar indrukwekkende bagage (timing, swing, dictie, stembereik, stembeheersing en techniek) en podiumuitstraling. CMcLS heeft dit weekend voorgoed het hart van velen gestolen. De regen buiten maakte geen indruk, CMcLS en de staande ovatie des te meer. 

Tussen de concerten op mainstage door kregen we ook twee marching bands die tussen de regendruppels door het festivalterrein teisterden. Vier saxofoonspelers, een percussionist en rare kwast met een megafoon, vormen samen Die Verdammte Spielerei . Het Nederlandse achtkoppige Broken Brass Ensemble combineert het werk van de traditionele New Orleans bands met hiphop-, balkan-, funk- en fanfare-invloeden, en uiteraard ook met fantastisch veel live-energie. Geflipt volksvermaak en een gesmaakte afwisseling tussen het serieuzere werk deden de regen toch wel even vergeten.

Jazzpianist Jason Moran (40 jaar) is een zeer veelzijdig componist, arrangeur en muzikant en is dit jaar Artist in Residence en mag 3 uiteenlopende projecten voorstellen.Gisteren zagen we hem al aan het werk in trio met voor de modale jazzliefhebber wat moeilijke jazz, een eigenzinnig samenspel tussen piano, cornet en gitaar met composities die van discontinu naar continu evolueren en terug, niet altijd te bevatten maar wel boeiend. Maar vandaag laat Moran een geheel andere kant van zijn muzikale universum en persoonlijkheid zien nl. de entertainende met - ik gebruik het woord opnieuw – eigenzinnige ode aan de figuur en het repertoire van ballroomjazzpianist Fats Waller (1904-1943). Waller was pianist, organist, zanger, songwriter, orkestleider, acteur maar vooral een virtuoos entertainer gebundeld in één persoon. Wat dat ging worden was al te horen op de plaat ‘All Rise: A Joyful Elegy For Fats Waller’ van vorig jaar.

Het podium ziet er feestelijk uit met Moran en zijn muzikanten uitgedost in kleurrijke Zuid-Amerikaanse kledingsstijl met vooraan de imposante zangeres Lisa E. Harris die naast het zingen de taak op zich neemt om het publiek mee te trekken in een heuse dansparty. Dat lukt haar aanvankelijk maar met mondjesmaat. Het luisterend stilzittend jazzpubliek is niet gewend om te dansen, zeker als je voor je stoel maar net genoeg beenruimte hebt, laat staan dat je nog moet bewegen. Maar geen nood de show was muzikaal sterk genoeg met de reuzekop, in papier maché van het grote hoofd van Fats Waller met hoge hoed en sigaret in mondhoek over het hoofd van Moran gezet, die als een dansende zotskap boven de hoofden van een verbaasd toekijkend publiek uittroont om zo de massa mee te sleuren in een langgerekte carnavalsparty: Jason Moran’s Fats Waller Dance Party. Het concert zit heel sterk in een opzwepende latin funky groove sfeer met synths, loops en electrobeats waarin de oorspronkelijke Fats Waller songs nog met moeite herkenbaar zijn. Het is Moran vooral te doen om het entertainend karakter van het FW personnage te tonen met gebruik van hedendaagse muziekvormen in al zijn extravaganza. En daar is hij wonderwel in geslaagd. Toch kunnen de meer ‘conventionele’ uitvoeringen waarin de lijn met de FW song nog herkenbaar is het meest bekoren. “Two Sleepy People” is zo een moment met een lyrische trompettist Leron Thomas die zingt als de beste crooner. De energieke Lisa Harris is op haar best wanneer het publiek enigszins enthousiast reageert en zij mag uithalen om de mensen uit hun stoel en in beweging te krijgen. Maar haar stem klinkt veelal onzuiver In de uptempo songs terwijl ze in de trage songs niet erg boeit maar aan energie en enthousiasme geen gebrek. In de rug gesteund door een fantastische backingband met funky ‘motherfucker’ drummer Charles Haynes (drummer bij Kanye West en Lady Gaga) en oud Bandwagon bassist Tarus Mateen kan er weinig fout gaan met een Moran die stuurt en om de haverklap nieuwe groovy sounds uit zijn keys tovert. Zo eindigt het feestje even uitbundig als het begonnen is. Als toegift volgt een trage versie van “Jitterbug Waltz” dat het jazzwalsritme van het origineel eerst speelt met een funky Rhodes groove om daarna over te schakelen naar piano maar jammerlijk wordt ontsierd door Harris’ onverstaanbaar gewauwel.

Is de Dr. John hommage later op de avond eerder geworteld in de traditie met een stevige Dr. John stempel dan is Moran’s ode helemaal anders met een aanpak die buiten de vertrouwde paden kleurt waarin het personnage Fats Waller (met kop, hoed en sigaret) centraal staat vertrekkende van het entertainend karakter van die muziek waarbij de originele versies haast onherkenbaar verbouwd worden naar hedendaagse partyversies met gebruik van moderne electronica elementen. Jason Moran is alleszins in zijn missie geslaagd al zal dat ongetwijfeld uiteenlopende reacties oproepen, zeker bij diegenen die enkel serieuze jazz kunnen appreciëren.

