MELANIE DE BIASIO @ C-MINE GENK – 12/12/16

Vorige maandag stond de Waalse (jazz)zangeres uit Charleroi in Genk op de planken en we hoorden & zagen dat het goed was - dat het héél goed was eigenlijk! Opnieuw verrassend na de vorige drie concerten die we zagen van haar op Jazz Middelheim, in Hasselt en in de Brusselse AB.  Want het was weer anders dan die andere keren. Nog minder jazz-raakpunten, nog meer freewheelend, en uitstijgend boven alle muziekstijlen, zodat ze eigenlijk een geheel eigen muzikaal universum creëert. Een universum waarin ze zich ten zeerste thuis voelt, want als ze op dreef geraakt is het ook helemaal, als in trance bijna, en dan denk je en wil je bijna dat de muziek BLIJFT duren. 

Een concert dat in één vloeiende flow voorbijging, en toch werd bijna nooit het tempo opgedreven.  Dit was jazz, maar eigenlijk toch ook niet echt.  Maar wel meeslepend, avontuurlijk en spannend.  Bovendien muzikaal zéér hoogstaand, met jazzmusici die precies wisten wat ze moesten spelen en vooral ook wat ze niet moesten spelen, zoals onder meer op drums de geweldige Dré Pallemaerts. Verder bestond het instrumentarium ook nog uit uit piano (Pascal Mohy), contrabas, keyboards (Pascal Paulus) en dwarsfluit (Melanie zelf).

Ze begon met I Feel You, dat zeer traag begon en al dadelijk heel intrigerend klonk.  Eerst enkel bas en zang, daarna ook drums. In een vloeiende beweging vloeide dit nummer over in Blackened Cities, de enige track uit haar nieuwe en derde plaat met dezelfde titel.  En toen dit voorbij was waren we bij na driekwartier verder.  Dit was bijna 'een concert in een concert'.   Adembenemend, net als de plaat Blackened Cities (met een prachtige hoesfoto van Stephan Vanfleteren die verwijst naar De Biasio’s geboortestad Charleroi) die van een haast ondraaglijke schoonheid is.  Ook op plaat is haar muziek geen echte jazz, alhoewel het er wel wat stijlkenmerken van heeft.  Het is geen minimal music, alhoewel de repetitieve elementen in haar muziek je als luisteraar bijna in trance brengen.   Wat is het wel?  Freewheelende, meditatieve muziek met als instrumentatie enkel het hoogstnodige.  Unieke en grootse muziek in al zijn eenvoud, soms mysterieus en verstild.  Een geestverruimende ervaring bijna. Je hoort er ook New York City in, waar de plaat werd opgenomen.  De muziek refereert vaagweg naar Miles Davis (met bijvoorbeeld de soundtrack l'Ascenseur Pour L' Echaffaud) en ook naar de vrije expressie van de zangstem en songstructuren van Joni Mitchell. Deze muziek namelijk overschrijdt grenzen van tijd en ruimte, klinkt poëtisch, hartverwarmend, troostend, intrigerend en triggert je verbeelding.

Toen ik Melanie De Biasio enkele jaren geleden op Jazz Middelheim voor het eerst (en dus onvoorbereid) aan het werk zag, was het alsof de sterren uit de hemel vielen, ondanks dat het een prachtige zomernamiddag (mét obligate helblauwe hemel) was.   We werden namelijk zowat van onze sokken werden geblazen door haar fenomenale concert, omdat we ze niet kenden en dus niet wist en wat te verwachten.  Haar concert was bijna een geestverruimende ervaring, een meditatieve trip, maar vooral bloedmooi.

Doch na dit eerste hoogtepunt volgde er nog veel moois. Zoals One Time, een rustig en zeer genietbaar pianonummer, The Flow ("what's that look upon your face"), bezwerend en met Melanie op dwarsfluit en als afsluiter I'm Gonna Leave You van haar vorige (eveneens heel sterke) plaat No Deal. Weer zo een uiterst behoedzaam aangeslagen piano, minimalistisch bijna, wel met een steeds feller & sneller ritme.  Precies of ze zichzelf nog diende te overtuigen van wat ze zong : "I am gonna leave you now - I don't need you no more..."  zingt ze opnieuw en opnieuw.  Fantastisch.  Ondertussen zweefde Melanie zowat over het podium, zat ze helemaal in de muziek, en het nummer eindigde in een indrukwekkende climax. 

In de bisnummers een verrassend With All My Love, met gitaarbegeleiding (iets wat bij De Biasio niet tot de vaste instrumentatie behoort) en als afsluiter een lange versie van No Deal, opgebouwd naar een mooie finale, met als laatste woorden, steeds herhaald (als een mantra bijna), " black night seizes us...".  Onheilspellend ook, tot het stilaan helemaal donker werd, en stil.  Einde. 

Een boeiende muzikale trip was dit, waarin Melanie De Biasio op zoek gaat naar nieuwe uitdrukkingsvormen en klankervaringen.  Ik ben geneigd om dit te omschrijven als minimal jazz (with maximum impact). Als ik de muziek van De Biasio zou vertalen naar landschappen, dan komt het desolate van IJsland en Death Valley mij spontaan voor de geest.  Een concert van De Biasio is zonder meer een belevenis voor de geïnteresseerde muziekliefhebber.  Na vier concerten van haar ben nog steeds zeer geboeid door de verschroeiende intensiteit en overgave waarmee deze zangeres concerten geeft.

Marc Vos

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

C-MINE GENK – 12/12/16