SWING WESPELAAR - 19/08/18

Zonovergoten hoogdag in Wespelaar, Swing Blues, waar de imposante Sugaray Rayford uit San Diego de 31ste festivaleditie in volle glorie zou afsluiten! Ondanks de kwaliteit van de blues- en rootsmuziek, die uit de speakers stroomde, lieten de wellustige wespen zich geenszins afleiden. Zich niet storend aan vluchtreacties of paniekerige wegwuifgebaren stortten zij zich gretig op al het zoets in de hoofdstraat zowel op eten als in de bekertjes, terwijl buurtbewoners, familie, vrienden en muziekfans hun weg zochten tot vooraan het podium of naar een vouwstoeltje onder de zeldzame boompjes. Inmiddels is Swing Wespelaar uitgegroeid tot een waar volksfeest, waar ontmoeting, ontspanning en verstrooiing bijna even belangrijk geworden zijn als de muziek zelf, zoals dat een eeuw geleden ook al het geval was, maar dan in overzichtelijkere buurtfeestjes. Op zondag was de opkomst immers massaal, en dat had zowel te maken met de gratis toegang als de schitterende en lonkende affiche.


De muziekfans kunnen echter liefst vooraan in de eerste rijen van hun blueshelden en alle BMA genomineerde of gelauwerde rasmuzikanten genieten, waarvan er sommige al op vorige Belgische festivals hun reputatie hebben gevestigd. Dat was zeker het geval met het Australisch/Iers koppeltje Hat Fitz & Cara Robinson, die vorig jaar in Puurs nog furore maakten met hun ruige mix van folk, countryblues, bluegrass, gipsy en swing, waarbij zij met zang, resonator, slidegitaar, wasbord, basdrum en tin whistle voor een energieke feestelijke sfeer zorgden waarbij zelfs de ergste depressielijder een boost zou krijgen. Cara vertelde nochtans plagerig dat zij haar partner al de hele morgen had proberen wakker te krijgen, wat uiteindelijk lukte met het bezwerende tegelijk ophitsende ‘Power’. Hat Fitz vertolkte ‘Hard Times’ met de ongepolijste rauwheid van een pionier. Behalve eigen songs bracht het allround duo nog covers van o.m. Rev. Robert Wilkins en Jessie Mae Hemphill, blues die nog steeds aanklampt. De song ‘Shakedown’, waarbij een impulsieve Hat Fitz zijn soulmaatje ging omhelzen, fascineerde mede door alle opwindende en aanstekelijke drumroffels, terwijl vage echo’s van de old time fife & drum hier en daar in hun set verweven werden, wat aan hun concert een authentieke kleur gaf. Hun contrasterende stemkleuren, hun unieke sound en de drive waarmee zij de songs aaneenregen, met tot slot heet aanmoedigende ‘Try’, was de spreekwoordelijke vlam in de pan die naar alle kanten uitsloeg. En onderwijl kondigde Cara reeds een nieuw album aan! Even gedreven, maar meer op de countrytoer volgde hierna het kwartet Nick Dittmeier &The Sawdusters uit Louisville, Kentucky, vier robuuste muzikanten met ruige baarden die nog maar vijf jaar samen optrekken, maar niettemin erg goed op elkaar zijn ingespeeld en plezier met werk combineren. Hun muziek leunt aan bij de sound van de band Little Feat en singer-songwriters als John Prine, Levon Helm en Jim Lauderdale. Frontman en zanger/gitarist Nick Dittmeier schrijft zelf ook eigen songs die reflecteren over mistoestanden in de Midwest. Met zijn korrelige stem zong hij over de ‘Rhythm Of The Train’, over werkloosheid, gebroken harten,goddeloosheid, de hoop op vrijheid en verlossing. Hun fusie van Rhythm & Blues, Southern Rock, americana en vleugjes Appalachian folk, -het merendeel uit hun Midwest Heart’ album- genereerde een groove die eerder ontspannend werkte en tot dansen aanzette. Ondanks de hitte gingen alvast de eerste koppeltjes aan het dansen of wiegend aan het meedeinen.


