JAZZ MIDDELHEIM @ PARK DEN BRANDT, WILRIJK - 13/08/16 Dag 2: Avishai Cohen's Big Vicious, ICP Orchestra, Ornette Coleman Tribute “Denardo Vibe” & An Evening Of Words and Music with Patti Smith

 

Avishai Cohen's Big Vicious

Trompettist Avishai Cohen is dit jaar “Artist in Residence” en brengt gedurende drie dagen concerten in drie verschillende bezettingen. Vandaag treedt hij aan met zijn Avishai Cohen's Big Vicious project. De groep bestaat naast Cohen uit twee drummers, een gitarist en een bassist. Het is duidelijk dat Cohen een man zonder oogkleppen is, de groep waarmee hij vanavond aantreedt heeft slechts zijdelings met jazz te maken. Vooral door de aanwezigheid van gitarist Uzi Ramirez is het dikwijls meer rock gericht. Deze gitarist weet met zijn inventieve gitaarsolo's dikwijls de show te stelen. Er wordt bij momenten heftig gemusiceerd - de twee drummers zorgen voor een geweldige drive - maar er komen ook langzamere stukken aan bod waarin meer nuance gelegd wordt. Ze durven het aan het nieuwe nummer “Betrayed” te brengen, dat met een trompetintro en vervormde, bevreemdende geluiden één van de hoogtepunten van de set wordt. Het eerste deel van het concert is behoorlijk experimenteel maar gaandeweg zijn er enkele melodieuze, toegankelijke nummers die zelfs een beetje lounge-achtig zijn. Het publiek kan het wel smaken en met bisnummer “Intend” wordt het concert afgesloten. Een geslaagd optreden!

ICP Orchestra

ICP Orchestra is vervolgens aan de beurt. Dit ensemble werd reeds eind de jaren '60 opgericht, van de drie oorspronkelijke oprichters is enkel drummer Han Bennink nog over. Naast Bennink is vooral Michael Moore het bekendste lid. Het tienkoppige gezelschap bestaat uit vijf blazers, viool, drums, contrabas, piano en cello. Het begint redelijk kakofonisch alvorens het in de “normale” plooi valt, de hoofdrol wordt vooral vertolkt door violiste Mary Oliver, saxofonist/klarinetspeler Michael Moore en uiteraard Han Bennink. De leden krijgen bijna allemaal hun moment en deinzen er niet voor terug om te improviseren. Het is geen evidente muziek wanneer je er niet mee vertrouwd bent maar de klasse van de muzikanten maakt indruk. Niet echt my cup of tea maar het publiek weet het wel te appreciëren.

Ornette Coleman Tribute “Denardo Vibe”

De dag is opgedragen aan Ornette Coleman en wie kan beter voor een eerbetoon zorgen dan zijn zoon Denardo met de Ornette Coleman Tribute “Denardo Vibe”. Naast drummer Denardo bestaat de achtkoppige groep uit leden die allen een link hebben met Ornette Coleman (vier blazers, drums, contrabas, elektrische basgitaar en gitaar). Saxofonist David Murray vertolkt samen met gitarist Charlie Elerbe de sterrol. Trompettist Avishai Cohen komt tijdens enkele nummers de groep versterken. De muziek is best toegankelijk, het swingt lekker en er worden bij momenten zelfs Caribische elementen in de muziek verwerkt. Er wordt veel geput uit het repertoire uit de jaren '50, begin '60 met o.a. “Ramblin'” (1960) (zijn mooiste song volgens mijn buurman), “Lonely Woman” (1959) en bisnummer “Embraceable You” (1960). De muzikanten krijgen een verdiende staande ovatie voor een hoogstaand concert.

