LOKERSE FEESTEN - 10/08/16 - Dag 6: The Sore Losers

 

The Sore Losers

De dapperste aller Galliërs, Limburgs trots The Sore Losers mochten na Werchter ook in Lokeren komen tonen dat het er in het Bronsgroen Eikenhout soms beukend hard aan durft toe te gaan. Terwijl de Lokerse kaai rustig volloopt, mogen 4 in strak leder gehulde knapen onder de leiding van frontman Jan Straetemans demonstreren dat ze een patent hebben op de vuigste bluesrock die er anno 2016 op ons continent wordt voortgebracht. Qua sound zitten ze stevig verankerd in de blues en staan ze dichtbij de vroege Sabbath, maar ze zijn voor wat de seventies betreft evenzeer schatplichtig aan Steppenwolf, Led Zeppelin en T Rex inzake fuzz en de bonkigheid. Meer eigentijds spelen ze graag leentjebuur bij Rage Against The Machine of zelfs de Red Hot Chili Peppers. Wie goed luistert, merkt dat ze echter qua melodieusiteit een deel van hun mosterd bij de Beatles halen.

Net als op plaat (“Skydogs”) is “Blood Moon Shining” wat dit betreft de gedroomde opener; tegelijk vorte, bijna in slowmotion voortdenderende sludge én toch meezingbare drieminutenpop. “Got it bad” treft dankzij een flinke scheut Jon Spencer ook midscheeps en moeten we nog zeggen dat het ijs quasi instant niet gebroken maar al verpletterd was bij zoveel duivelse klasse ? Het met heerlijke tempowissels à la Led Zep doorspekte “Cherry Cherry”, laat de grote dagen van Jimmy Page en ene Marc Bolan herleven en de set is, drie nummers ver, al een schot in de roos.

In “Can’t You See Me Running” echoën de Beatles nadrukkelijk door en geeft gitarist Cedric Maes een solo ten berde die door merg en been gaat. De trein dendert aan een rotvaart op hetzelfde elan verder met het massieve “Nightcrawler” en een cool geserveerde versie van “Emily” (dat ook van de J. Geils Band had kunnen zijn) . “Girl’s Gonna Break it” blijkt een naast bezwerende bluesy lap erop alsook een stukje leidraad na een relatiebreuk, maar de pijn wordt al snel geheeld mits “Dirty Little Pretty Thing” waarin naast de geesten van MC5 en Ten Years After ook een smaalvol stukje “Radar Love” in gesmokkeld zat. “Beyond repair” trok vlammend van leer als een landende Boeing en tijdens slotsong “Don’t know nothing” mocht drummer Alessio moordend loos gaan …

Naast de luchtgitaarliefhebbers trokken de Sore Losers (eigenlijk zijn het Winners) alle aanwezige rechtgeaarde rockliefhebbers moeiteloos over de streep met hun stuiterende powerrock. Het krachtige slotakkoord “Shakey Painters” kleurde dit met weerom een kanjer van een riff krachtig in en bewees definitief de stelling dat de Sore Losers hevige bluesjongens zijn met een talent voor de juiste dosis viezigheid, maar evenzeer voor goede melodiën. Kortom, internationale klasse.

Setlist: 1. Blood Moon Shining / 2. Got it Bad / 3. Cherry Cherry / 4. Can't You See Me Running / 5. Nightcrawler / 6. Emily / 7. Girl's Gonna Break It / 8. Dirty Little Pretty Thing / 9. Beyond Repair / 10. Don't know Nothing / 11. Shakey Painters

Richard Ashcroft

Met “These Days”, zijn derde soloplaat over een tijdspanne van 15 jaar doet Richard Ashcroft terug een gooi naar het grote succes. Hierop zijn de weidse strijkerselementen die bijdroegen tot het succes van the Verve en de folky sound van diens eerder solowerk prominent aanwezig, maar poogt te man ook wat hipper te klinken mits het importeren van een flinke scheut electropop en dance-effecten ter opsmukking van de beproefde sound. Dat die nog niet vergeten is, blijkt meteen wanneer het sober geklede boomlange Britpopicoon het podium opgewandeld komt om zich meteen in de typische van verwante generatiegenoten als Oasis bekende slechte zanghouding te zetten : kin omhoog naar de te hoog vastgehouden microfoon. Het lijkt bijzonder ongemakkelijk maar schijnt zijn zang niet te deren want met een bijzonder instant en felle overgave smijt hij zich in het gloednieuwe “Out of My Body” (waarin zowel een snuif Chic als Johnny Cash te ontwaren valt) en is meteen duidelijk dat het lijzige, hem zo typerende stemgeluid nog niets aan kracht heeft ingeboet. Een opener van formaat die collectief stevig binnenkomt en het ondertussen volgelopen plein is direct helemaal bij de les.

Waarna met klassieker “Sonnet” een glorieuze trip down to memory lane warm onthaald wordt. Tijdloze songs maken, is de man ondanks zijn povere scheppingsdrang/werkethos echter nog niet verleerd : “This is How It Feels” een door stemmige akoestische gitaren zich breekbaar ontbolsterend pareltje doet de openhaard collectief aanfloepen. Zo ook in het profetische “Music is Power”, doordrenkt van een aanstekelijk positivisme en waarin we zowel op echo’s van de symfonische motieven van the Verve als invloeden van Lenny Kravitz als Isaac Hayes worden getrakteerd, het hele palet subtiel ingekleurd mits een hemelse gitaarsolo van stergitarist Adam Phillips. Daar waar het nieuwe werk op plaat wat aarzelend overkomt, wordt dit live toch ruimschoots gecompenseerd door de uitstekende band en enorme inleving van Ashcroft. Zo ook voor de titelsong “These Days”, geënt op de orchestrale melancholie van de grote dagen van the Verve. Dat hij dit effect ook nu nog kan bereiken, bleek ruimschoots uit “Break the Night with Colour”, een song waar Oasis jaloers op zijn geweest en die nadrukkelijk de stempel van Lennon & McCartney draagt.