De liefhebbers van de groove van New Orleans muziek keken vooral uit naar de komst van zanger/harmonicaspeler Andy J Forest & The Swamp Crawlers, wiens doortocht in België twintig jaar geledenzich nog steeds in menig geheugen had vastgehaakt. Ook hijzelf herinnerde zich nog de club ‘Banana Peel’ in Ruiselede, waar hij ooit speelde. In al die jaren breidde hij zijn repertoire uit door o.m. in de clubs in Frenchman Street te spelen, door zijn uitstapjes naar Canada en Europa en door open te staan voor alle culturen. De muzikant, tevens auteur, acteur/filmmaker, enz., speelde in het verleden samen met B.B. King, Johnny Shines, James Booker en Champion Jack Dupree en gaf onderwijl een twintigtal albums uit. Al vier decennia lang speelt Andy op diverse harmonica’s zodat hij zich terecht een virtuoos mag noemen, zelfs desgevallend op een voorhanden zijnd wasbord. De zydeco songs gingen hem even goed af als de boogie of jazzy bluessongs. Met zijn aangename stem wisselde hij moeiteloos en flexibel van bluesstijlen, boogie, ballad, swamp of broeierige voodoo songs.Hij heeft echter ook de ramp en de naweeën van de Katrina orkaan meegemaakt. Het inlevende ‘’Breach In The Levee’, met slidegitaar, kreeg hierdoor een gevoelige lading mee alsof je de barsten in de dijk ook in zijn stem hoorde. Vooral het lijzige ‘Voodoo Lips’ en het gedreven ‘Mellow Down Easy’ van Little Walter, met een fantastische junglebeat van de Italiaanse drummer, kregen een geweldig applaus. En het op een lichtvoetig reggae/ska drijvend ritme ‘God Will Understand’ was eens te meer een hoogtepunt. Hopelijk wacht hij zo lang niet meer om ons landje opnieuw te bezoeken. Optreden vlak na een dergelijke kosmopolitische veteraan in de internationale muziekscène moet voor een jong bandje wellicht een moeilijke opgave zijn. Het Britse viertal Catfish liet zich echter niet imponeren, ook al was het hun eerste optreden in België. Hun debuutalbum ‘So Many Roads’ was al direct, na uitbrengen, een groot succes. De gedreven frontman zanger/gitarist Matt Long heeft wel iets weg van de acteur Jack Black, maar dan in een jeugdige versie. Zijn donkere stem daarentegenheeft bijwijlen de klankkleur van een oude Afro-Amerikaan, vooral als hij een soulnummer zingt. De wijze waarop hij zowel ‘ So Many Roads’ als het uitgesponnen ‘Make It Rain’ vertolkte als een hommage aan de pas overleden Aretha Franklin was verkillend mooi en ontroerend. Spijtig dat enkele omstaanders dit niet wisten te waarderen en dan nog wel zgn. medewerkers aan een Brugs bluescafé, die doorgaans zelf respect eisen in hun club. Na afloop kwam aan de verkoopstand menig fan naar dat album vragen waarop juist die soulblues stond vermeld. Vooraleer het zover was bracht het bluesrockend bandje echter nog eerst stomende nummers uit hun‘Broken Man’ album zoals o.m. ‘Hit The Ground Running’ waarmee zij hun set dynamisch inzetten. Het tragere ‘Never Go Back’ en het verschroeiend mooie ‘Broken Man’ brachten afwisseling. Met Paul Long aan de toetsen en Kevin Yates aan de drums plaatste deze in eigen land gevierde band zich tussen de groten die het verdienen op een internationaal festivalpodium te staan.


