SWING WESPELAAR - 18/08/18

 

Hoodoo Monks

Na een magnifieke vrijdag, vroeg uit de veren want vanaf dit jaar opent Swing een uurtje vroeger zodat een extra band kan optreden, mooi idee. Vandaag start op dit zonnige kerkplein de Nederlandse Hoodoo Monks. Ik herinner me nog heel goed toen we drie jaar geleden tijdens een vreselijk onweer tijdens Culemborg Blues de kroeg in vluchtten waar deze jonge vrolijke band het onweer al snel deed vergeten. Erik van Tilburg is één der vrolijke troubadours die een grote menigte kan vervoeren, dat beseften we al snel toen in die kleinere juke joint. Zijn en onze wensen werden vervuld met optredens mee op de grotere festivals, Blues For The People, wie kan die slagzin van Swing Wespelaar beter uitzingen dan deze Hoodoo Monks.

Na enkele minuten zijn we alle zorgen vergeten. De mokerslagen van Peter van der Zanden samen met het Colombiaans gitaarwerk van Benito Esteban brengen ons ver weg naar de oevers van de Mississippi. Op dit vroege middaguur geen probleem om te shaken op Eriks' bluesharp, brengt ons tot happy samenzang op Bo Diddley's “Who Do You Love” ook op clip te zien hier op Rootstime. De grote boodschap “first take care of yourself ! “ ligt Erik nauw aan het hart en dat siert hem. Ieder van ons weet waar blues voor staat. En dat wist Howlin' Wolf ook, met een speels en rauw “Forty Four” zijn we weer op reis. Het wordt helemaal een feestje met het genetische “Hipshake” van Slim Harpo. Met zo'n naam mag de speelse harmonica dan zeker niet ontbreken. Elkaar kussen en meeklappen is inderdaad nog gratis onder de zon. Het ontbrak ons aan niets en we voelen ons blij hier aanwezig tussen vele bluesvrienden. Even een lekkere amber 1900 drinken.

The Ragtime Rumours

The Ragtime Rumours : Helemaal niet ver in het verleden, maart dit jaar, wonnen zij de European Blues Challenge 2018 in Hell/Noorwegen. Stel je voor, hun bluesbusje begaf het op weg vanuit de Nederlandse Maasdelta ergens in Denemarken. Doorzetting en enthousiaste ijver zijn te zwakke woorden voor deze groep. Zelfs de grote bas geraakte mee in Hell. De uitdrukking “CU in hell” werd me daar dan ook heel duidelijk. Hell bestaat, hel niet. In Hell triomfeerden ze door de aloude ragtime en hillbilly in een mooi fris swampy blueskleedje te passen. Zelf noemen ze het “Rag & Roll”.

Dit viertal triomfeert intussen overal op de Europese podia, niet gewoon om ineens die verdiende duw in de rug te krijgen. Drummer Sjaak Korsten probeert zijn jongere bandleden op de grond te houden, wat hem aardig lukt. Met washboard en kazoo kan je nog meer. Maar Tom Janssen (Howlin' Stone) is duidelijk de frontman met meesterlijk zang en gitaarwerk. “Wade In The Water” down by the river, kan het heerlijker op deze zomerdag ? Mochten er nog 45 toeren singles gemaakt worden, was deze er zeker gloeiend bij. Hit van Jewelste hoor ik Ad Visser al zeggen.

Niet alleen de warme stem van Tom maar ook het samenspel met Thimo Geijzen vormt de kleur van de band. Als laatst vernoemd maar geloof me als eerste oogpunt op bas de lieftallige Niki van der Schuren op dwarsfluit, staande bas en saxofoon. De geschooldheid van deze muzikanten is geen troef maar... abondance op tafel ! Vragen in een introductie ook applaus voor vorige Hoodoo Monks, alweer mooi gebaar met een houvast en zeer gemeend applaus.

Ook Sjaak maakt zijn gedichten muzikaal en op een Tom Waits manier maakt “Faker” ons heel aandachtig volgend waarbij we dan nog met een dwarsfluit solo beloond worden. “Groovy Balls” door Sjaak (cool Hank Jack) gezongen, wat we volgens hem best niet vertalen. Veelzijdigheid van muziek wordt nog eens benadrukt door het wisselen van elkaars instrument. “Hoodoo Everywhere” met Niki blootsvoets van bas naar sax en met even vervoerbare en mooie stem. Naast eigen nummers brengen ze ook een nummer uit de jar van Jimmy Rodgers “In The Jailhouse Now”, waarin de Thimo uitblinkt en niet alleen met zijn reggae look. Deze band is meer dan hedendaags, hen betreft een mooie toekomst.

