SWING WESPELAAR - 22/08/15

website  
facebook  

WESPELAAR - 22/08/15

 

Mocht er op ‘Swing Blues’ ergens een soort graadmeter geïnstalleerd zijn dan zou je op basis van het adagio ‘how more you drink, how better we sound’, van een absolute topdag sprake zijn. Een ludieke Tim Austin Mitchell citeerde in de loop van de namiddag deze frase, maar ook de muzikanten zelf zorgden op zaterdag qua gedrevenheid voor opeenvolgende hoogtepunten op het zonovergoten plein onder de kerktoren. Een Brabants equivalent van de Jackson Square in de Big Easy, waartoe zowel Mitchell als ‘The Royal Southern Brotherhood’ met Cyril Neville toe bijdroegen! De meeste bands lieten zich inspireren door de ‘swing’ in het nog steeds gratis ‘Swing Wespelaar’ festival, in elke dimensie een festival ‘for the people’. Muziek voor de mensen en dankzij de mensen, met een gedreven team van geëngageerde vrijwilligers! De dranktogen en eetkraampjes floreerden en de massaal toegestroomde festivalbezoekers genoten van elke band, overgekomen vanuit Nederland, Noorwegen, Engeland of Amerika. 

Magnus Berg Band

De ‘Fossen Struyk Band’ komt uit het nabije Nederland, met in het hart van het groepje het duo Robbert Fossen als zanger/harmonicaspeler en Peter Struijck als gitarist. Deze laatste beleeft zijn blues naar eigen zeggen als de ‘honest way of making music’ wat alles samenvat qua passie en intentie. Beiden werden in 2012 geselecteerd voor de Nederlandse ‘Blues Challenge’ en bereikten in Memphis de finale. Als referentie kan dit tellen, maar vermits wij slechts de laatste akkoorden vanuit de verte konden opvangen moet ik afgaan op de waardering van meer stipte en wakkere vogels en die waren uitermate lovend. Ook bij de opkomst van de Noorse ‘Magnus Berg Band’ goot de zon zijn gulhartige warmtestralen uit over de talrijke aanwezigen, allen benieuwd naar de gitaarfinesses van de nog jonge Berg, amper de tienerleeftijd ontgroeid en reeds een Noorse Stevie Ray Vaughan in de knop. Hij werd vergezeld van harmonicaspeler Bjoern Torelarsen, die desgevallend ook buitelend of liggend op zijn bluesharp kan blazen, en de uitmuntende ritmesectie met Roy Pettersen op bas en Haarvard Sunde op drum. Vooral deze laatste bracht nog meer esprit in de funky songs. Bij ballades als ‘I’m A Ram’ van Al Green liet Magnus dan weer alle gevoelssnaren meetrillen. Magnus Berg, die als zevenjarige van zijn grootvader een zelfvervaardigde gitaar als cadeau kreeg, wist zich nadien constant bij te scholen tijdens het nachtelijk jammen in de clubs van Miami, waar hij vaak op vakantie ging. Ook zijn regelmatig rondtoeren in Europa bracht hem in contact met getrainde muzikanten. In zijn gitaarspel hoor je invloeden van zijn helden gaande van Jimmy Reed en B.B. King tot Angus Young van ‘AC/DC’. Met songs als ‘Cut Me Loose’, titel van zijn bejubelde album, ‘Uptight’ cover van Stevie Wonder, ‘Whiskey Bound’ en ‘Drifting’ bewees hij zijn veelzijdigheid. (meer foto's)

 