Het zal zowat een tiental jaren geleden zijn dat de Texaanse bluesdame Diunna Greenleaf in Ecaussinnes, op Spring Blues, te midden van het publiek met passie haar ‘Mother Earth’ vertolkte en dat solo a capella  uit volle borst. In Wespelaar is het echter praktisch onmogelijk om zich zo laat nog tussen de fans te begeven. Dus probeerde zij samen met haar Blue Mercy band gewoon vanop het podium met het publiek contact te houden met haar gefraseerde levenslessen, aanmoedigingen en entertainende verhaaltjes. Dat brak soms het ritme van haar muziek, maar met ‘Back Door Man’ kreeg zij toch al haar fans vooraan stil,  die her en der  geanimeerd reageerden. Behalve haar eigen vierkoppige band speelde ook gastmuzikant Pascal Fouquet mee, die haar in het verleden al begeleidde. Behalve door Amerika en Europa reisde Diunna evenzo door Canada, Australië, Brazilië en de Caribbean en stond zij zowel op blues- als op jazzfestivals. Haar explosieve verschijning, naturel en body-talk, incluis haar expressieve gebaren, maakten indruk. Het is echter toch vooral haar krachtige stem, geschoold in Gospelkoren, die doen luisteren. In de traditie van Koko Taylor, Sister Rosetta Tharpe en Bessie Smith vertolkte zij met veel schwung songs als ‘Sunny Day Friends’, het funky ‘Do You Want Me To Stay?’ en het gevoelvolle ‘Tribute To John Lee Hooker’. Tien jaar geleden won zij met haar album ‘Cotton Field To Coffee House’ een Award voor ‘Best New Artist Debut’ en vorig jaar nog een ‘Koko Taylor Award’. Maar op zondagavond werd zelfs bij haar geleidelijk de vermoeienis zichtbaar, al zou zij zich later nog naast ‘Sugaray Rayford’ als grande dame even naast hem vervoegen. Die eveneens imponerende Sugaray Rayford kondigde alvast bij de start van zijn slotact ludiek aan dat hij geen concert wou brengen, maarveeleer een feestje brouwen, kortom een nachtelijke party waarbij iedereen zich mag aansluiten die na drie festivaldagen nog op zijn benen kan staan tenzij de klok aan de kerktoren er anders over beslist. Voor de eerste keer op zondag waren er nu ook twee blazersmuzikanten bij, die met trompet en saxofoon het feestje nog meer aanvuurden. Ook gitarist, toetsenist en ritmesectie volgden het voorbeeld van de leider, destijds nog frontman bij ‘The Mannish Boys’, die met veel drive en goesting van wal stak. Dat hij daarbij zowel zijn vocalen, lijf, viriele sensualiteit als soul inzette zegt veel over de Live kwaliteiten van deze veelzijdige en doorwinterde bluesman, die volgende jaar vijftig wordt en van muziek zijn levensdoel maakte, van toen hij als achtjarig kind in de kerk zong en op een drum roffelde. Met funky songs als ‘Who Is He And What Is He To You’, ‘Blind Alley’ en de cover ‘Born Under A Bad Sign’ hield hij het publiek klaar wakker en maakte hij zijn belofte waar om het feestje te laten voortduren. Toen eerst nog Guitar Slim Jr., nog steeds niet vertrokken, en nadien Diunna zich bij het collectief kwamen vervoegen kondigde zich het einde aan van dit Free Festival voor The People, waarbij alle bezoekers, passanten en participanten hopen dat dit jaarlijks blues- en roots evenement zich elke zomer mag herhalen. Mocht er een Belgische BMA voor Free Concerts bestaan, dan nomineren wij Swing Wespelaar,met dank aan de zeer sympathieke vrijwilligers aan de tap, kassa, vóór en achter de schermen, zichtbaar of onzichtbaar.

Marcie

Foto © rootstime.be

meer foto's Walter Wouters

meer foto's Sonja Schepers

meer foto's Michel Verlinden

meer foto's Manon Houtackers

 

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

 

VIDEO 1 - VIDEO 2

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4

 

VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2

Artiest info
website  

facebook

 

SWING WESPELAAR - 19/08/18