COLIN BLUNSTONE @ CC ZWANEBERG, HEIST-OP-DEN BERG - 09/02/16

De legendarische zanger Colin Blunstone van de Britse band The Zombies is 70 jaar geworden en heeft er al een carrière van meer dan 50 jaar opzitten. Toch was het geen voor de hand liggende carrière. De groep werd opgericht in 1961 maar scoorde zijn grootste hit “Time Of The Season” pas in 1969 toen de groep al was ontbonden. Hun tweede legendarische plaat ‘Odessey & Oracle, uit 1968 werd pas jaren later naar waarde geschat als een psychedelisch pop meesterwerk ofschoon ze de hit bevat waarmee The Zombies en zanger Blunstone altijd zullen worden herinnerd. Blunstone startte al heel jong noodgedwongen een solocarrière maar kon pas in 1971 scoren met “Say You Don’t Mind” en “I Don't Believe In Miracles” gevolgd door “Andorra” en “I Want Some More” in 1972. Zijn laatste grote solo hit “Wonderful” dateert uit 1974 en daarna wordt het stil rond Blunstone als solo artiest. Zijn eerste 2 solo albums ‘One Year’ (1971) en ‘Ennismore’ (1972) met de hits erop waren in hun geheel zijn beste maar tot een echte doorbraak kwam het nooit. Toch bevatten zijn latere 70’s albums nog wel sterke nummers maar geen hits zodat Blunstone nooit geheel uit de belangstelling verdween. De fragiele zanger met de hoge stem blijft wel anderen boeien in verschillende projecten. Met Dave Stewart zorgt hij voor de hit “What Becomes Of The Broken Hearted” in 1981 en een jaar later is hij de zanger in “Old And Wise” van The Alan Parsons Project. Toch bleef hij platen maken met wisselend succes maar van een echte carrière was geen sprake meer. Blunstone stopt met optreden vanaf midden jaren 70 tot halfweg de jaren 90 die samenviel met de periode waarin songwriters door opeenvolgede muziektendensen als disco, punk, new wave en grunge werden uitgerangeerd. Pas in 2001 met de hereniging met Rod Argent (man van het eerste uur in The Zombies) en in 2004 met de reunie van de oorspronkelijke The Zombies kwam de belangstelling van het publiek terug, vooral aan het live front gevolgd door een nieuw album (As Far As I Can See..., 2004). Zodoende kon Colin Blunstone solo terug in het livecircuit en is er zowaar sprake van een dubbele carrière. Colin Blunstone blijft sindsdien solo optreden met zijn solo hits aangevuld door de Zombies klassiekers. Zijn platen uit 2009 en 2012 zijn geen goede platen maar eerder een alibi om alweer op toernee te gaan waarbij elk jaar meer mensen kennismaken met de nog altijd schitterende stem van Blunstone. Die grote publieksappreciatie van de laatste jaren zorgt ook voor een nieuwe creatieve impuls bij de herenigde ‘vernieuwde’ The Zombies eerst met ‘Breathe Out, Breathe In’ in 2011 en vorig jaar met een nieuwe 6de plaat ‘Still Got That Hunger’ (2015), geen nostalgie album maar een plaat waar veel jonge bands nog wat van kunnen opsteken en die terecht goede kritieken krijgt.

10 jaar geleden zag Colin Blunstone er nog patent uit. Anno 2016 oogt de zanger, in juni 70 geworden, geheel in het zwart gekleed, wat mager, oud en vermoeid. Hij staat wat verlegen, stoïcijns aan het podium vastgeplakt, beweegt amper, alleen zijn handen komen langzaam los van zijn lichaam en bewegen zich naar voor wanneer hij gaat zingen, een ‘ritueel’ dat zich telkenmale herhaalt. Maar eenmaal aan de microfoon leeft Blunstone op met zijn nog steeds jongensachtige charme en doorgaans een glimlach om de lippen. Van oorsprong een klassiek getrainde stem is het zijn enige instrument dat hij gebruikt in volle concentratie. Nergens valt er een bruuske uithaal te bespeuren zelfs niet in de uptempo nummers. Van de aangekondigde line-up staan alleen drummer Steve Rodford (vast lid van de herenigde Zombies), en toetsenist Pete Billington (Colin Blunstone Band) op het podium; gerenommeerd sessie gitarist en full time lid van The Zombies en Colin Blunstone Band Tom Toomey is vervangen door een zekere Manolo, aangevuld door bassist Elliot Mason die in het verleden ook al baste bij de Colin Blunstone Band. Toch hebben de vervangers de vaste setlist voldoende in de vingers al zijn de solo’s van Manolo weinig origineel maar kan er toch voluit gefocust worden op de frontman.  

