KOVACS @ HET DEPOT, LEUVEN - 11/12/15

Artiest info
website  
   

HET DEPOT, LEUVEN - 11/12/15

 

Bellemont

Kovacs

Dé artieste van 2015 is ongetwijfeld Kovacs. Deze Eindhovense meid rijgt het voorbije jaar de hoogtepunten aan elkaar. Ze werd door de Nederlandse pers en muziekindustrie uitgeroepen als ‘de belofte van 2015’ en stond op de grootste festivals. Niemand buiten deze excentrieke vocaliste stond de voorbije zomer op zowel North Sea Jazz, Pinkpop als Rock Werchter.

De Nederlandse Amy Winehouse heeft een eigen geluid waarbij haar zware vibrato en frasering verwijzen naar klassieke jazzdiva’s zoals Shirley Bassey, Billy Holiday en Etta James. Voeg hierbij nog elementen van Portishead en Moloko en je hebt de Kovacs-sound

Persoonlijk zag ik Sharon Kovacs voor het eerst in mei 2014 tijdens een aflevering van De Wereld Draait Door. De artiesten krijgen daar maar 1 minuut showtime, maar dit was voldoende om overdonderd te zijn door het unieke stemgeluid van Kovacs. In september 2014 bezochten wij Maastricht Bruist voor Charles Bradley, maar Kovacs was het concert waar wij over napraatten. Ze had toen juist haar EP ‘My Love’ uitgebracht met de hulp van producer Oscar Holleman (o.a. Krezip en Within Temptation). In april 2015 verscheen haar debuutalbum ‘Shades Of Black’ en kwam het album onmiddellijk op nummer 1 binnen in de Nederlandse albumcharts. Nu is ze bezig met een mini-tour in België, met tussenstops in Kortrijk, Leuven en Antwerpen. Wij kozen voor haar bezoek aan Het Depot te Leuven.

Onaangekondigd op de website van Het Depot bleek er eerst een voorprogramma te zijn. Bellemont mocht het publiek een halfuurtje opwarmen. De groep bestond uit 4 heren en een bevallige zangeres die vocaal deed denken aan Marianne Faithfull. Even gegoogled, maar het bleek zeer moeilijk om info over deze band te vinden. Zij hadden dit jaar nog maar enkel in Cartoons te Antwerpen opgetreden. Toch klonk het als een goed ingespeelde groep met afgewerkte nummers die zich in het geheugen nestelen. De doorrookte stem van de zangeres, de overstuurse gitaarsound en donkere verlichting zorgden voor een beklemmend sfeertje. Het genre dat ze brengen is moeilijk onder een vakje te plaatsen. Zelf noemen ze distilled soul, compacted blues en filtered torch, maar ik hoorde ook echoes uit de new wave van de jaren 80. De band trapte af met ‘Tale Of The Roses’, een ingetogen nummer met een sterke tekst. Opvolger ‘Don’t Wanna Know’ was een stevig rocknummer met rauw punkrandje. ‘Did You Ever’ en ‘All I Can Run To’ waren epische nummers met knap gitaarspel van Sam M. Bellemont was mij onbekend, maar voorprogramma’s hebben de functie om nieuwe bands te introduceren en Bellemont is met brio geslaagd in hun missie.

Na de ombouw van 25 minuten stond het podium klaar voor Kovacs en haar band. Het openingskwartier bestond uit een instrumentaal stuk gespeeld door de violiste en celliste en een tafereel dat evengoed uit de Moulin Rouge kon komen. Achter witte schermen zie je de contouren van een dame die zich omkleed. Het was niet duidelijk of dit Sharon zelf was, maar als eyecatcher kon dit tellen. Nog helemaal in het donker betreed Sharon het podium voor ‘Whiskey And Fun’. Zoals steeds in het zwart gekleed, maar deze keer draagt ze een zwarte hoed en niet haar herkenbare wolvenmuts. Bij het tweede nummer ’50 Shades Of Black’ wordt al meer licht toegelaten en zien wij dat de volledige bezetting uit 6 muzikanten en Sharon bestaat. De set bevat het volledige ‘Shades Of Black’ en 3 covers. Grace Jones ‘Strange’ krijgt prachtige accordeonbegeleiding en ook het beklijvende ‘Sour Times’ van Portishead zorgt voor kippenvel. De derde cover die wij helemaal vergeten waren was ‘Mr. Bojangles’ van countryzanger Jerry Jeff Walker. Sammy Davis Jr en één van haar voorbeelden Nina Simone maakten de song tot een klassieker.

Opvallend was dat haar doorbraaknummer ‘My Love’ in het eerste deel van de set zat terwijl andere artiesten dit als bis zouden bewaren. Het maakt weinig uit want haar album bulkt van sterke songs. Het was moeilijk kiezen tussen al dat moois: ‘Shirley (Sound Of The Underground)’ bezit subtiel trompetgeschal en de nieuwe single ‘Diggin’ begint met viool en vloeit over in een funky hip-hopnummer. Als bis zingt ze het gevoelige ‘Song For Joel’.

In België heeft ze nog niet het succes als in haar thuisland, maar dat ze internationaal een ster gaat worden lijkt nu al duidelijk. Het enige waar ze nog in kan groeien is meer songmateriaal, want haar repertoire is nog niet groot genoeg om anderhalf uur te vullen. Maar dat het een rastalent is met een gouden toekomst heeft gans Leuven geweten.

Kris Vermeulen

Foto © Yvo Zels