SWING WESPELAAR - 20/08/17

Zondag, de Chicago dag, begint dit jaar terug met een oude gewoonte. Swing Wespelaar kende de traditie om 's zaterdags in de kerk een gospel mass te vieren, met begeleiding van enkele muzikanten uit het festival. De laatste jaren was deze viering even opzij gezet. Nee, niet door ronkend slapen gasten, noch door de kwade meneer pastoor, integendeel ! Voor dit dertigste populaire swingfeest werkt pastoor Nikita Skatchkoff graag mee. De locatie van het festival is trouwens nog steeds hetzelfde gebleven, middenin de dorpskern, onder de toren van de Sint-Luciakerk. Vooreerst nog een tweedaags festival, zomaar in het midden van de straat, bedacht door enkele jonge kerels, met uitsluitend Belgische bands als “The Crew” en “Blue Blot”. Al deed pastoor Nikita er nog een schepje bovenop met 35. Waarschijnlijk telde hij daarbij nog de jaren met gitaar rond het kampvuur bij de chirojeugd. 

Karibuni, de gospelgroep uit de buurgemeente Haacht is nu vijf jaar bezig. De groep is gestart met de gedachte een eenmalig optreden te geven met Afrikaanse liedjes, waarna iedereen besefte dat die inval niet verloren mocht gaan. Karibuni betekent welkom in het Swahili. Zij zingen elke vrijdag in de parochiezaal of in de kerk van Haacht-Station. Vandaag mogen we samen met hen meezingen hier in de propvolle Sint-Luciakerk van Wespelaar. De groep staat onder leiding van de hartelijke Joseph Missa, de gezangen dirigerend in het Swahili, Lingala en Zulu. Tijdens de ganse eredienst zien we ook de zeventigjarige Nikita de opgewekte gezangen vervoegen met armzwaaien en handklap. Wisselend onder het ritme van een Jamro (rammelaar), tamboerijn en een warm klinkende houten conga set. Na hun eerste nummer al een gemeend applaus, zo ook na de preek. Toen meneer pastoor ons vertelde dat dit de eerste keer is dat ze voor zijn preek in de handen klappen, ontstond er nog een luider applaus, aan sfeer geen gebrek !

Voor de goede directe aansluiting na de gospelmis, bood zich de gelegenheid een extra groep te plannen. En wat voor een band ! Tensfield” een Leuvense blast, met een sterk funk & jazz gehalte. 'De verrassing op de Belgian Blues Challenge van 2016. Hun debuutalbum van november 2016  “Freeze The Clock”, gaat over een interessante kijk op onze hedendaagse wereld met alle druk en energie die we daarbij beleven. Weinigen onder ons merken dan ook op dat de kerkklok, boven het plein, even stilstaat op half twee, wanneer ze het titelnummer spelen... lekkere slow blues. Dit veelbelovend viertal is sterk bezig met eigen werk, geschreven door zanger gitarist Raffe Claes. Uitgezonderd “Woodshack” wat op bassist Geert  Zonderman zijn naam staat. Dit nummer opent dan ook met een aantrekkelijk intro op zijn bas, bloeit verder uit tot een funky “Supersticious” drive. Uitstekende drummer Jurgen Moelans, altijd met pet als kenmerk en dan wel zeker pet af voor de solo van Raffe in “Confusion Control” . Daar kwamen we voor, spontane live sound gebaseerd op een knap studio album. Het funky “Tell Me” met lange solo op de toetsen door Koen Geudens aka mister Boogoo. Ik herken een jonge Gary Moore look in zijn gezicht, het zou waarlijk zijn vader kunnen zijn...wie weet of Gary naast de Leuvense stoof gezeten heeft ?  Dan nog het jazzy “Providential” alsook laatste nummer op de album, rond deze set af met een veelzijdige kijk op de blues. Een band die iedereen blij maakt en we graag terug zien.

