BLUESHAPPENING @ MARKT, ZELZATE - 13/08/16

Het is zaterdagavond 13 augustus en in een goedgevulde tent op het Zelzaatse marktplein openen de piekfijn uitgedoste Antwerpse Zoomatics met hun aanstekelijke vintage mix van West Coast Swing en Jumpblues. Met “Lonesome Blues” (het thema van het weggelopen lief) zet het stijlvolle combo meteen de teneur voor een hoogstaand uurtje stomende blues. In het aan Johnny Guitar Watson ontleende “Broke and Lonely” viel meteen het viriele mondharmonicaspel van frontman Hoboken Slim op. Het klonk van “What’s wrong with the weather?” maar het weer zag er goed uit en de temperatuur in de tent steeg gestaag. Na het trage “Blue and Lonesome” werden we nog op een lap Muddy Waters getrakteerd met “Daimonds round her feet”. Het repertoire van The Zoomatics bestrijkt een heel scala verschillende stijlen en zo laveren ze moeiteloos tussen fifties style, balorkest en bluesband pur sang. Na de instrumental “St Louis Blues” gaf gitarist Wicked Wezz een schitterende solo ten berde in “Hot Little Mama”. Kers op de taart was een stevig rockende bis “I believe I’m in love with you”, te situeren zo ergens tussen Dave Edmunds en the Fabulous Thunderbirds in, not bad at all !!! Een inderdaad sterke opener en de sfeer voor de rest van de avond was meteen gezet : gezellig genieten !

Hierna viel de eer te beurt aan de Peter Green Tribute Band die hommage kwamen brengen aan de Britse grootmeester van weleer. Deze Hollandes heren deden dit aanvankelijk redelijk rechttoe rechtaan en we noteerden vooraan in de set ook een mooie versie van “Stumble” van ene Freddie King. Na de obligate tearjerker “Someday in a while”, volgde een fel en van didactische info voorzien “Shake Your Moneymaker”. Een natuurgetrouwe versie van “Black Magic Woman” was een aangename rustpauze vooraleer er weer een versnelling hoger werd geschakeld met de shuffle “Long grey hair” en “Ramblin’Pony” (beiden uit de John Mayall-periode). Terug over naar Fleetwood Mac met de verplichte kost van het immer verstillend mooie“Albatross” waarnee het beest weer los mocht in “Rattesnake Shake”.

Na een swingend “You don’t love me”, volgde de mooie wall of sound van “Let me love you” en werd er ingetogen afgerond met de sleper “Need your love so bad”. Voor de bis mochten de aanwezige Led Zepfans hun hart ophalen middels een fel “Heartbreaker” als heavy uitsmijter.

Hierna was het de beurt aan Earl Jackson & CC Jerome’s Jetsetters (UK/NL). “Blues had a baby and they called it Rock&Roll”: dat hebben de aanwezigen geweten ! Net als op Hookrock twee jaar geleden bleek deze spetterende combinatie van de Britse Chuck Berry en de top Rockabilly formatie uit Nederland een schot in de roos en één langgerekt feest voor danslustigen en nostalgici. Vrijwel alle grote Chuck Berry hits, o.a. “Nadine”, “You never can telle”, “Maybelline”, “Roll over Beethoven” passeerden aan sneltreinvaart de revue. Vanaf het eerste moment dat de immer breeduit lachende (de gelijkenis met Eddie Murphy is frappant) Earl Jackson het podium betreedt is het vanaf de eerste tonen al raak qua feest en de solied swingendebacking van CC Jerome’s zet een feilloze sound neer. Wie de gloriejaren van Berry meemaakte, kon hier naar hartenlust de beentjes losgooien. Dit zonder evenwel aan ambiance en vakkennis in te boeten want de ingrediënten waren er allemaal: een charismatische entertainer die iedereen meesleept in een flashback naar de hoogdagen van de heer Berry Chuck mét diezelfde riffs, vibes, tics, gimmicks en her en der zelfs een occasionele waarheidsgetrouwe duckwalk op het podium. A real trip down to memory lane en een ware portie authentieke levensvreugde translated into real music. Veel dichter bij het origineel zal men anno 2016 niet geraken want Earl Jackson is een meester in lol tappen én virtuoos musiceren tegelijkertijd : een high energy real deal happening die het publiek keer op keer van zijn sokken blaast. “Johnny B Good” plaatste een symbolisch orgelpunt aan dit door uppercuts samengestelde Baby Boomers Ball.

 Wie hierna nog niet uitgeteld was, wachtte nog een virtuoze portie vintage British Blues onder de vorm van Norman Beaker Blues Band. Dezelfde Norman Beaker, stergitarist die zichzelf al twintig jaar de vast begeleider van de legendarische Chris Farlowe mag noemen en die 2 jaar geleden het mooie weer maakte als afsluiter van Duvelblues aan de zijde van Larry Garner.

De zilvergrijze Brit betreedt iets voor middernacht het podium en laat zich bijstaan door een 5-koppige band en laat er van de start geen gras over groeien “I Wanna Love You in the Morning” is een flitsende start en “You Could Tell” wordt opgefleurd door een gloedvolle sax.

Hij schuwt het wahwah-pedaal niet in een funky “Talk to Me” en covert zijn broodheer Chris Farlowe op waardige wijze in een ontroerend “Tough On Me Tough On You”. Er wordt verder in het verleden gegrasduind met John Mayall’s “It’s Over” en ook diens klassieker “Parchman Farm” wordt klasevol afgestoft.

Eigen werk “Love Her Like The Sky” wordt gevolgd door de funky meestamper “Standing On Shaky Ground” en een onheilspellend mooie versie van “Born Under A Bad Sign”. Na de obligate drumsolo mag Norman Beaker nog even uit eigen vat tappen met “Only I got What The Other Guys Want” en “Southbound Train For Love”. Er wordt retorisch afgerond met “What else can we do” en op algemene aanvraag breit hij er nog een zinderend slot aan met John Lee Hookers “Boogie Chillum”.

 De Britse gitaarheld maakte zo zijn reputatie meer dan waar en vormde een mooie kers op de taart van een bijzonder geslaagde en door het publiek en ondergetekende gesmaakte Blueshappening Zelzate, op naar editie 2017 !

Steven Kauffmann

Foto © Anja Cleemput