SWING WESPELAAR - 21/08/16

 

 

Meena Cryle

Opener op de derde dag was Les Generals Jack. Het vooral in Wallonië actieve trio speelt al 17 jaar samen en heeft 3 albums uit. Hun bezetting bestaat uit ex- El Fish drummer Toon Derison, zangers/gitaristen Marc Bodart (Buttnaked) en Bart Ieven. Hun grootste inspiratiebronnen mogen misschien uit de blues komen, ze houden vooral van geen regeltjes en gooien er graag een flinke dosis rock, ska en funk bij. Ook humor in hun teksten en speelvreugde behoren tot hun belangrijkste kenmerken.

Openingsnummer ‘Hairs In A Tangle’ kon nog onder straight blues vallen, opvolger ‘Roadkill’ werd enkele versnellingen sneller gespeeld en werd gekenmerkt door de drie met falset zingende muzikanten. Speciaal voor dit festival had het trio percussionist Christophe Millet uitgenodigd. Zo klonk ‘No Gun’ door zijn conga geroffel als pure ska. Ook het samenspel met Toon tijdens ‘Boogie Bang Bang’ zorgde voor een funky hoogtepunt. Het optreden kende met ‘Donkey’ slechts een rustpuntje. Het was ondankbaar om te openen wegens het door de regenbuien later arriverende publiek, maar de heren lieten het niet aan hun hart komen en gaven een enthousiaste show.

Oostenrijkse bluesacts treden zelden op in onze contreien, maar de grootste uitzondering op deze vaststelling is Meena Cryle. De 39 jarige zangeres is de laatste jaren een graag geziene artieste in het festivalcircuit. Na de set van Les Generals Jack viel het water met bakken uit de hemel, maar net toen de in transparante bloesje getooide Meena verscheen begon het op te klaren. De vocaliste werk al 20 jaar samen met The Chris Fillmore Band waarvan gitarist Chris Fillmore de muzikale leider is. De handelsmerken van deze band zijn de doorleefde vocalen van Meena en het virtuoze gitaarspel van Chris Fillmore.

Meena heeft al 3 albums uit bij het toonaangevende Duitse Ruf Records, maar de eerste nummers van deze namiddag waren covers. Zo kregen wij Irma Thomas’ ‘Don’t Mess With My Man’, Sam Cooke’s ‘A Change Is Gonna Come’ en Etta James’ ‘I’d Rather Go Blind’. Allen soulklassiekers waarbij haar stem mooi tot haar recht kwam. Met rauwere korrel gezongen nummers zoals ‘Early One Morning’ en ‘Sweet Sugar Bee’ toonde ze ook haar bluestalent.

De klasse van gitarist Chris kwam bovendrijven bij het trage ‘Since I Met You Baby’.  ‘Enough Is Enough’ was een eigen nummer waar de invloeden van Stevie Ray Vaughan op Chris’ techniek te horen waren. Er zijn zangeressen die meer soul bezitten of nog rauwer zingen dan Meena, maar de synergie tussen  Meena  en Chris Fillmore werkt voortreffelijk en zorgde voor aangename 75 minuten luisterplezier.

Nora Jean Bruso

De organisatie van Swing heeft zich gecommitteerd om de winnaar van de European Blues Challenge (EBC)  een plaats te gunnen op hun affiche. Recente winnaar van deze internationale competitie werd Eric ‘Slim’ Zahl & The South West Swingers.  Buiten op Blues Peer (juli 2016) was deze Noor nog niet te zien in ons landje. Om maar de zeggen dat zo’n wedstrijd deuren opent voor nieuwe namen in de blueswereld. Opvallend bij de laatste winnaars van de EBC  is dat zij niet alleen muzikaal hoogstaand zijn, maar ook heel entertainend moeten zijn om te kunnen winnen. Eric ‘Slim’ Zahl zingt aangenaam en speelt degelijk gitaar, maar het is de kleine Oystein Undem die de show steelt op keyboard en hammond. De aanstekelijke boogie’s die hij uit zijn ivoren klavieren ramde, brachten het publiek in extase.

Dat Noren ook humor konden bezitten bewees Eric met zijn grappige bindteksten en komische titels zoals ‘Long Legs, Short Skirts’ en ‘Hot Lips Loose Hips’. Vrolijke nummers die zij brachten waren ‘Daddy’O’ en Chuck Berry’s ‘You Never Can Tell’.  Een prachtig slowbluesnummer was ‘Blues As Blues Can Get’ waarbij Eric subtiel solerend tussen het publiek wandelde. Het mooiste nummer van hun set was het trage ‘Rain’ waar ook Eric zijn soulvolle stem tot uiting kwam. Dat de heren hun cd’s uitverkochten zegt genoeg over response op hun doordocht in Wespelaar.

Na de populairste bluesmannen uit Chicago op vrijdag en zaterdag als afsluiter op dit festival was het op zondag tijd om ook vrouwelijk talent uit de Windy City op de affiche te plaatsen. Nora Jean Bruso is een gevestigde waarde in Chicago, maar is in Europa nog geen grote naam. Ze werd geboren in Greenwood, Mississippi, en verhuisde in 1976, op 19 jarige leeftijd naar Chicago. Midden jaren 80 was zij zangeres bij de Jimmy Dawkins’ band. Wegens de opvoeding van haar twee zoontjes stapte zij in 1992 uit de muziekbusiness. Pas 10 jaar later kwam ze terug in contact met Billy Flynn, de tweede gitarist bij Jimmy Dawkins, die haar overhaalde om terug op te treden en een plaat op te nemen.