Matthew Skoller

Matthew Skoller: De eerste Amerikaanse act van vandaag is deze gerespecteerde zanger met meest innovatieve bluesharp hedendage. Speelde bij Lurrie Bell, John Primer, The Kinsey Report en nog vele andere uit de old school Chicago blues clubs. Zelf heeft hij al vijf CD's op zijn naam. Ik herinner me Matthew samen met Sean Carney in 2016 op Goorblues, waar de Chicago wind dikwijls langs de toog over de dansvloer tot het podium waaide. Zo ook hier op Swing brengt hij speciaal gitarist Tom Holland mee. Op drums kennen we Pascal Delmas met zijn vriend basman Philippe Seemama (nickname Pump-it-up).

Matthew zingt over de hedendaagse problemen uit het dagelijkse leven, met een cynische noot. Zo maakt hij ons ook duidelijk dat er in de States ook niet-Trump aanhangers leven. Een song over immigranten. Het tolerante “Be Fair” getuigt hiervan. Hijzelf was 38 jaar geleden ook immigrant vertelt hij, trouwens zijn dat niet alle Amerikanen ...die nu naar “The Little Drug Store” gaan. Bij dit nummer hebben enkele in de menigte hun danspartner ontdekt of ...meegebracht. Met superbe stem en al snel met harmonica uit de pocket, die beiden toehoren onder de bluesy Fedora hoed. Funky intro bij “The Devil Got No Music” maakt onze hoofden meeknikken.

De bloedhete titeltrack van zijn laatste album “These Kind Of Blues” waarbij het enige blusmiddel hoort ...een 1900 van het vat, of is het olie op het vuur ? “Mama Waist No Time” als ode aan hardwerkende vrouwen, met goede balans door het vingerwerk van Tom Holland op gitaar. Het glanst hier op Wespelaar, heerlijke gezichten, prachtige optredens, hedendaagse Chicago blues die deze organisatie gratis uit de grote blues pepermolen over onze hoofden weet uit te strooien.

Elles Bailey

Elles Bailey: Backstage horen we even dat deze dame met haar band de ferry niet haalde, ook dat hoort bij de feiten. Maar geen nood, het goede contact met juiste begeleiding wordt hier allemaal achter de schermen opgevangen. Stress of geen stress, doorgaan met blues for the people. “Let Me Hear You Scream” als openingsnummer maakt ons weer wakker onder deze blauwe hemel. Weet wel dat ze samen met Beth Hart werd genomineerd voor beste vocaliste door de European Blues Foundation.

Behoort dan ook tot een nieuwe lichting die het vaandel hoog zwaait met rootsy blues en soulfull rock Haar gitarist Joe Wilkins kan ons ook zeker bekoren, vooral als hij zijn flessenhals bovenhaalt en dit podium omtovert tot een gitaarfestival. “Perfect Storm” en “Same Flame” waarin Elles ons nog meer dorstiger maakt.. en vertelt ons dat ze meestal shorts draagt bij dit warme weer... Staan de fotografen hier misschien te dicht ? Net als Matthew Skoller horen we het over “no colour or sex or origine, music brings people together ” en een ode aan de net overleden Aretha Franklin, met groot en duidelijk respect onzentwege. Vertelt graag over haar nieuw album welk geboren wordt in maart volgend jaar, waaruit we “Do You Miss Me When I'm Gone” mogen beluisteren. Noteren we zeker Zak Ranyard op bas en Matthew Jones op drums. We herkennen ook Jonny Henderson op B3 Hammond (ex Matt Schofield ). In ” Shake On The Run” maakt deze Bristol lady haar smoky voice nog maar eens duidelijk. Dan toch een toegestane zugabe, waarbij ze zelf op orgel met talentvolle stem “ What If ” vooraan het podium brengt, iedereen alweer tevreden.

Guitar Slim Jr.

Guitar Slim Jr.: Als zoon van de legendarische Guitar Slim mogen we weer zeker zijn van een fantastische genetische voortgang en optreden. Noteer wel Slims' eerste maal in Europa ! Wat Swing Wespelaar weeral siert met dit debuut ! Het zijn niet enkel de nieuwe spruiten die hier worden geplukt, ook honkvaste snaren worden hier even losgetrokken uit de festivalplanken van Louisiana of uit dezer zijn “hometown fields of New Orleans”. Deze fields zijn duidelijk de betere clubs, hij vertoont zich graag in glitter colbert met zwarte pailletten, halsketting met gouden gitaar met diamantjes belegd. Duidelijk een entertainer als zijn vader. Als bandleden werden enkele Electric Kings gevraagd, we herkennen Steve Wouters op drums, Rene Stock op bas, Niels Verheest op Hammond en Frank Spangler als gitarist.