An Evening Of Words and Music with Patti Smith

Patti Smith (°30/12/1946) is een beetje de vreemde eend in de bijt vandaag. Het concert is aangekondigd als “An Evening Of Words and Music with Patti Smith”, het zou ook vooral een akoestisch optreden worden. Ze geeft bij aanvang van het concert meteen mee dat ze geen jazz zangeres is, maar ze vindt het wel geweldig hier op het festival te staan. Ze wordt bijgestaan door haar zoon Jackson Smith op gitaar, bassist/pianist Tony Shanahan en drummer Sebastian Rochford. Ze leest de tekst van “Birdland” voor uit haar boek “Collected Lyrics” met pianobegeleiding van Tony Shanahan; leest is niet het juiste woord, ze draagt de tekst voor met een zelden geziene gedrevenheid. “Wing” zingt Patti verrassend lieflijk. De voordracht van Allen Ginsbergs “Holy” is dan weer heel intens, haar frasering is fenomenaal, zoals ze dit declameert, dit is niet te evenaren. Dit gedicht gaat naadloos over in een fantastisch “Dancing Barefoot” met Tony Shanahan op bas. Ze draagt nogal wat songs op aan bepaalde personen zoals “Frederick” aan de vader van Jackson, Fred 'Sonic' Smith. Het valt op dat Patti's stem nog ongelooflijk krachtig is. “Ghost Dance” schreef ze samen met Lenny Kaye en draagt ze op aan de Hopi-indianen. Ze brengt een ode aan Ornette Coleman met haar gedicht “The Boy, the Beast and the Butterfly” met subtiele drum- en basbegeleiding. Ze brengt ook een ode aan Prince met een fenomenale versie van diens “When Doves Cry” dat ze volledig naar haar hand zet. Het wordt steeds uitbundiger met het stevige “Summer Cannibals”. Een deel van het publiek weet met zijn enthousiasme geen blijf en wil dansen en uit de bol gaan. Patti moedigt ze aan - “I'm A Rock 'n Roll Bomb” zegt ze - en spoort ons aan om recht te staan en roept “do the fuck what you want”, ze is niet voor niets een punkicoon. Ze brengt een lang uitgesponnen versie van het bezwerende “Beneath The Southern Cross” met een pittige solo van zoon Jackson. Jackson is een prima gitarist maar mist de finesse van een Tom Verlaine of Lenny Kaye van haar vroegere tour bands. Het slot van het optreden is extatisch met “Because The Night”, “People Have The Power” (de vuisten gaan de lucht in) en het slotnummer “Gloria”. Jazz Middelheim weet niet wat het overkomt met dit concert van Patti. Muzikaal ontbreekt het misschien wat aan subtiliteit maar wat een orkaan raast door de tent. Het is ongetwijfeld het concert van Jazz Middelheim 2016 en één van de meest memorabele van de 35 edities.

Lou van Bergen

Foto © Bruno Bollaert

In de Club Stage konden we vooraf genieten van een geanimeerd gesprek tussen moderator Ashley Kahn, jazzkenner en Grammy Award winnaar, en enkele jazzmuzikanten die vandaag Ornette Coleman komen herdenken. Zowel Han Bennink van het ICP Orchestra als Denardo Coleman, zoon van Ornette, zijn van de partij en vergasten ons op weetjes uit de beginjaren van de vorig jaar overleden jazzlegende.

De rest van de dag is de Club Stage voorbehouden voor Eric Thielemans. Bij het woord “fanfare” denken de meesten onder ons spontaan aan pensenkermissen en andere groteske volksfeesten. Eric Thielemans maakte er ooit deel van uit, maar veranderde gelukkig van koers. In zijn muzikale loopbaan liet Thielemans zich vooral opmerken als drummer van het Ben Sluijs Quartet en Mâäk’s Spirit . Daarna legde hij zich toe op eigen projecten, waarvan vooral het solostuk ‘A Snare is a Bell’ veel weerklank kreeg en neem dat maar letterlijk. Twijfelen, zoeken en bevragen zijn constanten in zijn werk. Geen moeilijkdoenerij! Maar leg hem toch beter geen labels op zoals “jazzmuzikant” en “experimenteel”, daar houdt hij immers niet zo van. Eric Thielemans doorbreekt patronen en confronteert zijn publiek met hun eigen kwetsbaarheid. De eerste set speelt hij solo op drum en ander spul. Het lijkt me wat oosters geïnspireerd en hij sluit af met een originele combinatie van fietswiel en strijkstok.

Eric Thielemans en Billy Hart zijn drummers in hart en nieren. Hart werkte al samen met grote artiesten zoals Otis Redding, Buck Hill en Shirley Horn. Ook dronk hij al een pint met grote namen als Eddie Harris, Pharoah Sanders, en Marian McPartland. Nu staan ze samen op het podium. Deze twee heerlijke muzikanten houden van simpele ritmes en structuren. Het gesprek van de drummers begon backstage en wordt achter het drumstel verdergezet. Eerst met het aftasten van het instrument in al zijn facetten, een samenspel maar zeker geen battle en daarna wat spielerlei met gongs. Boeiender dan je zou denken en veel te snel voorbij.
Eric Thielemans (drum), Billy Hart (drum)

The Mechanics are Dancing in your Head

Af en toe is het tijd voor iets nieuws. En dat mag gerust met een knipoog naar het verleden. Eric Thielemans, Mauro Pawlowski, Rudy Trouvé, Roman Hiele en Jean-Yves Evrard vormen samen het gloednieuwe The Mechanics are Dancing in your Head. Elke muziekkenner hoort hierin Ornette’s 'Dancing in your Heads' en dat is de bedoeling. De vier jazz muzikanten herinterpreteren Ornette’s muziek en zorgen dat deze blijft voortbestaan. Ze pakken uit met stevige rock na een speels begin. Met wat spoken word en elektronica en vooral drie verzengende gitaren naast het drumwerk van Eric. Ze spelen met gongs en shredden er op los.. Ornette was walzing in unknown territories en in mijn hoofd walste ik mee..
Mauro Pawlowski (gitaar), Rudy Trouvé (gitaar), Jean-Yves Evrard (gitaar), Roman Hiele (electronics), Eric Thielemans (drum)

Johan Vanonckelen

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

PARK DEN BRANDT,WILRIJK - 13/08/16