De New Orleansdag had het niet beter kunnen treffen dan met Mister New Orleans himself. Dr. John, alias The Night Tripper is de man die al 50 jaar lang New Orleans ademt uit al zijn poriën, een eclectische stoofpot van soul, funk, voodoo, rock, rhythm & blues, second line, jazz en cajun gekruid tot die unieke fonksound bepaald door Dr. John’s rasperige stem en rollende en stampende pianospel. Dr.John is al heel vroeg in zijn carrière beïnvloed door NO pianisten als Professor Longhair en James Booker die duidelijk in zijn pianospel zitten. Maar voor een volledig album gewijd aan de muziek van zijn andere helden is het wachten tot het begin van de 21ste eeuw met de albums gewijd aan Duke Ellington (Duke Elegant, 2000), Johnny Mercer (Mercernary,2006) en vorig jaar Louis Armstrong (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014). De muziek van Louis Armstrong kwam hem naar eigen zeggen aangewaaid in een droom. Louis zei me: “Speel mijn muziek en doe het op jouw manier”. Het resultaat is de cd ‘Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch’ met moderne bewerkingen a la Dr. John van een aantal bekende en minder bekende songs die Louis Armstrong zong. Het is een gepolijste plaat met overdadige arrangementen met heel wat gastvocalisten en muzikanten die om die 3 redenen niet altijd boeit. Met zijn concert in De Roma vorig jaar bracht Dr. John slechts twee songs uit die plaat en was het voor de rest een typisch maar heerlijk Dr. John concert. Voor zijn concert op JM werd vooraf aangekondigd dat hij deze keer wél de muziek van Louis Armstrong zou spelen met de uitgebreide Nederlandse blazerssectie (met o.a. saxofonist Benjamin Herman) waarmee hij vorig jaar optrad tijdens NSJ in Rotterdam. De enige constante is Sarah Morrow (trombone, Music Director), bij wie de Doctor een nieuwe adem heeft gevonden sinds zij hem onder haar vleugels heeft genomen, want ook de andere bandleden (orgel, gitaar,bas en drums) werden vervangen door Jamie Kime (gitaar), Roland Guerin (bas) en Herlin Riley (drums).Het resultaat is een droomband met verschillende opmerkelijke solisten met een hoofdrol voor onze Bart Maris (Flat Earth Society) die werkelijk de tent opblaast naast Cécile McLoren Salvant die andermaal schittert in haar bijdragen.

De voodoo-dokter uit NO is inmiddels 74. De Doctor oogt wat stijfjes, is vandaag niet goed te been en wordt wat moeizaam het podium op geholpen. Maar eens gezeten aan de vertrouwde piano loopt het los. Zijn krakende stem moet nog wat rondjes draaien maar zijn pianospel staat er meteen. Dr. John start zijn concert met zijn versie van “What A Wonderful World”, misschien het bekendste nummer van Louis Armstrong en hier op JM vooral gekend als hét nummer waarmee Toots Thielemans zijn concerten placht af te sluiten, hier gedragen door een volle krachtige blazerssectie die swingt dat het een lieve lust is. Bij het tweede nummer “Mack The Knife” maakt onverwacht Bart Maris zijn entree met een opmerkelijke solo. Ook Nederlands befaamde altsaxofonist Benjamin Herman, vandaag in een bescheiden rol, onderscheidt zich in de ballade “That’s My Home”. Het wordt een constante met solisten die een goede beurt maken met nu weer gastvocaliste Cécile Mc Lorin Salvant die haar stem leent voor het heerlijke “I’ve Got The World On A String” met nog een bluesy solo van gitarist Jamie Kime. Bij het optimistische “Wrap Your Troubles In Dreams” gaat alle aandacht naar Dr. John’s lijzige afgeknepen stem en wiegend pianospel. Dan zingt de Doctor scherper in de oude Louis Jordan song “Do You Call That A Buddy?”. Geweldig is de second line drumming van meester drummer Herlin Riley als aanzet naar “You Rascal, You”, New Orleans jazz met een trompetsolo van Jelle Schouten. “Sometimes I Feel Like A Motherless Child” is een fijne bluesstandard met knap pianospel van de Doctor, je zou hem nog geloven ook! “Memories Of You” is een zwierige ballade ingeleid en afgesloten door trompettist Bart Maris en ingezet door de voltallige 6 koppige blazerssectie (mét tromboniste Sarah Morrow) met een scherpe indringende Dr. John stem. De trombone van Sarah Morrow mag schitteren in het swingende “Dippermouth Blues”. Dan is het weer de beurt aan CMcLS wiens frazering de serene gospel “Nobody Knows The Trouble I’ve Seen” naar een hoogtepunt tilt. Van dan af is er geen houden meer aan en krijgen we niets dan hoogtepunten met een heel leuke versie van de Louis Armstrong klassieker “When You’re Smiling (The Whole World Smiles With You)” met beide trompettisten in de spotlights, NO jazz met “Didn't He Ramble”met een knappe saxbijdrage van Benjamin Herman, CMcLS in duet met de Doctor voor een trage uitvoering van “When The Saints Go Marching In” met een diepe stem waar je koude rillingen van krijgt, om te eindigen met gospel en Mardi Gras voor het feestelijke “Lay My Burden Down”. Inmiddels zijn de danslustigen al lang uit de ongemakkelijke zitjes rechtgeveerd en is het moment daar voor een eigen Dr. John klassieker. “Such A Night” klinkt deze keer niet als een verplicht nummer maar is het ideale nummer om deze feestelijke dag op een geweldige manier af te sluiten. Het was Such A Night , een dag en avond om niet snel te vergeten! Met 27 Dr. John concerten op de teller was dit een van zijn betere concerten zeker wat betreft de unieke combinatie van Dr.John en zijn uitmuntende gasten rond één muzikaal project. Deze derde dag van Jazz Middelheim was voor mij persoonlijk een topdag met een goede start van Robin McKelle, een sublieme Cécile McLoren Salvant, een verrassende Jason Moran en een geweldige Dr.John.

