'Coca Cola Sessions', een formule die nu enkele jaren bestaat, geeft (inter-)nationaal aanstormend talent een kans om zich in de goede omstandigheden van de AB-Club te promoten. Bands als oa Balthazar, Customs en Intergalactic Lovers zijn daar het bewijs van. Momenteel spelen genoemde bands in grotere zalen in binnen- en buitenland. Dit om even te schetsen hoe belangrijk zo’n sessie kan zijn. België werd vanavond muzikaal gedeeld door noord en zuid. Langs noorderkant werden we getrakteerd op Rones, een zevenkoppige band uit Beringen. In 2005 wonnen ze (toen nog als kwintet The Rones) Limbomania. Daardoor kwamen ze het jaar nadien terecht op de affiches van festivals als Rock Herk en Pukkelpop (Wablief?-stage). Nadat ze eerst een EP’tje uitbrachten ('Nonsense & Crackwhores', 2007) volgde in 2008 de eerste full-cd 'Sinner Songs' dat hun op Pukkelpop’s Main Stage deed belanden. Ze mochten het voorprogramma verzorgen van oa Zornik, Evanescence, Triggerfinger en The Subways.

Anno 2011 hebben ze onder de huidige naam een nieuwe cd op zak. Titelloos wijken ze af van het rauwe woestijnrock pad dat ze vroeger bewandelden, maar tussen de elektronica heen zijn de sporen nog steeds hoorbaar. Rones brachten een stevige set van hoofdzakelijk nieuw werk. Zij hadden zin in een feestje en wilden de talrijk meegereisde fans niet teleurstellen. Met opener "Slip Down" wist zanger Lenn Van Meeuwen de aandacht naar hun toe te trekken en die verslapte gedurende drie kwartier nauwelijks. ("Slip Down" is ook te vinden als sereen Pukkelpop herdenkingsnummer, het concert werd op die bewuste donderdag na drie nummers stopgezet).

Hun formule, rustig starten, strak opbouwen en explosief eindigen werkte uitstekend. Het was niet meer constant rammen zoals voorheen. De nummers waren beter uitgewerkt en met de aanvulling van saxofonist Maarten Jan Huysmans creëerden ze een voller geluid. De verdienste lag natuurlijk niet alleen bij hem. Gitaristen Kris Verhelst en Ken Spranghers voegden een subtiele snaar toe maar konden tegelijk ook zeer agressief uit de hoek komen. Het percussiegedeelte werd verzorgd door Sven Bloemen en Marcus Deblaere. Zij hadden een groot aandeel in "FMWF" (Feed Me With Fire). Samen met synth-speler Ozan Bozdag en de dreigende stem van Lenn toch één van de hoogtepunten van vanavond al mogen we het aanstekelijke "Leftover" hierbij zeker niet vergeten te vermelden. Kortom, het publiek genoot van Rones en zij genoten van de aandacht die ze terecht verdienden. Top! (meer foto's)

Setlist: "Slip Down" (uit Rones, 2011), "Bribe" (2011), "Dilate" (uit Sinner Songs, 2008), "Leftover" (2011), "Mind Eraser" (2011), "Aside From The City" (2011), "Walk" (2011), "FMWF" (Feed Me With Fire) (2011), "Like A Wolf" (2008)

Meteen worden we met onze neus op de feiten gedrukt hoeveel Vlaamse bands er bij ons bekend zijn en hoe weinig we weten van onze Waalse medeburgers. Klein voorbeeld: Zo kan ik moeiteloos een 30-tal groepjes van onze landshelft opnoemen maar ga ik even de taalgrens over en ik moet al serieus nadenken om er 10 bij elkaar te krijgen. Niet alleen de bands wisselde. Er leek ook een publiekswissel aan de gang. Elvis Black Stars (Namen, actief sinds 2007) eindigden tweede op Verdur Rock en deden het voorprogramma van Hollywood Porn Stars en The Germans. Vorige maand mocht het trio nog openen voor The Scorpions.

Met hun powerpop/rock kwamen ze iets minder stevig voor de dag. Hun nummers zaten goed in elkaar en de poses waren ook al ingestudeerd. Het regelmatig wederkerende gitaarduel tussen Augustin Dujeux, gitaar/zang en bassist Olivier Coquette, de stevige roffels van drummer (Damien Sorée), alles was aanwezig. Bij momenten eigenlijk net iets te veel. Dat was een spijtige zaak vond ik, alhoewel hun fans me zeker zullen tegenspreken.

De muziek daarentegen klonk meer dan behoorlijk. Vooral singles "Be Ready" en "I Feel So Dirty" werden zeker gesmaakt. Dit laatste was een stuk rauwer en dat paste beter bij hun podiumpresence dan bij de rustigere songs. Naast vooral eigen nummers hadden Elvis Black Stars ook een cover in petto. "Two Hearts" van miss Minogue klonk een stuk vettiger dan het origineel maar moest de duimen leggen als het op sensualiteit aankwam. Naar het einde van hun set toe had ik wel het gevoel dat ik alles al wel gezien had van EBS. In tegenstelling tot Rones mochten ze wel terugkomen voor een bisronde. Eerst kwam Augustin alleen een nummertje spelen, daarna mocht de hele band nog een toegift doen. Volgend jaar komt hun eerste album uit.

Setlist: "We Have The Choice", "Hooligan", "Be Ready", "I Feel So Dirty", "If You Want To Kill Me", "Last Words", "She’s Sorry", "UK", "Two Hearts" (Kylie Minogue cover), "Take Me Only Now", Nummers van de bisronde niet bekend.

Conclusie: Twee bands die aan de poort klaarstaan voor de grote doorbraak. Ik doe alvast de eerste deur open.

Stagger Lee

Meer Foto © Berugi