King King

Vooral naar de ‘Tim Mitchell Band keek je gespannen uit want Mitchell, geboren in Oklahoma, stond ooit samen met James Brown op het podium en had reeds rond zijn twintigste een eigen band. Als telg uit een muzikale familie leed het geen twijfel dat ook hij van zijn muziekpassie zijn beroep zou maken. Alleen al langs moeders kant had hij veertien musicerende nonkels en tantes. Hij doorliep menige band en na de eeuwwisseling speelde hij in de band van Javier Vargas. Moeilijk te zeggen wat hij nu het best kan: zingen, gitaar spelen of schrijven, want alles gaat hem blijkbaar even gemakkelijk af. Zijn stem kan zowel de hoogtes als laagte aan en bij songs als het funky ‘Kansas City’ of het soulvolle ‘Hey Joe’ veranderde hij soepel van toonhoogte en emotionele diepgang. Bovendien werd hij uitstekend omringd met rasmuzikanten die er duidelijk plezier in hadden om tezamen op het podium al musicerend te communiceren, met wederom een gedreven drummer. Uit het nieuwste album ‘Time’ koos hij ‘A Matter of Time’ en het soulvolle ‘Uncle Bo’, een echte prachtsong, om tenslotte met het funky ‘A Whole Lotta Love’ (video) te eindigen.(meer foto's). De band ‘King King’ uit Schotland/Engeland stond al vaker op een Belgisch podium maar het blijft steeds een hernieuwd genoegen om hen te beluisteren, vooral wanneer Alan Nimmo, een van zijn prachtballades aanheft, zoals o.m. ‘You Stopped The Rain’ dat hij opdroeg aan zijn broer Stevie met wie hij meerdere jaren een muzikaal duo vormde. In zijn Schotse geruite kilt en met zijn gespierde benen in stevige bergschoenen spreekt hij tot de verbeelding en zeker wanneer hij bij een song als ‘A Long History Of Love’ in zijn eigen emoties ronddwaalt en memories omwoelt. Om toch telkens weer terug te keren naar meer opvrolijkende en aanstekelijke rockblues! Zijn debuutalbum ‘Take My Hand’ nodigt je werkelijk uit om hem te volgen bij songs als ‘Lose Control’, ‘Don’t You Get The Feeling’, ‘All Your Life’ en ‘Mr. Highway Man’ of diens ‘Stranger To Love’ uit zijn laatste ‘Reaching For The Light’. Het publiek reageerde iedere keer weer met overweldigend applaus.(meer foto's)

 

Royal Southern Brotherhood

Datzelfde publiek groeide nog aan toen het duo Moreland & Arbuckle uit Wichita, Kansas, zich op het podium vervoegde, vergezeld van drummer en backing meezingende Kendall Newby. Dit trio lokte met hun mix van boogie, swing, Delta blues, rootsrock, ritmes, sing-a-long, soul en funk zelfs teenagermeisjes naar de eerste rijen om van heel dichtbij het duo aan te moedigen en extatisch te gaan gillen, waarop vooral Dustin geanimeerd inspeelde. Gitarist Aaron Moreland bleef daarbij zijn ‘cool’ bewaren en beroerde zijn snaren als een ervaren rasartiest, doordrongen van bluestraditie en eigen feeling. Vooral wanneer hij slide speelde, werd dit een ‘erlebnis’.  Zowel bij de eerste als laatste songs greep hij daarbij naar zijn kleurrijke sigaarbox gitaar, terwijl Dustin Arbuckle ofwel inviel met mondharp ofwel zijn krachtige gepassioneerde stem liet galmen, die bij elke ballade doordrong tot in de ziel. De drumbeat bij Bo Diddley’s aanstekelijke ‘Mona’ gecombineerd met de opzwepende harmonicasound, het meegezongen ‘Too Many Women’, een traditional als de ‘Legend of John Henry’ of het eigen ‘Kowtow’ uit hun ‘7 Cities ‘ album zorgden voor voortdurende afwisseling. Het is bekend dat het duo live gewoon de eigen ingevingen volgt. Dustin vertolkte ook enkele gloednieuwe songs die pas volgend jaar op plaat zullen uitkomen, waaronder het bijzonder gevoelvolle ‘dancing with my shadow’, titel die ik zomaar lukraak gok. De zwoele tranceachtige sound zoog je mee in de magie van het moment en bij de drumsolo stak de wind op als een geheimzinnige fluistering. Dit trio wist met hun swampy groove uitstekend in te spelen op de sfeer van de opkomende schemering.(meer foto's). Dat het kleurige collectief Royal Southern Brotherhood’ met o.m. drummer/zanger Cyril Neville en drummer Yonriko Scott bij deze betovering zouden aansluiten kon je al vooraf voorspellen. Voeg daarbij nog de helden Bart Walker en Tyrone Vaughan, beide gitaristen, en bassist Charlie Wootton en je krijgt een unieke invulling van het begrip ‘heartsoulblood’ met rijke betekenis en geënt op ‘blues is the truth’. Uiteraard lieten zij de warme sound van New Orleans herleven, daarbij aanknopend bij de nog steeds broeierige temperatuur die boomkruinen, zomerkleedjes en getatoeëerde bovenlijven koesterend omhulde. Zij brachten niet alleen hun ‘songs of the road’ of catchy nummers als ‘Magic Honey’ maar ook songs vanuit die heerlijke funky ontwapende dynamiek van ritmische ‘Groove On’ die niet alleen ‘The Meters’ in herinnering brachten, maar ook de echo’s van de Wild Magnolias en dito Tchoupitoulas, kortom het ganse kosmopolitisch koloriet van een muzikantenstad als NOLA, waarvan Wespelaar even de afschaduwing werd. (meer foto's)

Marcie

Foto © Karim Hamid

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

 

 

 

 

 

 

Tim Mitchell Band

Moreland & Arbuckle