JAZZ MIDDELHEIM DAG 4 @ PARK DEN BRANDT, ANTWERPEN - 06/08/17

Mark Guiliana Jazz Quartet


Vandaag is het alweer de slotdag van Jazz Middelheim met op het hoofdpoduim vier acts. Het begint al vroeg in de namiddag, om twee uur is het reeds de beurt aan drummer en artist in residence Mark Guiliana met Penny Freeman, een project van drie jazzstudenten van het Koninklijk Conservatorium Antwerpen. Deze studenten zijn Willem Heylen op gitaar, Karel Cuelenaere op piano en Cyrille Obermüller op bas. Het concert begint met twee zeer toegankelijke stukken, heel zacht en mooi maar ook wel braaf. Daarna wordt het experimenteler en gedurfder en ook interessanter. Het is werkelijk verbluffend wat de heren presteren na enkele repetities en dit met bijna uitsluitend originele muziek. Mark Guiliana is heel dankbaar dat hij vier dagen artist in residence mocht zijn en bewijst op het einde van de set zijn klasse met het ongelooflijk palet van klanken dat hij in petto heeft, van metalig over donderend tot subtiel tikkend, hij beheerst het allemaal. De drie jazzstudenten tonen vandaag in ieder geval dat hen nog een mooie toekomst te wachten staat.

Becca Stevens (° 14/6/1984, Winston-Salem – USA) is een rijzende ster en brengt een mix van jazz, folk en pop. Ze speelde al samen met heel wat bekende collega's zoals Brad Mehldau, Esperanza Spalding en Snarky Puppy. Becca zingt en speelt gitaar, ukelele en charango, ze wordt vergezeld door toetseniste Michelle Willis, drummer Jordan Perlson en bassist Chris Morrissey die ze geleend heeft van Mark Guiliana omdat haar vaste bassist pas vader is geworden en er niet bij is. Ze opent met “Tillery”, een folkpopsong met knappe driestemmige zang. Ze is onder de indruk van de locatie, een festivalterrein met zoveel bomen heeft ze nog niet meegemaakt. Ze speelt vooral songs uit haar nieuwe album 'Regina” dat geïnspireerd is door – euh – koninginnen zoals o.a. Queen Elisabeth. De pittige Becca ziet er beeldig uit in een lange groen-witte jurk. Ze bekoort echter zeker zoveel met haar prachtige, sterke folky stem. Zij speelt eerst elektrische gitaar maar schakelt nadien regelmatig over naar ukelele of charango. Enkele nummers die ik genoteerd heb zijn poprocksong “Lean On”, het jazzy “Venus” met prachtige samenzang (Michelle Willis heeft ook een prima stem), het van Snarky Puppy bekende “Perfect Animal” dat ze heel smachtend zingt, “Well Loved” dat gebaseerd is op een Japans boek en met nog maar eens een mooie versmelting van de vrouwenstemmen. Ook de titeltrack van de laatste plaat “Regina” komt aan bod. Op het huwelijk van de pas getrouwde Mark Guiliana speelde ze de Stevie Wondercover “As”, op dit nummer probeert ze het publiek tot een singalong te verleiden maar blijkbaar zingen er slechts zestien mensen mee volgens haar. “The Muse” schreef ze met de grote David Crosby, hijzelf nam het nummer ook op maar onder een andere titel. Ze sluit af met het van Joni Mitchell geleende “Help Me” waarvan ze een getrouwe versie brengt, de gelijkenis met Joni's stem is trouwens frappant. Een aangename kennismaking met een veelbelovende artieste.

Dans Dans is dan aan de beurt. Het trio bestaande uit gitarist Bert Dockx, bassist Fred Lyenn Jacques en drummer Steven Cassiers heeft al heel wat naam gemaakt in binnen- en buitenland en heeft vooral een uitmuntende livereputatie. Ze brengen instrumentale muziek waarin ik Ennio Morricone-invloeden ontwaar, maar ook postrock en jazzinvloeden zijn er onmiskenbaar. Het is meer rock dan jazz maar het is vooral heel opzwepend en de muziek kan de hele tent enthousiast krijgen. Het is grappig te zien dat zelfs zeventigers volop genieten van deze niet zo voor de hand liggende muziek en de groep krijgt dat ook terecht een staande ovatie.

Van Morrison is de grote publiekstrekker van de 36e editie van Jazz Middelheim. Hij komt sax spelend op om “Moondance” in te leiden. Voorts bestaat zijn groep uit een toetsenist, drummer, bassist, gitarist en twee backingzangeressen. De muzikanten spelen af en toe ook nog wel een ander instrument. Van zal kwistig strooien met hits, als tweede song komt een swingend “Have I Told You Lately” al aan bod. De ietwat afwijkende versie is heel soulvol met de sax- en trompetklanken. De twee backings zorgen voor knappe achtergrondzang. “Warm Love” is een warme soulvolle gospelsong waarin de orgelpartij de show steelt. In de ballade “Magic Time” heeft Van Morrison wat last met de hoge noten, zijn stem heeft toch al wat aan kracht ingeboet. Hij speelt voor het eerst mondharmonica in het bluesy “Baby, Please Don't Go”. Het lieflijke “Here Comes The Night” is van een onwereldse schoonheid. In “Days Like This” is er een mooi contrast tussen de stem van Morrison en de achtergrondvocalen. Het is vooral de zwarte backingzangeres die bij momenten de show steelt. De muziek nodigt uit tot swingen en de eerste dansers laten zich gaan in het gangpad. Nog enkele te vermelden hoogtepunten : een swingend “Bright Side Of The Road” met een streepje mondharmonica van Van, cover “Shake, Rattle And Roll” met een geïnspireerde gitaarsolo en een enthousiast meeklappend publiek, ook het op herkenningsapplaus onthaalde “Brown Eyed Girl” is de moeite. Ultieme uitsmijter is een lang uitgesponnen versie van “Gloria”. Van Morrison verlaat halverwege de uitvoering het podium Elvisgewijs. De muzikanten hebben zo de gelegenheid hun kunnen nog even te tonen. Dat het stuk voor stuk klassebakken zijn wordt nu wel heel duidelijk. De slotdag van Jazz Middelheim heeft de hoge verwachtingen waargemaakt en het publiek kan tevreden huiswaarts keren.

Lou van Bergen

Foto's © JiVe

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

JAZZ MIDDELHEIM - 06/08/17

 

Mark Guiliana Jazz Quartet

Becca Stevens

Dans Dans

Van Morrison