NATHAN BELL @ DE BREUGHEL, BREE - 10/12/15

Opnieuw stond er op donderdagavond in het gezellig bovenzaaltje in ‘De Breughel’ een charismatische singer-songwriter die de kunst verstond om alleen met behulp van stem, akoestische gitaar en mondharmonica het publiek ademloos te laten luisteren, waarbij alle aandacht ging naar zijn lyrische songs. Alleen een zucht van bewondering was hier en daar te bespeuren omwille van zijn briljant gitaarspel op zijn Canadese Larrivée gitaar, aangepast aan hemzelf om zijn overbelaste schouder te sparen. Met zijn gloedvolle honingstem, vermengd met restjes schuurpaper, koos hij uit zijn lange en korte termijngeheugen één van zijn vele songs die hij in een halve eeuw bijeen schreef, want zelfs in de jaren van relatieve onderbreking, bleef zijn dichterlijk/muzikale geest gisten. Zijn gloednieuw album ‘I Don’t Do This For Love, I Do This for Love’ kwam vooreerst in Europa uit, wat de liefhebbers van bluesy/rootsy songs aanzette om zich alvast dit album aan te schaffen, nog niet zo lang geleden opgeklommen tot de nummer 1 op de Eurocharts. 

Singer-songwriter Nathan Bell is een muzikant die in zijn rijk gevuld leven al menig keer aan een crossroad stond, waar hij moest beslissen welke richting hij zou inslaan. Er stond ook geen duivel aan het kruispunt om hem een duwtje in de rug te geven. Dus moest Nathan rekenen op zijn wijsheid en intuïtie om het juiste te beslissen. Overigens had de duivel hem niet veel meer kunnen leren, want Nathan weet zelf wel hoe zijn gitaar te gebruiken als een weergave van al zijn complexe emoties. Hoe dan ook, op een tweesprong van zijn leven, na jarenlang rondtoeren in Iowa City en zelfs in Canada, besloot de ‘Family man’ uit Chattanooga, destijds in de dertig, om met zijn muziek te stoppen en zich te voegen bij de ‘working class heros’, die hij reeds in menige song bezongen had. Als trotse familieman, zoals hij zich met enige zelfspot voorstelde, had hij ook een gezin te onderhouden. Maar eens verkocht aan de muziek, is het moeilijk om het muzikantenbestaan voorgoed de rug toe te keren of het voortwoekerend talent te negeren. Nog vóór hij vijftig werd pakte hij daarom gitaar en pen weer op en begon opnieuw songs te schrijven, gebundeld in het album ‘Black Crow Blue’ uit 2009, gevolgd door ‘Blood Like A River’, albums die getuigen van een subliem songschrijverschap. 

En nu stond hij in de mistroostige decembermaand voor het eerst in België om daar met zijn schitterende songs het hart van het publiek te verwarmen. Hij verbleef reeds enkele dagen in Nederland, waar hij ter afwachting van zijn concerttour het brood, kaas en de fietsers had leren waarderen. En ook roemde hij Johan Kruijf, want ooit had Nathan de aspiratie om zelf voetballer te worden, een verlangen dat hij op zijn eigen manier gestalte gaf in de song ‘King Of The North’. Nathan heeft geen setlijst nodig om zich te bezinnen over de keuze van zijn nummers, want bij zijn eerste optreden van zijn concerttour liet de rusteloze songwriter uit Iowa en thans Tennessee, zich gewoon leiden door zijn artistieke voorkeuren, inspiratie, stemming en buikgevoel. Uiteraard gingen de meeste van zijn songs over de werkende klasse en hun dagelijks sloven in hun onderbetaalde jobs, kortom over het Amerikaans volk ‘working and hanging on in Amerika’, wat in de eerste concerthelft leidde tot pareltjes als ‘Stamping Metal (Strike)’, ‘Turn Out The Lights’ en het woedende ‘At The Bottom of Kentucky’ waarbij zijn vurig gitaarspel zijn pols- en schoudergewricht nog meer belastten. De Amerikaanse politiek vergeleek hij met een circus. Vanaf het eerste ‘Black Crow Blue’ en ‘Blue Kentucky Gone’, getuigend van vroege bluesinvloeden, tot de laatste lovesongs opgedragen aan zijn vrouw Leslie en zijn zorgende moeder, in respectievelijk ‘Blackbird’ en ‘Fade Out’, bleef je in de ban van zijn pakkende songs, waarin menig autobiografisch element zat verscholen.

Ook na het pauzekwartiertje werd je wederom ondergedompeld in die afwisselend aanklagende of melancholische gevoelsstroom waarin de songs van Nathan hun bedding vinden. Soms leek het erop dat de tristesse en nostalgie het overwicht kregen in zijn bluesy songs, waaronder ‘Good Morning Detroit’ over de vervallen industriestad en ‘We All Get Gone’ over het onvermijdelijke afscheid. Weemoed lijkt wel een wezenskenmerk in zijn songvertolkingen zoals bij het droeve ‘Rust’ en ‘Blood Like A River’ wat soms de snik in zijn stem verklaart. Ook ging hij in op enkele verzoekvraagjes waardoor ook het reflectieve ‘Names’ en het ontzaglijk mooie ‘Jesus of Gary, Indiana’ een plaats kregen in zijn concert. Zoals hij het perspectiefloze lot bezingt van de trieste figuur achter de plaatselijke bar is het alsof de figuur filmisch tot leven komt. Ook ‘Crow In Oklahoma’ dook op als een quasi tijdloze klassieker. Met gitaar en met wisselende harmonica’s bezong hij de lotgevallen van zijn imaginaire helden tot hij opnieuw met een liefdessong afsloot, de titeltrack van zijn laatste album. Gentleman als hij is voldeed hij daarna aan het algemeen verzoek om een toegift met de bluestandard ‘Trouble In Mind’ als een moderne Big Bill Broonzy of Lightnin’ Hopkins. De songsmid Nathan Bell is pure authentieke klasse. 

“…There are always dreams to dream,

And stories to tell..” 

Marcie

 

Jesus of Gary, Indiana

 

Don't Do This For Love, I Do This For Love

meer video's : Unforgiven - We All Get Go  - At The Bottom of Kentucky - Blackbird - Fade Out - All That You Carry - Good Morning Detroit - North Georgia Blues

Artiest info
website  
facebook  

DE BREUGHEL, BREE - 10/12/15