PHILIP CATHÉRINE & STRINGS @ C-MINE GENK - 19/12/15

Artiest info
website  
   

C-MINE GENK - 19/12/15

 

Topgitarist Philippe Catherine is niet minder dan een Belgische jazzlegende, en dat al sinds begin jaren zestig. Hij werkte samen met grootheden als Dexter Gordon, Charles Mingus, Benny Goodman en Chet Baker. Hij heeft een prachtige signature sound, met een subtiele, dikwijls zachte gitaarklank en zijn persoonlijk jazz-idioom varieert van romantisch melodieus tot meer energiek en swingend. The Guardian schreef over hem " Gentle but firm, limpid but never limp, the sound of Philip Catherine’s guitar is unmistakable. It comes together with a rare gift for melodic invention and the telling use of space."

Philip Cathérine begroette het publiek in Genk heel vriendelijk en dan begon hij eraan.  Het echt machtig mooie Toscane (arrangement Martin Wind) – meteen al mijn favoriet van het concert - had een heel lieflijke strijkersintro, Cathérine kwam er voorzichtig bij met zijn rustig en aftastende gitaarspel.  Langzaam aan ging het in crescendo met de 16 strijkers en Philip Cathérines partijen, geruggesteund door de warme basklanken van contrabassist Philippe Aerts, extra gitarist/bassist Nicolas Fiszman en drummer Hans Van Oosterwout.   Verder werd hij begeleid door het Orchestre Royal De Chambre De Wallonie, onder leiding van Frank Braley. Ik vond het aandoenlijk om de grote gitaargigant Cathérine van kortbij (4e rij) aan het werk te zien, zeer geconcentreerd op zijn briljante gitaarspel, met zijn kleine, oude versterkertje langs hem, begeleid door meer dan twintig fantastische muzikanten, die zich allen volledig ten dienste stelden van de oude maestro, de maker van zoveel prachtige muziek.  Het siert hem ook dat hij zoveel respect en dankbaarheid betoonde aan de andere muzikanten, als wenste hij absoluut te benadrukken dat dit speciale concertproject enkel kon lukken door hun volledige muzikale inzet en overgave.

Cathérine is ook de man die als piepjongventje in 1961 al meespeelde met de grote jazzsaxofonist Jack Sels uit Antwerpen, die jammer genoeg een klein beetje tussen de plooien van de tijd is verdwenen, en wiens werk nog steeds niet op cd is uitgebracht en waarvan de vinylplaten en 78-toeren-platen intussen quasi onvindbaar zijn.  Er is dus nog veel en belangrijk werk te doen door iemand die het beperkte maar sterke repertoire van Jack Sels wil compileren en het op een respectvolle wijze wil uitbrengen.  Dat is het minste dat Sels verdient.  Laten we aub niet te lichtzinnig met onze Belgische jaz-grootheden omgaan, we hebben er heel veel, onevenredig veel meer misschien dan vele andere landen, maar Jack Sels moet er absoluut ook nog bij in de eregalerij.  No doubt about that.  In 1993 speelde Josse De Pauw mee in de film Just Friends van Marc-Henri Wajnberg, waarin de hoofdrol van de jazzmuzikant gemodelleerd was op Sels.

December 26th (arr. Frédéric Devreese) was een mooi nummer, licht van teneur, maar met toch een beetje een melancholische ondertoon.  Op More Bells (arr. Jean-Claude Petit) speelde de fantastische pianist Nicola Andrioli zich in de kijker met meeslepende pianopartijen, met Italiaanse verfijndheid bijna, en zo kregen we een mooie mix te horen van een strijkersensemble en een jazz combo.  De vlotte tune Transparence (arr. Michel Herr) klonk lyrisch en vloeiend, en ter gelegenheid van Seven Teas vertelde Cathérine over zijn koffieverslaving die hij probeerde te sublimeren in een theeverslaving.  Het nummer werd met enkel zijn kwartet gespeeld - subliem pianospel alweer en heel subtiel gitaarwerk van de meester.  In Philip A Paris werd hij enkel door strijkers begeleid, en Rain Forest begon met enkel strings en piano, en ging langzaamaan crescendo naar een hoogtepunt.  Onder de pauze bespraken we het eerste deel van het concert, en roemden we de rustgevende en meeslepende eigenschappen van deze muziek...

Het tweede deel begon met Climate Warning (arr. Michel Herr). (oorspronkelijke titel : Global Warming).  Daarna het heel mooie Virtuous Woman (arr. Nicola Andrioli) met Nicolas Fiszman virtuoos op electrische bas. Vervolgens l'Eternel Désir (arr. Michel Herr) en Piano Groove,  met om beurt een solo, eerst de contrabassist (indrukwekkend), dan de drummer en als laatste Cathérine zelf met snel en venijnig gitaarspel.  Bea (Friendship) werd gespeeld zowel in een 'slow' als in een 'fast' versie en vooral die laatste was indrukwekkend.  Ook het nummer Isabelle was briljant, gebracht met in totaal 22 muzikanten op het podium, en waarschijnlijk de muzikale climax van de avond.  Afgesloten werd er met musica molto gloriosa in de vorm van het nummer Pendulum (arr. Bob Porter), gespeeld met twee bassisten en wederom een prachtige pianopartij.

Het was wederom een waar plezier onze tweeënzeventigjarige landgenoot – een van de beste gitaristen ter wereld - aan het werk te horen.  Een zeer gelijkaardig concert is ook te horen is op zijn recente cd Philip Cathérine & The String Project – Live In Brussels. Deze cd werd in januari 2015 opgenomen in de concertzaal Flagey in Elsene ter gelegenheid van het Brussels Jazz Festival 2015, en is een zeker een aanrader!

Marc Vos

Foto © Marke Tentster