Shawn Holt & The Teardrops. De torenklok wijst op drie wanneer Shawn Holt ons in zijn eerste song zijn vader aanhaalt, “Daddy Told Me”,  titeltrack van hun CD. Shawn is de zoon van de, ook letterlijk, grote“Magic Slim”, drie jaar geleden overleden. Shawn stapte al sinds zijn 17de samen met vader op de planken als lid van de begeleidende Teardrops.  Wie Morris Holt aka Magic Slim, ooit ontmoet heeft weet waar het stevige eikenhout voor de blues wordt gekliefd . Dan bedoel ik niet alleen de, nu ook figuurlijk, grote vader, maar die unieke sound met zo'n pure bluesstem. Die vind je enkel een kleine 6.700 km van hier, in en rond de Windy City, waar  nieuwe eiken nog altijd worden gepland. Shawn Holt & The Teardrops waren al snel winnaar in de “Best New Artist Debut” en de “Blues Blast Music Award For New Artist Debut Album”. Ook hier één van de sterkste aanwezigen op dit festival. “You Done Me Wrong” met de typische Dust my Broom intro, die ook Elmore James uit zijn gitaar toverde. De Mississippi is helemaal niet zo ver en bespaart je wel een vliegticket daarheen, hier op Wespelaar.

“Born In Missouri” een prachtig Magic Slim song vanop vaders album “Born Under A Bad Sign” uit 1995. Duidelijk weer een  tijdloos nummer, waardoor de kerkklok nog eens stilstaat, terwijl Shawn van het podium stapt in het heerlijk zonnetje op het kerkplein, tussen de ondertussen goed opgekomen menigte. Nummers die minutenlang fenomenaal worden en op de lijst der  onvergetelijke momenten van Swing Wespelaar komen te staan.  Met een simpele oude fender, met één pickup, laat Shawn ons meewandelen “Down To Texas” met een glorieuze drumsolo van Allen Kirk. Maar zeker ook onze ongenaakbare basman Kris Jefferson niet vergeten, ieders vriend en altijd lachend. Shawn's interactie met het publiek maakt het helemaal geweldig, spreekt graag met het volk en pikt lachend twee zwarte T-shirts eruit die niet mee juichten, of één groene met bril die ook niet mee klapt. Of een te vroeg applaus voor zijn laatste end solo, maakt hem dan weer depressief en wil zogezegd het podium verlaten. Het blijft een grapjas die het “full house” op het plein verschillende malen laat meezingen swingend in de zon, met “It's Allright” of “All Night Long”. Nog maar eens dat internationaal bekend spreekwoord, de appel valt niet ver van de boom.

 

Over naar Modern Soul om 16h45. JJ Thames eveneens uit de USA, een “prille” dertiger met vol formaat, die met Amerikaanse normen de Europese laat verbleken. JJ brengt hier de soul van haar voorgangers terug tot leven, met de suikerpot van Etta James of  Big Mama Thornton, ook in haar laatste album “ Raw Sugar “ . Al snel toont ze hoe die suiker er op het podium uitziet. In haar nummers gooit ze haar volledig, in een mix van soul, blues en gospel, met een stem als een klok die de kerkklok boven ons in het niet laat vergaan. Geelblauw pak, goed gekozen snit en dan openen met “Bad Man”, geen poes om zonder handschoenen …, wat een performance ! Prachtige sfeer en ruimte voor solo's en het door ons spontaan meeklappende bas ritme. Van een JL Hooker“Boom Boom” over een even heet “( I'm A) Woman Scorned” tot een  moderne gospel “Oh Lord”, waar de wowow kreten ons niet ontgaan. Eveneens funky swing met “Don't Stop My Shine”. Een opbouwend, tegelijkertijd opdwepend “No Turning Back”, met dan een finale act in een romantische Etta James vertolking van “I 'd Rather Go Blind”. Het zijn pas echte performers die dit nummer aandurven.

