JAN SWERTS - SCHADUWLAND @ CC DE MUZE, HEUSDEN-ZOLDER - 01/12/17

Vorig jaar zagen we Jan Swerts (piano en zang) al een overrompelend mooi concert spelen in de Barenzaal van C-Mine, enkel begeleid door Kevin Imbrechts op gitaar. Ditmaal had hij zeven muzikanten bij, ook nu weer Kevin Imbrechts, die met zijn spaarzame noten en geluidseffecten een bijzonder sfeervolle bijdrage leverde. Verder nog Karen Willems op drums, een trio strijkers (Viool Beatrijs De Klerck en Cedric Murrath op viool, Sam Faes op cello), contrabasssist Joeri Vaerendonck en nog een andere gitarist.

Jan Swerts kwam zijn laatste album Schaduwland voorstellen, Een prachtig werkstuk waarvoor hij inspiratie puurde uit zijn annus horibilis 2014. Toen ik hem vorig jaar zijn verhaal hoorde doen op de radio over hoe het album is ontstaan n waarover de nummers gaan, moest ik even slikken. Swerts had te horen gekregen dat zijn zoontje aan een zware neurologische aandoening lijdt, zelf werd hij gediagnosticeerd met het syndroom van Asperger, zijn moeder overleed en tot overmaat van ramp liep zijn huwelijk op de klippen. Leven werd overleven, Schaduwland persoonlijk leed op muziek gezet. Maar het is wel een zeer mooie plaat geworden, met een grote emotionele impact, die muzikaal refereert aan Eric Satie, Philip Glass en Wim Mertens. Melancholie overheerst en soms bekruipt je ook een soort schuldgevoel bij het genieten van muziek ontstaan uit andermans trauma’s.

De hele plaat Schaduwland werd in de Muze als een suite gebracht. Voor het concert vroeg Swerts ook om tijdens de voorstelling niet te applaudisseren na een stuk, om de muziek optimaal in zijn geheel tot zijn recht te laten komen. Voor en na het concert maakte Jan Swerts het geheel overigens een beetje lichter met zijn relativerende en soms grappige commentaren.

Schwaduwland valt uiteen in vier delen: Schok & Ontkenning, Woede & Vlucht, Depressie en Aanvaarding. Het is moeilijk om daar aparte stukjes aan te duiden als hoogtepunten, je moet het in zijn geheel op je laten inwerken. Het klonk alvast wondermooi, een beetje ontregelend, intens, bezwerend en overrompelend. De muziek was statig, een beetje plechtig, geladen en varieerde instrumenteel tussen minimaal en bombast. Spanning werd opgebouwd en dan weer losgelaten. Op de achtergrond werden beelden geprojecteerd van oude industriële gebouwen, steden in verval, vergane glorie dus.

Als toegift werd nog het nummer Een Verlangen Naar Ontroostbaarheid van het tweede album Anatomie Van De Melancholie gebracht, waarmee hij hulde bracht aan de schrijfster Patricia De Martelaere, te jong gestorven en volgens Swerts ten onrechte een beetje in de vergeethoek terechtgekomen, nu haar boeken ook nog amper of niet herdrukt worden.

Een ontroerend mooi concert. Jan Swerts gaat diep, heel diep. En dat spreekt nogal wat mensen aan in grote kunst, die diepgang: mensen die andere mensen raken met zeer mooie dingen.

Voor het concert had ik in het tijdschrift Zuiderlucht gelezen in een interview met Jan Swerts, dat het best wel eens zou kunnen dat hij nooit meer een plaat maakt. Na het concert sprak ik heel even met Jan en hij bevestigde dat dit best mogelijk was. Hij beschouwt de trilogie als af en hoopt dat er geen grote trauma's meer in zijn leven zullen gebeuren, die hij nogal eens als inspiratie voor zijn albums gebruikte. We zullen wel zien & horen, Jan Swerts is nog jong. Persoonlijk geloof ik niet erg dat zo een groot talent niet meer verder zou gaan met zijn creativiteit in mooie muzikale werkstukken bot te vieren.

Marc Vos


 


 


 

Artiest info
website  
facebook  

CC DE MUZE, HEUSDEN - ZOLDER

01/12/17