BENJAMIN CLEMENTINE @ AB, BRUSSEL – 09/12/15

Artiest info
website  
   

AB, BRUSSEL - 09/12/15

 

Enkele dagen voordien pas zevenentwintig geworden! En toch stond de Engelse Fransman of ‘Franse Brit’ in de gerenommeerde AB reeds voor een uitverkochte zaal. Achter zijn vleugelpiano gezeten demonstreerde hij zijn virtuositeit op het pianoklavier en vulde hij de hoeken van de zaal met zijn krachtige unieke soulstem. Alleen wanneer hij fluisterend iets aan de micro toevertrouwde was het of hij zich slechts tot de voorste rijen richtte. Niet te geloven dat hij als kind zichzelf piano leerde spelen, oefenend op de piano van zijn oudere broer. Zijn jeugd of adolescentie leest nu reeds als een roman. Aangevuld met zijn interesses voor muziek, literatuur en dichtkunst zou je kunnen voorspellen dat de carrière van het wonderkind vandaag maar pas begonnen is en er in de toekomst nog veel geïnspireerde muziek zal volgen .

In ’t vervolg kan je in de Brusselse metro maar beter uitkijken wanneer er ergens in de gangen een muzikant staat te busken. Want wie weet is het een singer-songwriter die op het punt staat om door te breken en de wereld te veroveren. Al zal het wel uitzonderlijk zijn dat een talent als Benjamin Clementine er uit het niets zal opduiken, zoals hij ergens in één van zijn prachtsongs neerschreef in het debuutalbum ‘At Least For Now’. De Londenaar vertrok reeds vroeg uit zijn geboorteland om in Parijs zijn kans te wagen en ondanks dat hij soms op straat moest overnachten slaagde hij erin om niettemin te schrijven, te componeren en te zingen, zodat hij in cafés en metrostellen stem en vertrouwen kon oefenen en versterken. Dat een platenlabel hem toen opmerkte en dat veel later een optreden in de BBC show ‘Later With Jools Holland’ hem een duwtje in de rug gaf, zijn ook enkele opmerkelijke feiten uit zijn curriculum.

Feit is dat de Londenaar met zijn repertoire, waarin soul, pop, klassiek, jazz en zelfs hier en daar wat opera zitten vervat, het publiek twee uur lang moeiteloos kan boeien. Tot twee maal werd hij samen met zijn drummer teruggeroepen, waarna hij zich weer blootsvoets aan zijn piano zette. Al vanaf het begin at het publiek uit zijn hand, afgekomen op de populariteit van zijn naam en het succes van zijn album ‘At Least For Now’, inmiddels uitgebreid met een paar nieuwe songs, waaronder ‘Beady Buses’. Na de inmiddels gebruikelijk chaos op de logezetels achteraan, waardoor het eerste nummer de mist inging, zette songwriter Benjamin Clementine zijn concert verder met het prachtige ‘Condolence’ waarin hij dichterlijk beschrijft hoe hij uit ‘absolutely nothing’ oprees en geboren werd. Veel van wat hij meemaakte en opmerkte in de harde niet altijd zo rechtvaardige wereld, krijgt een plaats in zijn songs en de passie die hij er doorheen verweeft maken de woorden des te intenser. Ditmaal geen cellist om hem te vergezellen, maar wel krullenkop Alexis Bossard die met zijn drumwerk zich telkens spelenderwijs invoegde bij de stemmingswisselingen van de pianovirtuoos. Want meer nog dan zijn bewogen stem en krachtige vocale uithalen bekoort Benjamin met zijn vingervlug invoelend pianospel, soms op een waterval van akkoorden gelijkend, dan weer als een subtiele weergave van zijn gekwetste en teerbesnaarde ziel.

De hoogtepunten rolden de een na de andere overheen de ivoren toetsen, waaronder het hitnummer ‘London’, het aangrijpende ‘The People And I’, als een gepijnigde jammerklacht, het aanklampende ‘Nemesis’ en het bloedmooie ‘Cornerstone’ waarin het eenzaamheidsgevoel naar alle kanten uitwaaiert. De muziek van Benjamin is moeilijk te vatten. Je denkt aan Nina Simone, aan een androgyne Jacques Brel, Antony Hegarty of Jevetta Steele. Je hoort Eric Satie, Michael Nyman, Andrew Lloyd Weber, je bespeurt ergens de zielsgelaagdheid van T.S. Eliot of vangt vage echo’s op uit jazz en opera. Dit alles maar om te illustreren dat de muziek van het wonderkind volstrekt uniek is, geblutst, gerijpt en gelooid in de moeilijke jaren van zijn jeugd waarin hij zichzelf moest zien te redden. Soms zat hij alleen aan zijn piano, dan weer nam de drummer tegenover hem plaats, maar steeds vervoerde zijn muziek omwille van zijn soulvolle stem, dramatische voordracht en meesterlijk pianospel. Al na één uur kwam de eerste afscheidsbuiging, wat het publiek uiteraard niet nam. Zijn ‘Adios’ kwam immers veel te vroeg op de avond. Dus zette hij zich opnieuw op zijn pianokruk voor een half uur beklijvende muziek waarin een enkele keer ook het publiek mocht meezingen, gedirigeerd door de drummer. Benjamins fantasievol pianospel voerde je de ganse tijd mee doorheen alle piano-improvisaties en klankenveelheid van zijn opstandige, smartelijke en verstrikt rauwe emoties, culminerend in het superbe en zielsmooie ‘I Won’t Complain’, waarin hij belijdt dat zijn hart is als ‘a mellow drum’. Een ding is zeker: wanneer Benjamin Clementine zingt of musiceert: ‘he gives it all’!

Marcie

Foto © Yvo Zels