Dat Chicago vandaag troef is blijkt des te meer met Billy Branch and The Sons Of Blues. Heeft daarbij nog de koorts die Little Walter de blueswereld inblies. Genoeg keuze hier om iets tussen de kiezen te steken, intussen werd het half zeven. Billy vertelt ons over de belangrijkheid van de harmonica voor de Chicago blues. Hij werd ontdekt door Willie Dixon, de vader van de moderne Chicago Blues. Niet moeilijk dat hij een song brengt van Dixon, geschreven voor Little Walter: “My Babe”. Een vertolking vol improvisatie waarbij hij de hoogste noten uit zijn harp haalt. Moet wel motiverend zijn als je voelt dat je een ganse publiek geconcentreerd kan houden. Wisselt even harmonica met de eigenlijke leader van de  band, maar vervoegt al snel terug en maakt prachtige harpduo's, wat het beleven van zo'n live acts onvergetelijk maakt . Billy tourde ook met de Willie Dixon Chicago All-Stars,  i.p.v. verder rechten te studeren. Door deze jonge ervaring werd hij graag gevraagd voor opnames samen met de grote namen als Johnny Winter, Lou Rawls, Koko Taylor, Eddie Clearwater, Honeyboy Edwards, Lurrie Bell, John Primer, Taj Mahal,.... Hier ook voor ons altijd plaats voor solowerk van de bovenste Chicago plank, zelfs de overvliegende boeings genieten mee. Op zijn 65ste staat zijn medaille kast staat boordevol. Werd ook ambassadeur van de Chicago Blues en internationaal erkend voor zijn “Blues In Schools Program”. Dat alleen al behoudt een levensverhaal. Voor de jeugd heeft hij een voorbeeldfunctie en geeft les over de ganse wereld, niet alleen voor de harp ook blues alom. Recent nog gaf hij in Mexico een 2-weekse opleiding voor jongeren, jawel in het Spaans. Met zijn band maakte hij meer  dan 70 internationale tours. Een echte “Headliner & Pioneer” over de hele wereld van America tot in Azië. Met zijn 40-jarige carrière is hij dan ook een der grootste harpveteranen die we onder ons hebben, maakt er verder een Chicago feest van met zijn echte “Harp Attack”. Tijdens deze driedaagse toch ook zeker een pluim voor de soundcheck die telkens perfect verliep, een snelle herstelling van het drumstel tijdens optreden van Shawn Holt, ook belichting verliep vlekkeloos. Bedenk en bedank daarbij ook even de 350 hard werkende vrijwilligers die dit feest laten slagen, onder leiding van een tien koppig bestuur die om de twee weken vergadert en de volgende swing opbouwen, moge we nog lang daarvoor naar Swing Wespelaar komen.

Jim Suhler & Monkey Beat. Jim Suhler geboren in Dallas/Texas 1960, professioneel sinds 1980 en met namen op de bühne als George Thorogood, Johnny Winter, AC/DC, Billy Gibbons, Joe Bonamassa, Elvin Bishop en Buddy Guy, wordt zijn ervaring te groot om beknopt te omschrijven. Hij vond al jaren terug met Monkey Beat zijn weg , via Ierland en Engeland tot bij ons, Nederland en Denemarken en Noorwegen, nachtclubs en jukejoints, volle stadions tot in Helsinki,... wat ga je daar in hemelsnaam zoeken? Toen als opener voor AC/DC, samen bij George Thorogood als Destroyer. Deze zag hem spelen in een club Huey's genaamd (Memhis /Tennessee 1999), waar hij hem vroeg “The Destroyers” te vervoegen. In 2002 stierf zijn dochter in een verkeersongeval, start de Britain Suhler Memorial  en opent later dat jaar  zijn  akoestische “Dirt Tour”. Heeft sinds 1993 een 15-tal albums op zijn naam en als Destroyer samen met George een 7-tal … Bad To The Bone en One Bourbon, One Scotch, One Beer.... een hels leven dat is ook weer duidelijk.