In 2003 verscheen haar debuut ‘Nora Jean Bruso Sings The Blues’ en toerde ze onder eigen naam door Europa. In 2004 was ze genomineerd voor twee Blues Music Awards: ‘Best New Artist’ en ‘Best Traditional Female Artist’. Later dat jaar verscheen haar tweede album ‘Going Back To Mississippi’. Ze stond de voorbije decennia vaak geboekt op het grote Chicago Blues Festival, maar in Europa verdween ze uit de spotlights.

Deze avond werd de begeleiding verzorgd door de Luca Giordano Band. Italianen die vertrouwd zijn met Chicago blues en die al vele artiesten uit deze stad begeleidden. Na een intro door de Italiaanse band verscheen de big mama in een zwart blinkend kleedje op het podium. Nora Jean straalt een warme persoonlijkheid uit en als zij haar strot openzette, kreeg het publiek kippenvel. Met haar stem kan ze zowel heerlijk zwoel in de lage registers gaan als de hoogste noten halen. De setlist bestond vooral uit nummers van haar plaat ‘Going Back to Mississippi’ (2004). De enkele covers tijdens haar performance waren o.a. Etta James’ ‘At Last’ en John Mayer’s ‘Gravity’. Er zat opvallend veel slowblues in haar set, maar als Nora Jean het zingt is dit zeker een troef. Als bis kregen we nog een medley waarin ze liet zien dat ze ook kon rappen als Sugar Hill Gang.

Persoonlijk verkies ik buitenlandse artiesten die met hun eigen band spelen in plaats van ingehuurde begeleiding, maar deze Italianen klonken alsof ze al jaren samenspeelden met Nora Jean. Met het juiste management, eigen website en nieuw platenwerk zou Nora Jean een veel grotere ster zijn, maar het is nog niet te laat om haar tot de opvolgster van Koko Taylor te kronen.

The Music Maker Foundation Blues Revue

Afsluiter van deze 29ste editie was The Music Maker Foundation Blues Revue.  The Music Maker Relief Foundation is een VZW die als doel heeft om muzikanten te ondersteunen die anders zouden verdwijnen wegens ouderdom of armoede. Sinds de oprichting in 1995 heeft de Foundation al meer dan 300 muzikanten ondersteund. In 2009 waren wij ook aanwezig toen deze revue optrad in CC Muze in Heusden Zolder. Anno 2016 is enkel Albert White het enige oudje dat ook in 2009 Limburg aandeed.

De nieuwe bejaarden die vandaag de oceaan overvlogen waren Alabama Slim, Robert Finley, Robert Lee Coleman en Lil’ Joe Burton. Het voordeel van een dergelijk revue is dat er veel afwisseling is in de performances. Albert White mocht als eerste twee nummers brengen en hij liet nog eens zijn warme soulstem horen. Ook zijn cleane BB King gitaarsound klonk prettig. De volgende artiest die het podium betrad was Robert Lee Coleman. Deze gitarist speelde 5 jaar bij Percy Sledge en 2 jaar bij James Brown. Vocaal was hij niet uitzonderlijk, maar op gitaar leek hij een bejaarde Jimi Hendrix. Zijn gitaarspel klonk rauw en was vingervlug voor een 71 jarige. Hij was ook de grootste showman, inclusief duck walk a la Chuck Berry, maar door zijn stramme spieren was het hilarisch.

Het vinnige gitaar van spel van Robert Lee was een groot contrast met de volgende frontman Alabama Slim. De boomlange, magere man vertolkte rudimentaire blues in de stijl van John Lee Hooker. Ook zijn stem klonk als de auteur van Boom Boom.  De laatste zanger/gitarist was Robert Finley, een energieke artiest uit Louisiana. Tijdens zijn legerdienst was hij muzikant in het Amerikaanse leger. Nadat hij was afgezwaaid bleek het te moeilijk om als muzikant te leven, dus werd hij timmerman. Wegens glaucoom, een oogziekte waarbij het zicht progressief slechter wordt, moest hij stoppen met zijn beroep. Dankzij Music Maker Foundation krijgt hij nu een tweede carrière als muzikant.
In de finale verzamelen de veteranen zich samen voor stomende versies van ‘Sweet Home Chicago’ en ‘Rock Me Baby’. Het waren vier gitaristen waaruit deze revue bestond, maar steeds verschillend qua sound en toch vooral 100% authentiek.

Als openlucht festival heb je vooral goed weer nodig en dat was er zeker op vrijdag en zaterdag. Op zondag regende het tijdens de ombouw van het podium bij de eerste twee groepen, maar voor de rest van de avond bleef het droog. Hierdoor kwamen ook de lokale bewoners van de nabije dorpen een pintje drinken en werd het toch nog een goed gevuld kerkplein voor de 3 laatste acts. Mooier dan in het lokale programmaboekje kon het niet beschreven worden: Swing Wespelaar, een plaats waar oude vriendschappen hernieuwd worden en waar nieuwe ontstaan.

Als bluesliefhebber kan je niet anders concluderen dan dat deze jaargang een sterke muzikale editie was. Echte grote publiekstrekkers zal de organisatie sparen voor de 30ste editie, maar wij zagen de huidige top uit het Chicago bluesscène, de beste mondharmonicaspeler, winnaar van de Europese blueswedstrijd en authentieke vertolkers die met hun hart speelden. En dit nog steeds gratis: il faut le faire!

Kris Vermeulen

Foto © Walter Wouters

meer Foto © Walter Wouters

 

THE MUSIC MAKER FOUNDATION BLUES REVUE: VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

NORA JEAN BRUSO & LUCA GIORDANO : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

ERIC 'SLIM' ZAHL & THE SOUTH WEST SWINGERS

MEENA CRYLE & THE CHRIS FILLMORE BAND : VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

WESPELAAR - 21/08/16