THE ANTLERS @ OLT RIVIERENHOF, DEURNE - 06/08/15

 

Bloedmooie muziek boeit niet gans concert.

Het New Yorkse indierocktrio The Antlers heeft met haar laatste drie platen een behoorlijke cultaanhang verworven. Het begon in 2006 als een slaapkamerproject van zanger-gitarist Peter Silberman, die op de eerste twee platen zelf alle instrumenten voor zijn rekening nam. Vanaf het in 2009 verschenen doorbraakalbum “Hospice” kwamen drummer Michael Lerner en toetsenman Darby Cicci bij de band. Vanaf dat moment kreeg het melodieuze en dromerige indiepopgeluid van The Antlers definitief vorm.

Het Antwerpse vijftal Tin Fingers mag de avond in het slechts half gevulde OLT openen. De groep rond frontman Felix Machtelinckx brengt psychedelische synthpop met folkinvloeden. Het is leuk in het oor liggende muziek met niet echt opmerkelijke liedjes, je herkent allerlei invloeden in hun muziek (ik denk vb. aan Patrick Watson) maar de muzikale inkleding is te mager en iets te glad om een half uur te boeien, het kabbelt bij momenten te veel. Het feit dat veel toeschouwers nog een plaats zoeken is natuurlijk ook niet bevorderlijk voor de concertbeleving. Toen ik ze zag in het voorprogramma van Merchandise - vorig jaar in de Trix-club - konden ze me wel bekoren. Ze verdienen dus zeker een herkansing in betere omstandigheden. (foto's)

The Antlers openen met een lange instrumentale, elektronische intro “Drift Dive” waarna Peter Silberman met zijn aparte, hoge stem zijn vocale capaciteiten tentoonspreidt. Het nummer heeft een etherische, bezwerende sfeer. Spookachtige geluiden leiden “Doppelgänger” in, waarna Darby Cicci een trompetsolo ten beste geeft. Drummer Michael Lerner vult het geheel aan met subtiele drums. Het nummer wordt postrockachtig lang uitgesponnen. Twee nummers en we zijn al een kwartier ver. “No Widows” is een dromerige ballade met aangepaste stemmige belichting op het podium. De hoge falset van Peter doet me in deze song aan die van Jonathan Donahue (Mercury Rev) denken. De door een piano gedragen ballade “Kettering” wordt langzaam opgebouwd en zwelt naar het einde toe aan. De set bestaat vooral uit songs van de laatste drie albums, maar het zijn vooral die van “Hospice” die het meeste indruk maken. Dit blijft tot nader order toch mijn favoriete plaat van The Antlers.

In het midden van het concert komen “Director” en het klaaglijke “Revisited” uit het laatste album “Familiars” aan bod, maar deze kunnen me niet zo bekoren en mijn aandacht verslapt. Ik ben echter terug bij de les met het fantastische “Shiva” (“Hospice”) en zeker ook met de afsluiter van de reguliere set “Putting The Dog To Sleep” uit “Burst Apart” met een knappe orgelintro van Darby en smachtend gezongen door Peter; het eindigt met een fel episch slot. Een bloedstollend voorlopig einde. Met de bisnummers “Sylvia” en “Epilogue” - Peter is tijdens dit nummer even zijn tekst kwijt maar herstelt zich snel - wordt er nog een fantastisch einde gebreid aan een mooi concert dat 1u40 duurt. Vele nummers vertonen een zekere eenvormigheid, waardoor ik bij momenten toch even wegdroom, dit kan echter ook door de melancholische muziek komen natuurlijk. De aanwezigen hebben zeker geen spijt deze aangename muziekavond in het prachtige kader van het OLT Rivierenhof te hebben meegemaakt.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

OLT RIVIERENHOF, DEURNE - 06/08/15