Dr John (zang, gitaar), Sarah Morrow (trombone, Music Director), Jamie Kime (gitaar), Roland Guerin (bas), Herlin Riley (drums)
Gastzangeres: Cécile McLorin Salvant
Gasthoornsectie: Benjamin Herman (altsax), Lluc Casares (klarinet, tenorsax), Tini Thomsen (baritonsax), Jan van Duikeren, Jelle Schouten (trompet)

Johan Vanonckelen en Marc Buggenhoudt

Foto © Bruno Bollaert en Jos L. Knaepen voor Jazz Middelheim

Setlist Cécile McLorin Salvant
1.Fog (For One To Love, 2015)
2.Sweet Man Blues (Ethel Waters)
3.Nothing Like You Has Ever Been Seen Before (Bob Dorough)
4.Haunted House Blues (Bessie Smith)
5.Most Gentlemen Don't Like Love (Cole Porter)
6.Black Butterfly (Duke Ellington)
7.Papa's On The House Top (Leroy Carr)
8.Remember (Irvin Berlin)
9.Fine And Mellow (Billie Holiday)
10.Le Mal De Vivre (Barbara) (For One To Love, 2015)
11.Never Will I Marry (Nancy Wilson)
Encore:
12.You Oughta Be Ashamed (Bessie Smith)

Setlist Jason Moran
1.Jin-go-lo-ba (Babatunde Olatunji, 1959/ Santana: Jingo, 1969)/ Yacht Club Swing (Fats Waller)
2.Honeysuckle Rose (Fats Waller)
3.Ain't Misbehavin' (Fats Waller)
4.Lonely Woman (Ornette Coleman) /
5.The Joint Is Jumpin’ (Fats Waller)
6.Two Sleepy People (Hoagy Carmichael/Frank Loesser) (Fats Waller)
7.Fat Lick (Jason Moran)
8.Ain't Nobody's Business (Fats Waller)
9. The Sheik Of Araby (Ted Snyder) / I Found A New Baby (Jack Palmer and Spencer Williams)
Encore
10.Jitterbug Waltz (Fats Waller)

Setlist Dr John
1. What A Wonderful World (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
2. Mack The Knife (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
3. That’s My Home (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
4. Gut Bucket Blues (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
5. I’ve Got The World On A String (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
6. Wrap Your Troubles In Dreams (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
7. Do You Call That A Buddy? (Louis Jordan & His Tympany Five ,1940/Louis Armstrong, 1941/Dr.John: Goin’ Back To New Orleans, 1992)
8. I'll Be Glad When You’re Dead, You Rascal, You (Goin’ Back To New Orleans, 1992)
9. Sometimes I Feel Like A Motherless Child (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
10. Memories Of You (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
11. Dippermouth Blues (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
12. Nobody Knows The Trouble I’ve Seen (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
13. When You’re Smiling (The Whole World Smiles With You) (Ske-Dat-De-Dat… The Spirit Of Satch, 2014)
14.Didn't He Ramble (Goin’ Back To New Orleans, 1992)
15.When The Saints Go Marching In (N’Awlinz Dis Dat Or D’Udda, 2004)
16.Lay My Burden Down (N’Awlinz Dis Dat Or D’Udda, 2004)
17.Such A Night (In The Right Place, 1973)

 

 

website  
   

PARK MIDDELHEIM , 15/08/15

 

 

Cécile McLorin Salvant

Jason Moran

Dr. John