Het concert opent enigszins verrassend met zanger Colin Blunstone die mag scheuren doorheen een woeste rocker geruggesteund door zijn 4 koppige begeleidingsband van gitaar, drums, bas en toetsen. Om van zijn typerende stem in al zijn glorie te genieten is het nog even wachten. De met de jaren wat gerookte maar nog altijd fluwelen stem van de zanger leent zich voor verschillende soorten nummers waar zijn smaakvolle vocalen voor een meerwaarde zorgen. Toch maakt Blunstone aanvankelijk geen goede beurt wat vooral opvalt bij zijn covers van de soulnummers “What Becomes Of The Brokenhearted” en “The Tracks Of My Tears”. De zanger zingt niet altijd toonvast, vooral in het eerste deel zingt hij er wat naast, maar ach het stoort niet: zijn innemende charme maakt dat we dit makkelijk met de mantel der liefde kunnen bedekken. Wat wel stoort is de geluidsbalans en in het bijzonder het te harde volume op de stem, de wat overdreven galm en het extra ‘bij’ geluidseffect als Blunstone overschakelt op zijn falsetstem wanneer hij hoog gaat zingen. Gelukkig is de geluidsmix beter in het tweede deel, zeker vanaf “Misty Roses” is het aangenaam luisteren. Van zijn goede vriend wijlen Duncan Browne zingt hij “Wild Places”, een popnummer dat destijds alleen in België en Nederland een grote hit werd en hij met veel liefde brengt. Het is heerlijk vertoeven bij Colin’s stem in de met jeugdsentiment overladen hits uit de 70’s, van “I Don't Believe In Miracles”, “Caroline Goodbye” en “Say You Don’t Mind” in de eerste set tot “Wonderful, “Andorra” en “I Want Some More” in de tweede set. Zijn hese schijnbaar fluisterachtige stem komt het best tot zijn recht in de intieme ballads en de uptempo softpop nummers uit die jaren 70. Blunstone laat horen nog steeds zuiver vol uit te kunnen halen maar ook heel breekbaar te kunnen zingen. Zowel zijn hese gefluister als rock & roll croon zijn nog volledig intact. Soms lijkt hij meer te fluisteren dan te zingen zoals bij “Misty Roses” aangevuld met een sobere begeleiding van akoestische gitaar of piano. De mindere rock nummers zijn van recente datum en vertonen hardrock- en progrock trekjes vertrekkende van gitaar rifs/akkoorden ondersteund door een electrische pianosound, terwijl de ballades gebruikmaken van piano akkoorden. Het is daar dat Blunstone het verschil maakt met een knappe uitvoering van een oud Elton John nummer “Planes” (van Elton John en Bernie Taupin). Absoluut hoogtepunt is de klassieker “Old And Wise”, een bloedmooie symfonische ballade waarin Blunstone een enorm bereik (hoge noten haalt hij moeiteloos) paart aan een krachtig volume terwijl de ontroering voelbaar is. Het publiek dat tot nu toe wat mak reageert is nu wel overtuigd. Toch lokken de live uitvoeringen van de oude The Zombies hits “Time Of The Season” en “She's Not There” de grootste publiekreacties uit bij de naar schatting 300 aanwezigen, vooral “Time Of The Season” met handclaps en een jazz getinte groove laat een onuitwisbare indruk achter. Met de toegift “I Want Some More” krijgen we een laatste terugflits in de tijd, een strummende gitaar en tjakkende drums in een heerlijke rockmelodie voor een tijdloze uitvoering. Op klasse staat geen leeftijd!

Marc Buggenhoudt

Setlist
Set 1
1.Time to Move (The Zombies song) (As Far As I Can See..., 2004)
2.What Becomes of the Brokenhearted (Jimmy Ruffin cover) (single with Dave Stewart, 1981)
3.Wild Places (cover van Duncan Browne) (On the Air Tonight, 2012)
4.I Don't Believe in Miracles (As Far As I Can See… arrangement) (Ennismore, 1972)
5.Any Other Way (The Zombies song) (Breathe Out, Breathe In, 2011)
6.So Much More (On the Air Tonight,2012)
7.Caroline Goodbye (One Year, 1971)
8.The Tracks of My Tears (The Miracles cover) (single , 1982)
9.Turn Your Heart Around (On the Air Tonight, 2012)
10.Levi Stubbs' Tears (Billy Bragg cover) (Echo Bridge, 1995)
11.Though You Are Far Away (On the Air Tonight, 2012)
12.Say You Don’t Mind (Denny Laine cover) (One Year, 1971)

Set 2

13.Wonderful (Journey, 1974)
14.Beginning (Journey, 1974) (The Ghost of You and Me, 2009)
15.Keep the Curtains Closed Today (Journey, 1974) (The Ghost of You and Me, 2009)
16.Andorra (Ennismore, 1972)
17.Misty Roses (One Year, 1971)
18.Dancing in the Starlight (On the Air Tonight, 2012)
19.Planes (single, 1976) (Planes, 1977)
20.Time of the Season (The Zombies song) (Odessey & Oracle, 1968)
21.Old and Wise (The Alan Parsons Project cover) (The Alan Parsons Project: Eye in the Sky, 1982)
22.She's Not There (The Zombies song) (single, 1964) (Begin Here, 1965)/ (As Neil MacArthur, 1969)
Encore
23.I Want Some More (Ennismore, 1972)

 

Artiest info
website  
facebook  

CC ZWANEBERG, HEIST-OP-DEN BERG - 09/02/16