Even opwarmen en dan er flink tegenaan met de titeltrack van hun nieuwe CD en hun komende nieuwe live album “Panther Burn”, pure rock & roll met duidelijke “Mistreated” littekens uit de seventies en tussendoor Susie Q riffs,  hoofdthema blijft Monkey Beat waar ook nog een trekharmonica in past. Net als “Shake”, benen in halve spreidstand als de kolos van Rhodos. Muziek belangrijker dan de tekst, lange intro en psychedelisch fluctuerend, meeslepende riffs en ….intussen op keyboard zoals een Jon Lord. Het nummer sluit “Hush” dan ook niet uit, even een meezinger op een festival dat mag zeker voor degenen die ietwat beneveld zijn geraakt… door muziek, terug wakker te schudden. Herkennen ook nog “Restless Soul” uit het Bad Juju album (2001) en even met de motor, Susie achterop, in houthakkershemd naar Ballyshannon om een after-Taste naar Rory's Bullfrog Blues. Jawel, did you ever ? De tribute naar Rory Gallagher is door dezer meer dan gepast, heeft in de States meerdere Rory tributes geleid, o.a. In Dallas en New York. Sluiten af met een fuifnummer bij uitstek, uit hun eerste album “Where Were You When The Lights Went Out”, eerste nummer van hun allereerste album  “Mojo Radio”. Compact optreden en slechts een halve indruk nalatend, maar naast Chicago toch wat Texas afwisseling gekregen. En  wat is er onder de zon nog altijd gratis ?....

Heritage Blues Orchestra ...Je had het al geraden, SW nog altijd gratis en voor elk wat wils. Zo ook deze laatste band, een quintet met een virtuositeit waar je meer dan één zin voor nodig hebt. Een expeditie tocht van vele jaren. Dit pad wandelt langs Low-Down Country en Urban Blues met het gewaagde koper van New Orleans. Dit koper is niet meegereisd, maar de harp neemt dit ongelooflijk over, dan wel door Vincent Bucher. Speelt harmonica van zijn zestiende en ontdekt in de Parijse metro door Sugar Blue. Gospels gekruid door ons handgeklap, vurige postmoderne jazz, spookachtige kreten uit folksongs waarbij pulserende trommels de ware roots blootleggen; je rijdt over de middenstrook, over Highway 49 van Clarksdale tot New Orleans, van chain gangs en juke joints tot orkestbakken, op de kerkbank tot zelfs het achterportaal, dit alles om de eindeloze panorama's van Afro-Amerikaanse muziek als testament te mogen lezen.

Vangen aan met “Get Right Church”. Bill Sims Jr en Junior Mack, beide met elektrische gitaar met daartussen de mooie Elizabeth. Ze tonen ons de dansende wereld van de Boogie en rijden als een stoomtrein langs Clarksdale, in de verte de Swamps van Mississippi in het vizier. Een kinderliedje uit deze streken met bijhorend handklap door Bill en Elizabeth opgevoerd, waarna dit eeuwenoud tafereel in een eeuwenoude song “C-Line Woman” transformeert. Het is en blijft apart en harmonisch, met drumsolo, samenzang, alles gekruid met een harp die voor drie telt. Iedereen backstage alleen Junior Mack vertelt en zingt ons over de Delta Slide, de bijnaam van de trein die ook Robert Johnson nog zag rijden, maar ook zo vele slaven die deze Afro-Amerikaanse muziek bezongen. Daarom ook verder een eenzame prison song met enkel harp als begeleiding, Chain Gang blues door de 68-jarige Bill Sims gezongen.

Daarna met Bill volle gas op de Honky Tonk piano, ook nog 'n typisch harp nummer “Big Legged Woman”. Jr Mack vertelt ons over de Blues Brothers en de al dan niet onschuldige “Joliet Bound”. “The police put me in jail while I never harmed a man”. Of je 't gelooft of niet het blijft een prachtige trip doorheen die blueswereld aan de andere kant van de plas. Misschien toch eens ooit heen trekken ? Of gratis vliegticket volgend jaar weer op Swing Wespelaar ? Wie zal het zeggen?

Guy Cuypers

Foto © Walter Wouters

Meer foto © Walter Wouters

Foto © Michel Verlinden

Foto © Sonja Schepers - Shawn Hold & The Teardrops - JJ Thames - Billy Branch - The Bluesbones - Jim Suhler & Monkey Beat - Heritage Blues Orchestra

 

 

 Heritage Blues Orchestra & Billy Branch

VIDEO 1 - VIDEO 2 - VIDEO 3 - VIDEO 4 - VIDEO 5

  

VIDEO 1 - VIDEO 2

 

VIDEO 1 - VIDEO 2 

 

VIDEO 1 - VIDEO 2

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

WESPELAAR - 20/08/17