Vanaf de eerste gitaarnoot voelen we ons aangesproken. Micro op hoogte stellen is dan wel noodzakelijk, zijn stem is inmiddels ook al 65 en draagt eigenlijk de naam van Rodney Glenn Armstrong. Met scherpe gitaarsound, hippe sprongen, humor en bijten op de snaren, maar vooral een pak improvisatie om je vingers af te likken. “I Wonder” leidt dan ook tot Stevie Wonder in een bluesy sfeer waarbij misschien een fles bubbles hoort. “The Sky Is Crying” hoorde ik dan ook vanaf de receptie die samenviel met zijn optreden. Gelukkig zien we de man ook zondag als hij zijn bluesbrother (Sugaray Rayford) en bluesmother (Diunna Greenleaf) weet samen te strikken op het podium, wat vuurwerk belooft !

Guy King

Guy King: Dat het vandaag een Amerikaans gitaarfestival betreft, bewijst volgende king, geboren en opgegroeid in Israël. Hij was 16 toen hij al optrad in Amerika, waarna hij naar Memphis trok, later New Orleans en uiteindelijk verhuisde hij naar Chicago. Is duidelijk een perfectionist op gitaar. Heel anders dan vorige, waarbij diens licks niet altijd volgens het boekje werden gespeeld. Guy King is duidelijk een Jazz muzikant die alle wegen durft bewandelen, ook die van de soul en de R&B. Speelt hier met een blazerssectie, trompet en sax, om nog meer in volle glorie te schitteren. Eerder dit jaar deed hij zijn debuut in Belgie (Banana Peel) tijdens zijn Europese wintertour.

Al snel wordt ons duidelijk hij ook een king is van improvisatie en vingervlugheid. Met een hoge bijna zwarte stem in “Your Love Is Like A Seesaw”. Van zijn debuutalbum (2008) “ Alone In The City”. Hij wil ons zijn muziek niet alleen laten horen maar vooral voelen. Het zevental bestaat verder uit Fabrice Bessouar op drums, Cédric le Goff op orgel, Antoine Escalier op bas, Alessandro Di Bonaventura op trompet en Luca Di Giammarco op tenor saxofoon. De gitaarvirtuositeit druipt van hem af, machtig solowerk à la lettre in “Truth”, titeltrack van zijn nieuwe CD. Als de menigte swingt en meezingt in “ If The Washin' Don't Get You “, “In The Midnight Hour” en als bisnummer “I Want To Ta-Ta You Baby”van Johnny Guitar Watson, is zijn doel bereikt. Horen en voelen, dat was de afspraak.

The Temperance Movement

The Temperance Movement: Met hun nieuw album “ A Deeper Cut ” kwam deze band onlangs in februari in de Britse album chart en klopte grote namen als Justin Timberlake en Eminem. Traden op als guest band voor de Rolling Stones in verschillende Europese steden. Ook in 2014 op Werchter trokken ze de jeugd 40 min. terug naar de seventies. Als je deze band ziet denk je aan Rod Steward die zijn Faces terug heeft opgetrommeld. De zanger is echter Phil Campbell die de blues rock band oprichtte in 2011 in Glasgow. Andere huidige bandleden zijn Nick Fyffe op bas, Paul Sayer en Matt White op gitaar, Simon Lea op drums. Zij trekken hierna samen met Deep Purple en Judas Priest op tour door Amerika.

Hun bandnaam lijkt me lichtelijk ondermaats. Temperance betekent matig !? Terwijl je Campbell zou kunnen omschrijven als iemand die de ganse menigte laat meedrijven in zijn adrenaline. Niet alleen hun eerste nummer getuigt van een hoog adrenaline gehalte, tot het laatste zingt en springt Phil het hart uit zijn lijf. Of dan toch temperance, want als we hem backstage ontmoeten is hij eerder teruggetrokken en bedeesd, maar duidelijk een podiumbeest. Nee, het zou op de beweging van matigheid van alcoholgebruik wijzen, over and out. Openen met een explosief “ Caught In The Middle “ en direct aansluitend “ The Way It Was And The Way It Is Now “. Rock van de hoogste schuif dat is ons ook weer duidelijk, of je het nu kan pruimen of niet.

Paul Sayer is ook al geen gewone, heer en meester op de zes snaren, in die jaren zou zijn haar lang blond geweest zijn, terwijl nu de sportievere tooi naar Kevin de Bruyne verwijst. Zijn solo in “ Midnight Black ” doorbreekt hier alle tijden, maakt ons jonger terwijl er vele jonge fans uit Engeland zijn meegereisd en naast ons staan. Frontman Phil Campbell is een naam om te onthouden, dankzij Wespelaar hier voor ons neergeschreven. Deze tweede dag eindigt met hun “ Take It Back “nog even energiek. Wijzelf iets minder, terwijl nagenietend huiswaarts, van die verdomde 70-ies.

Guy Cuypers

Foto © rootstime.be

meer foto's Walter Wouters

meer foto's Sonja Schepers

meer foto's Michel Verlinden

meer foto's Manon Houtackers

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5 - VIDEO 6

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

 VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3

Artiest info
website  

facebook

 

SWING WESPELAAR - 18/08/18