THE BLUES OVERDRIVE @ GOOR BLUES, GOOREIND - 11/12/16

De Scandinavische muziekwereld is voor velen nog onbekend. Het zijn voorlopers, als deze band, die een andere tijd inluiden. In Denemarken zijn deze jongens een veertiental jaren geleden naar hun hoofdstad getrokken. Niet alleen voor hun studies maar ook voor, tijdens de donkere avonden, de sfeer te beleven van jazz- en blueskroegen, zoals de befaamde Mojo Bar, het Blues Mekka van Kopenhagen. The Blues Overdrive wint daar in 2003 de hoog gewaardeerde bluescompetitie. Vandaag, net een korte tour achter de rug, spelen ze hier op Goorblues hun laatste gig, voor ze huiswaarts keren voor de Kerstperiode, de donkerste maar ook feestelijkste periode in gans Scandinavië.

Pas na tien jaar samenspelen, maakten ze hun eerste album. Drie jaar later, in 2015, hun tweede “Clinch” genaamd, waar ze echt mee doorbreken, net als de twee vechtende damherten op de hoes van dit album. In de O2 Arena van Londen, werd dit album uitgeroepen als “Beste Album van het Europese Blues Festival”. Ook wordt dit aangekondigd tussen de  Beste albums van 2015 en verschijnen op de derde plaats tussen Beth Hart, Coldplay, de Noorse A'ha, Keith Richards en Mark Knopfler. In Denemarken staan ze intussen duidelijk helemaal vooraan. Blijven toch op de rand van het volledig professionele. Ik sprak met Andreas, hun zogenaamde “single guitarplayer” en lesgever Fysica, over zijn Deense ervaring. Hij ziet dat de jeugd in Denemarken zich klaarmaakt in en voor de blueswereld en niet zomaar een enkeling. Andreas Andersen voorspelt dat deze nieuwelingen binnen een tiental jaren ook onze omstreken gaan verkennen. Niet alleen daarin zijn zij voorlopers, we proeven ook een nieuwe zandsoort, zowel opgewaaid door zwarte blueshelden, als door nieuwe inspiraties, zoals van Ray Charles of JJ Cale, die ons verlieten in 2004 en 2013. Een verfrissende Noordenwind voelt zeker niet altijd koud aan.

Het viertal stapt deze Juke Joint binnen, passeren onze Blues organisator Michel, het podium tegemoet. De instrumentale intro bewijst dat de sound weer piekfijn door Paul werd afgesteld. Ook het Lignum drumstel van het huis wordt vandaag bespeeld, deze maal door de Deen, Lars Heiberg, die “Death On The Highway” aanvangt. Een bougie die ons de swamps van het verre Louisiana laat zien en beleven. Martin Olsen zingt dit eigen werk rustig in, waarna de sterke hand van Andreas, met zijn Epiphone, de muren van Baton Rouge neerhaalt. Het platgestreken blonde haar van Andreas verraadt misschien ook de wegen van Dixie Blues te bewandelen en inderdaad “Three Time Lover” van het nieuwe “Clinch” album, brengt ons tot New Orleans.

De stroming van de Mississippi hoeft niet altijd snel en gevaarlijk te zijn. Martin leidt ons met “Slow Blues” naar een rustig plekje op de oever, daar waar Robert Johnson zijn eerste lief omhelsde. Sfeer verder opbouwend met “Polka Blues” waarbij we “early in the morning” meezingen. De groove wordt prachtig verzorgd door bas en drum van Thomas Birck op zijn Keith Ferguson basgitaar (van the  Fabulous Thunderbirds) en Lars Heiberg op Lignum. We stappen verder met solo's van Andreas en de stem van Martin langs Kansas City, in een ritme waarbij we ons meermaals dichtbij de eerste albums voelen van...met eenzelfde bries als die mojobreeze van … jawel, JJ Cale.

In de pauze met de band, ook het Vlaamse wereld erfgoed beproeven, patersbier of duivelsbier, voor elk wat wils in bolle glazen, de Carlsberg en Tuborg fluiten lijken al ver in het verleden.

Tweede deel eveneens instrumentaal ingezet met een trage ode aan Otish Rush, met weerom sterk solowerk van Andreas Andersen. Op een Blues festival kwamen ze in contact met de Deense Blues legende Peter Thorup, gestorven op de leeftijd van 58 in 2007, een man die de ook de Deense taal hoog in het bluesvaandel hield.  Het nummer “Mister 16 Tons” getuigt dan ook van zijn invloed.

We voelden hem al de hele tijd de maat slaan. De Blues Overdrive brengt ons één van JJ Cale's meesterwerken:  “Woman I Love”. Een song uit zijn allereerste album “Naturally”, waarbij ook Martin zijn hart verloor, vertelde hij mij na het concert. Wat een album ! Met met op de eerst kant van de LP “Magnolia” en “Call Me The Breeze”. Dat dit onafzienbare mijlpalen zijn op het pad van de muziekgeschiedenis, beseffen we al lang. Nu ook een leidraad trekkend, voor andere singer- songwriters, kunnen we alleen maar ondersteunen. In eenzelfde lome slome sfeer “Cherry” van Cale's “Troubadour”, maar ook op hun nieuwe album, waarover met JJ's pepermolen rijkelijk met smaak werd gestrooid.  Naar het einde toe brengen ze ons ook wat Rockabilly, met swinging sisters op de dansvloer. Sfeervol, een heet handklappend einde en twee bisnummers, waaronder ze in café 't Goor niet ontsnappen.

Weerom een ongewone zondagmiddag. Michel vertelde dat zijn programma voor de eerste helft van 2017 al gereed zit, iedereen is hier dan ook al jaren welkom, gewoon 's uitproberen.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

 

 


 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GOOR BLUES, GOOREIND - 11/12/16