Live schuilt het geheime wapen van zijn band in zijn nogal “Claptonesk” solerende gitarist Adam Phillips die verschroeiend intens speelt en schitterende accenten toevoegt aan de al meeslepende sound. Na de langoureus openbloeiende nieuwe ballad “They don’t own me” (zeg maar : een tekstueel louteringsproces met hoopvolle afdronk) en een soulvol swingend “New York”, was het weer even nostalgie geblazen met de Verve-song “Lucky Man” en het immer oppermachtige “ The Drugs don’t Work” die een warme zindering over het plein lieten deinen op deze toch ietwat kille zomeravond. Daar waar de critici wijfelen over de plaatversies blijken de nieuwe songs live uitstekend tot hun recht te komen en werden ze instant omarmd door het publiek dat welgemeend bedankt werd voor hun warme reactie op het nieuwe werk. Het foutloze parcours werd afgerond met de uptempo popdance van “Hold On” en de kers op de taart bleek een massaal meegezongen “Bittersweet Symphony”, nog altijd een dijk van een song waarin Ashcroft als weleer met verve alle dramatische stembuigingen uit zijn tengere lijf perste; bezielde dramatiek zonder een spatje klefheid. Een glorieuze terugkeer door de grote poort en hopelijk een boost naar de zaalpodia toe want dit soort Britse klasse is helaas steeds zeldzamer en om niet te lang te moeten missen in deze gure Brexit-tijden.

Setlist: Out of my Body / Sonnet (the Verve) / This is How it Feels / Music is Power / Break the Night With Colour / They Don’t Own Me / Lucky Man (the Verve) / Drugs Don’t Work (the Verve) / New York /
Hold On / Bittersweet Symphony

Balthazar

Het is alweer 2 decennia geleden dat de oogst aan blijvende Belgische bands die ook internationaal scoren (Soulwax, Deus, K’s Choice, Zita Swoon, Das Pop) hoogtij vierde, maar het fenomeen Balthazar scheert hedentendage hoge toppen en mocht zijn triomtocht (na Glastonbury, Rock Werchter, Cactus en Les Ardentes) eveneens in Lokeren komen verzilveren. Het Kortrijkszaanse vijftal heeft momenteel goud in de vingers en ook hier bleek de groep rond Jinte Deprez en Maarten Devoldere in bloedvorm en loste een uitgekiende set alle verwachtingen in voor een enthousiaste menigte fans en nog te winnen zieltjes.

Hoe kon het immers andere wanneer s’lands hotste rocksensatie aftrapt met prijsbeest “Nightclub” om met een lijzig “Then What” meteen te begeesteren met hun magische mengsel van trefzekere riffs, de juiste dosis melancholie en hun onaards mooie samenzang en dito popsongs. Hidden persuader is dat bij uitstek grols groovende ultracoole basspel made by Simon Casier. Het patina vernis wordt geleverd door het spaarzame, doch funky en terzake doende vioolspel dat de als een dartele nimf rondhuppelende schoonheid Patricia Vanneste smaakvol rond de songs drapeert. Het geeft een organisch totaalgeluid dat hen direct op een hoger echelon plaatst en elke noot welluidend doet kloppen binnen deze goed geoliede machine. Frontman Maarten Devoldere en Jinte Deprez nemen afwisselend feilloos de vocals voor hun rekening of schitteren temidden van de prachtige samenzang die de band zo doet uittorenen boven het maaiveld. Hoogtepunten opsommen wordt bijgevolg moeilijk : het optreden groeide song na song en het vernuftig in elkaar getimmerde geluidspalet van deze epische trip was er een van een en al betovering en splendeur dat geen seconde verveelde.

Neem nu het op het prachtige pizzicatospel van Patricia Vanneste drijvende “Decency” tot de Lynchiaans aandoende uitgesponnen ijldroom van “Decisions”: het publiek bleef ademloos gebiologeerd als met verstomming geslagen genieten, net als van de heerlijke gitaarintro van “Wait Any Longer”. De donkere melancholie wordt doorbroken door een door funky bastonen gedragen “Bunker” waarbij de heupen de stramme bewondering inruilen voor enig beschaafd gewieg, ook tijdens floorkiller “Fifteen Floors”. Het begin van “I Looked for You” kwam zo uit een Tom Waits-song gekropen en het spooky karakter werd nog eens benadrukt door die heerlijk blendende stemmenpracht waarin de band schijnbaar moeiteloos grossiert. Het Cave-achtige “Sinking Ship” had de allure van een bezwerende belijdenis en smolt wonderwel samen met de rouwmars “Any Suggestion”.

Bij wijze van afscheid, vierde de bronstige bas nog een keer hoogtij in “True Love” en dit bleek meteen het orgelpunt van deze hoogmis van de goede smaak die elke muziekliefhebber bekoren kan. Bij Balthazar live ligt de lat dezer dagen immers zeer hoog en deze band heeft nog veel in zijn mars, zoveel is zeker.

Setlist: Nightclub / Then What / Leipzig / The Oldest of Sisters / Decency / The Boatman / Decisions / I’ll Stay Here / Wait Any Longer / Bunker / Blood Like Wine / Fifteen Floors / I Looked for You / Sinking Ship - BIS: Any Suggestion / True Love

Steven Kauffmann

Foto © Lokerse Feesten


 

 

 

 

 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook