DRANOUTER 2016 - 05/08/16

Dranouter is een deelgemeente van Heuvelland en is gelegen in de Westhoek, dicht bij de Franse grens. Na 1u40 rijden bereikten wij het dorpje met 700 tellende inwoners. Indrukwekkend dat deze locatie dagelijks 15000 festivalbezoekers zal kunnen herbergen. Dit jaar vierde de organisatie hun 42ste editie. In de begindagen van hun geschiedenis was dit een zuiver folkfestival, maar de laatste jaren mikken ze op een breder publiek met grote kleppers uit de pop- en rockwereld. Het is de tweede keer dat festival plaats vindt in de dorpskern. Zelfs de kerk fungeert als podium. Ondanks de regen tijdens de opbouw lag het terrein er prachtig bij. Ook de weergoden waren ons goedgezind gedurende het ganse weekend.

 

Afro Celt Sound Systeem

Toen wij arriveerden, begon Afro Celt Sound Systeem op de mainstage. Het moet in 1999 geweest zijn dat ik deze Britse groep zag op Rock Werchter. Ondertussen viert dit 10 koppige collectief hun 20ste verjaardag. Hun recept is ongewijzigd gebleven: een cocktail van Afrikaanse ritmes en Ierse traditionele muziek, overgoten met elektronische beats. Deze groep bewees nog eens waarom zij uitgroeide tot één van de meest populaire wereldmuziekacts. De muzikanten weten uit minder bekende (Afrikaanse) instrumenten aanstekelijke ritmes te produceren waarbij je moeilijk stil kan blijven staan.

Na een 40-tal minuten verhuisden wij naar de clubstage om King Dalton te aanschouwen. Van deze Antwerp-Gentse band hadden wij al veel gehoord, maar toch eerst eens checken of deze vaak als supergroep geciteerde act kon overtuigen. King Dalton bestaat nu 6 jaar en heeft 2 albums uit. Het naamloze debuut bevat een avontuurlijke mengvorm van folk, blues en psychedelica, terwijl opvolger ‘Thilda’ donkerder klinkt en meer elektronische invloeden bevat. Zanger Pieter De Meester blijkt een charismatisch frontman en klinkt als de jonge Stef Kamil Carlens. Pieter’s broer Jonas is de gitarist van de band. Ook de andere muzikanten bezitten de X-factor waar andere tv-programma’s achter zoeken. De lange Tomas De Smet zou u moeten kennen als de bassist van Zita Swoon, Think of One en The Broken Circle Bluegrass Band. Zijn partner Jorunn Bauweraerts, was één van de zangeressen van het succesvolle folk trio Laïs. Drummer Frederick Heuvinck speelde 10 jaar bij rockband A Brand. Om maar te zeggen dat deze muzikanten al heel wat ervaring hebben met optredens op de grootste festivals. Wat op de cd’s minder opvalt, maar live niet te verbergen valt is de invloed van de groep Morphine. Zeker als Pieter zich laat gaan op zijn baritonsax. In het openingsnummer ‘Shepherd’s Shadow’ valt de mooie samenzang tussen Pieter en Jorunn op. ‘Jewel Pleasures’ is een pareltje dat als eindgeneriek diende voor de tv-reeks Tom & Harry. Een nummer dat rustig start en op het einde volledig explodeert is ‘Seagull City’. Uit het debuutalbum waren de hoogtepunten ‘Medicine Man’ en ‘The Day I Will Be Dead’. Persoonlijk hoeven voor mij de elektronische effectjes niet in hun totaalsound, maar King Dalton heeft alles om het te maken: respect voor de rootsmuziek en toch een frisse, eigen smoel. Dat ook het plaatje klopt met de juiste coolfactor is meegenomen.

Arno

Vervolgens moesten wij weer verhuizen naar de mainstage waar Arno bezig was. Deze icoon hoeft geen introductie bij elke muziekliefhebber. Ondertussen telt hij 67 lentes, maar nog steeds is de naar Brussel uitgeweken Oostendenaar een podiumbeest. Het was al enkele jaren geleden dat ik hem gezien had. Belangrijkste wijzigingen in zijn begeleidingsband zijn de vertrekken van gitarist Geoffrey Burton en pianist Serge Feys. Geoffrey bleef 15 jaar bij Arno en was eerder een geluidskunstenaar dan een gitarist die elke noot exact speelde. Serge was Arno’s brother in crime en speelde al van eind jaren 70 samen met Arno.Met Filip Wauters heeft Arno een nieuwe gitarist die eerder jazz geschoold is. Wat Filip op slide speelde tijdens ‘Meet The Freaks’ was indrukwekkend. Arno bracht dit jaar het album ‘Human Incognito’ uit, maar buiten ‘I’m Just An Old Motherfucker’ en ‘Now She Likes Boys’ werd het vanavond een greatest hits show. Eén van de mooiste gevoelige nummers die hij bracht was ‘Elle Adore Le Noir’. Klassiekers waar de tent uit zijn dak ging waren ‘Vive Ma Liberté’, ‘Oh La La La’, ‘Putain, Putain’ en ‘Brussels’ die hij expliciet opdroeg aan Molenbeek. De accordeon van Serge Feys werd gemist tijdens ‘Les Filles Du Bord De Mer’ dat nu voorzien was van pianobegeleiding. Als bis kregen wij nog ‘Bathroom singer’. Bij dat laatste nummer haalde Arno opnieuw zijn onder fans ondertussen befaamde cimbalen boven. Hij mepte ze met zo’n macht tegen elkaar dat het verwonderlijk was dat ze achteraf nog heel bleken te zijn. Tegen zo’n meneer kunnen wij alleen maar zeggen: merci, godverdomme!

Afsluiter van de eerste avond was Hayseed Dixie. Dit Amerikaanse kwartet steekt bekende rocknummers in een bluegrasskleedje. Hun optreden werd een muziekquiz: om het snelst het originele nummer herkennen. In het anderhalf uur dat ze speelden zaten veel nummers van AC/DC (‘Dirty Deeds Done Dirt Cheap’, ‘You Shook Me All Night Long’ en ‘Higway To Hell’) en soulklassiekers als ‘War’ en ‘Let’s Get It On’. Het is een band die zich wil amuseren op het podium en dit straalt zich af op het publiek. De heren lieten de drank openlijk vloeien en geraakten maar niet uitgesproken over ons gerstenat. Hayseed Dixie was een ludieke coverband, maar na de triomf van Arno vielen deze band wat te mager uit om als headliner te fungeren. Met de ontdekking van King Dalton en de bevestiging van een springlevende Arno was de openingsavond al mooi geweest.

Kris Vermeulen

Foto © Manon Houtackers

meer foto © Manon Houtackers - Sfeerfoto's

 

 

HAYSEED DIXIE: video 1 - video 2 - video 3

 

ARNO: video 1 - video 2 - video 3

 

AFRO CELT SOUND SYSTEM: video 1 - video 2 - video 3

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

DRANOUTER 2016 - 05/08/16