MELANIE DE BIASIO @ HET DEPOT LEUVEN – 10/12/16

Jazz op zaterdagavond in Leuven. Hier kijk ik al even naar uit. Dat is te danken aan Melanie De Biasio, die me met haar laatste twee albums helemaal overtuigd heeft. De Italiaans-Belgische zangeres uit Charleroi koppelt er haar warme, donkere stem aan instrumentale virtuositeit waarbij het onmogelijk is niet op het ritme mee te knippen met de vingers en er het rokerig jazznest, waar deze muziek het best beleefd wordt, zelf bij in te beelden. Blackened Cities, het laatste album van Melanie De Biasio, ligt volledig in lijn met de eigenwijze eigenheid van de jazz. Er staat slechts één nummer op, maar dat telt dan wel zo maar eventjes 24 minuten en bulkt van de improvisaties en muzikale solo’s aangevuld met het betere zangwerk. In 1 nummer slaagt dit album erin een muzikaal gelaagde eenheid te brengen.

Hooggespannen verwachtingen dus en die spanning wordt wel heel lang vastgehouden door De Biasio en haar begeleidingsband, bestaande uit piano, contrabas, drums en keyboards. De zangeres zorgt met haar dwarsfluit voor de eerste noten van de avond, waarna ze overschakelt naar haar meesterlijke stem, enkel begeleid door piano. Voor een muisstille zaal wordt met het nummer I Feel You een mysterieuze sfeer gecreëerd met een bijna niet te houden spanning. Dit openingsnummer wordt een tiental minuten uitgesponnen zonder ooit echt van start te gaan. Er wordt duidelijk gekozen om de tijd te nemen om het publiek in de stemming te brengen die de muzikanten zelf voor ogen hebben.  Wie hoopt een stevige portie uptempo jazz en swingende solo’s te komen aanschouwen, begint stilletjes aan nattigheid te voelen. Pas bij het tweede nummer (en we zijn dan toch al een dik kwartier onderweg), spelen alle muzikanten een eerste keer écht samen. 

Hierna volgt het nummer Blackened Cities, maar ook hier wordt het tempo bewust overwegend melancholisch traag gehouden. De virtuositeit druipt er uiteraard vanaf, maar alles moet wijken voor het behouden van die ijzingwekkende sfeer waarin de spanning continu te snijden is, alsof er op elke moment een muzikale orkaan kan losbarsten. Na een kleine drie kwartier optreden wordt de houdgreep op het publiek een eerste keer gelost en is er even ruimte voor het eerste applaus van de avond. Een aantal nummers wordt vervolgens op dezelfde manier afgewerkt: nooit wordt het tempo merkbaar opgedreven en steeds is daar dat duistere gevoel aanwezig. Telkens als het geluid even wat aanzwelt, wordt er even snel weer op de rem geduwd. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de artiesten het publiek hiermee telkens weer willen uitdagen. Via The Flow, dat zeer enthousiast onthaald wordt, komt de band met I’m Gonna Leave You bij het laatste nummer van de avond aan en dit al na dik een uur spelen. 

Het lijkt erop dat dit nakend slot wel aanleiding geeft tot een dosis freejazz en een wat opgedreven volume-intensiteit. Het tempo is merkelijk subtiel de hoogte ingejaagd. Al is het nummer maar van korte duur, het doet het beste vermoeden voor de bisronde. Lost de band zijn houdgreep op het publiek of worden de aanwezigen die hopen op het afvuren van een knallend salvo flitsende noten en meeslepende ritmes voor een laatste maal getart?

Dat voor het eerste bisnummer een elektrische gitaar wordt bovengehaald, wakkert het vermoeden aan dat de haan alvast gespannen wordt. De Biasio en co zijn vanavond echter niet van plan om hun ingeslagen koers voor de laatste hordes te wijzigen. De gitaar dient enkel voor de sobere begeleiding van De Biasio en wordt uiteindelijk nog aangevuld met slagwerk waarbij de drums voor de gelegenheid worden bespeeld met de handen. Een leuke toets. De drummer slaagt er ondanks de duidelijk afgebakende grenzen van het optreden vanavond, toch in om positief op te vallen door groovy en originele ritmes bij te brengen. Het daaropvolgende No Deal sluit af met langzaam uitstervende vocalen waarna met Sweet Darling Pain het laatste nummer van de avond wordt aangekondigd. Ook hier wordt het tempo langzaam opgebouwd, maar deze keer komt het wél tot een finale uitbarsting. Zowel qua volume als tempo wordt het concert (eindelijk) naar de hogere regionen geslingerd en dit onderstreept nog maar eens het potentieel van dit concert en dat vanavond simpelweg voor een andere koers werd gekozen. Eindigen doet het nummer echter volledig in lijn met de rode draad van het concert: het swingende wordt langzaamaan afgeremd om op eenzelfde onheilspellende toon af te sluiten. Het einde van een eigenzinnige performance. 

Bij het opzoeken van de uitgang van Het Depot, leg ik mijn oor even te luisteren bij mijn lotgenoten van vanavond. De meningen uit de opgevangen conversaties verschillen van ‘geniaal’ tot ‘het had wat meer tempo mogen bevatten’ tot zelfs ‘saai’. Mijn verdict is ook eerder dat van de gemiste kans. De genialiteit van de artiesten staat buiten kijf en de manier waarop de sfeer van het concert wordt gecreëerd en wordt vastgehouden is ronduit knap. Dit zorgt er echter onvermijdelijk voor dat een deel van het publiek op zijn honger blijft zitten. Ook ik heb niet helemaal gekregen wat ik verwacht had, waardoor er toch eerder een teleurgesteld gevoel overheerst. Toch schat ik het optreden ontzettend hoog in: dergelijke klasse verdient naar waarde geschat te worden.

Stijn Van Gysel

Foto © Marke Tentster

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT LEUVEN – 10/12/16