CCC Inc. @ MENEER FRITS EINDHOVEN - 30/11/15

Wat een muzikale rijkdom!  Maandag namelijk een zeer mooi concert gezien van CCC Inc.  Het leek soms wel alsof The Band herrezen was, zelfde sound en zelfde soort songs.  Ze leken er zelfs op, zeker Joost Belinfante.   Folk, bluegrass, country, blues en rockmuziek van hoge kwaliteit kregen we geserveerd.  Fijne muzikanten (multi-instrumentalisten soms) waarvan er vier van de zes om beurt zongen, en soms ook samen.  En wat een spelplezier, echt mooi om te zien.   Met Pretty Flowers werd de spits afgebeten : Ernst Jansz op wasbord, Jaap van Beusekom op banjo en Joost Belinfante op viool.  Voeg daar nog Huib Schreurs bij op mondharmonica en je hebt de oorspronkelijke en meest klassieke CCC Inc. bezetting.  Deze heren zouden trouwens gedurende de hele show meermaals van instrument wisselen.  De huidige podiumbezetting werd nog uitgebreid met Jan Hendriks (ex-Doe Maar) op gitaar en Richard Wallenburg op bas.

Truckdrivin' Man was hele knappe country & bluegrass met Ernst op piano.  We waanden ons zowaar in een Texas roadhouse.  En van daaruit reisden we dan verder naar Oklahoma, met de fantastische song Tulsa Time (van Danny Flowers), al dadelijk een van de hoogtepunten van de set.  Heel swingend met Joost op mandoline en Jaap op national guitar.  Keep On Truckin' Mama (nogal wat truck-songs inderdaad) klonk vlot en enthousiast.  Noem het ragtime, honky tonk, boogiewoogie, zowat alles zat erin.

Jigsaw Puzzle was een mooie ballade uit het 'oer-verleden', Joost schreef het toen hij nog een klein dochtertje had, en nu had  hij al een kleindochters, zodoende. ‘Hoe meer je het rustig aan gaat doen, hoe drukker je het hebt’, voegde hij er nog aan toe.  Waar hebben we dat nog gehoord?  St. James Infirmary Blues – de welbekende klassieker - werd hier gebracht met 2 (!) mondharmonica's, wasbord en banjo en werd door Joost met hart & ziel & eigenlijk zijn heel lichaam gezongen.  Tijd voor wat instrumentale ‘dansjes’ : eerst Waiting For The Federals, een dansje voor de soldaten in de burgeroorlog, en net daarna In De Hooiberg, eentje voor jongeren, aldus Joost.  Nou dan weet je het wel.  Daarna volgde het zeer mooie Liefde Min Nul, een door Ernst Jans vertaalde/hertaalde versie van Love Minus Zero van Bob Dylan, mooie rustig met een vioolsolo van Joost en een gitaarsolo van Jan erbij.

Het nummer My Lady Sleeps (Slaapliedje) werd gezongen door Huib, een prachtige sleper met een beetje balkan-invloeden (ook door die kleine harmonica), en ook het daaropvolgende I'm Falling (?) nam Huib voor zijn rekening, een lekker vlot nummer - country, bluegrass, cowboy-music, you name it - waar hij ter plekke ook een heel leuk dansje op deed tot groot jolijt van het publiek.

Na de pauze werd begonnen met Dead End Trail en blijkbaar al sinds 1971 niet meer gespeeld, het was nauwelijks ingeoefend, maar men wilde het toch absoluut brengen in Eindhoven ; een liedje van Joost over Jones (Jansz ?) die de wijde wereld introk en uiteindelijk op een prachtige plek belandde, met overgave gezongen door Ernst.  28 January was nog een ‘danswijsje’ (ook weer zonder tekst) en het vlotte Willy & The Hand Jive had een heel mooie slidegitaarsolo voor ons in petto.  She Kissed The Baby Boy And Then She Died klonk als een stokoude folksong, ook door de huiveringwekkende zang ('hollering').  Het van Gram Parsons gekende Streets Of Baltimore was al het derde lang niet meer gespeelde nummer die avond (op verzoek van Ernst), en was bloedmooi met die driestemmige zang.   De klassieker Wayfaring Stranger zong Jaap solo met een kleine harp, met verder slechts summiere begeleiding van Jans gitaar. 

Daarop volgden nog enkele dansjes (Zaagmolen (?) en Lady Lady), ditmaal een beetje meer in een zydeco-sfeertje met bluegrass- en zelfs wat polka-invloeden.  I'm Gonna Leave This Town was bijzonder door de beurtelingse zang, met en hoofdrol voor banjo en viool, en werd steeds sneller en sneller op ons afgevuurd.  Een fenomenale intro kreeg de superclassic Midnight Special mee, nl. een lange 'heavy bluesy' mondharp partij van Huib, net zoals ook in de outro.   Afgesloten werd er met Where Did You Sleep Last Night / In The Pines, in een a capella versie met zes gezongen en verder enkel een streepje mondharmonica.  Dan nog de leuke bis If The River Was Whiskey ,vierstemmig gezongen met enkel begeleiding van Jan op gitaar.  En met een allerlaatste nummer werden we zachtjesaan naar huis gezongen.

Subliem concert van een van Nederlands beste groepen ooit.  Ik ben sinds maandag fan, zowat 50 jaar nadat ze begonnen.  Beter laat dan nooit?

Marc Vos

Foto © Ronald Rietman

meer foto's © Ronald Rietman

 

 

 

 

 

 

Artiest info
website  
facebook  

MENEER FRITS, EINDHOVEN – 30/11/15