DANIEL NORGREN @ DE ROMA - ANTWERPEN - 05/02/16

 

Daniel Norgren bezweert razend enthousiaste publiek!

De carrière van de 32-jarige Zweed Daniel Norgren heeft vorig jaar een boost van jewelste gekregen. De twee succesvolle albums die hij in 2015 uitbracht (“Alabursy” en “The Green Stone”) deden zijn fanbasis in België uitermate toenemen, zodat hij vandaag het tweede van drie uitverkochte concerten in dit landje speelt. In totaal bracht hij al zes albums en een EP uit, hij zal vanavond vooral uit zijn laatste vier albums putten.

Het concert heeft ietwat verrassend plaats in de reeds lang uitverkochte foyer van De Roma. Waarschijnlijk had hij de grote zaal ook behoorlijk kunnen vullen maar dit heeft wel het voordeel dat de setting veel intiemer is, we zitten er met onze neus bijna letterlijk op. Daniel Norgren ziet er met zijn geruit hemd, baseballpetje en zijn lange haren uit als een houthakker uit het hoge noorden van Zweden, en ergens klopt dat ook want hij woont in een afgelegen huis in de bossen ten zuiden van Göteborg. Daniel (zang, gitaar en toetsen) wordt bijgestaan door contrabassist (ook soms toetsenist) Anders Grahn en drummer Tim Grundtman (ook gitarist/toetsenist). Beide zorgen tijdens het concert ook voor prachtige meerstemmige (achtergrond)zang. Onze Zweedse vriend opent met “I Waited For You” dat een fantastische gitaarlijn heeft. De licht nasale stem van Daniel Norgren  is uitermate krachtig en waarachtig, je gelooft wat hij zingt. Zijn beide begeleiders zorgen in het nummer voor knappe driestemmige zang. Wat een begin. Tim Grundtman, die tijdens de opener toetsen speelde, zet zich voor het americana getinte “Highbird” achter de drums, de muzikanten zijn alle drie op meerdere instrumenten bedreven. Een lekker repetitieve gitaarlijn kenmerkt “Though It Aches”, een song waarin de geest van The Band rondwaart.

Muziek uit de Zweedse bossen krijgen we met het fantastische “Moonshine Got Me”, dat ingeleid wordt door een lange repetitieve intro. Daniel lardeert het nummer met een indrukwekkende, lange gitaarsolo. Het van de radio bekende en op herkenningsapplaus onthaalde “Why May I Not Go Out And Climb The Trees?”, kan uiteraard ook op veel opgestoken duimen rekenen. Daniel zet zich een eerste keer achter de piano voor “If You Look At The Picture Too Long” dat baadt in een sfeer uit lang vervlogen tijden. Twee bloedmooie hoogtepunten zijn “My Rock Is Crumbling” en “Beyond Words” , dat me aan het beste van The Low Anthem doet denken. Het publiek is heel respectvol en buiten een enthousiaste kreet bij het begin van een nummer wordt er met ingehouden adem geluisterd. De Kerstsong “Softly Falling Snow” heeft ondanks zijn titel de warme gloed van New Orleans. Daniel fleurt “Everything You Know Melts Away Like Snow” op met aanstekelijke accordeonklanken. Drummer Tim vult het gepast aan met subtiele drums, deels met brushes. Norgren kan ook stevig uit de hoek komen, getuige het fel rockende “Black Vultures”. Zo gaan we naar het einde van het concert met het smachtend gezongen “Are We Running Out Of Love” en het uitbundig rockende “Whatever Turns You On”.

Het enthousiaste publiek weet nog twee bisnummers uit de brand te slepen : de prachtige ballade “Like There Was A Door” en het intieme, solo aan de piano gebrachte, “My Ever Lasting Friend”. Daniel Norgren brengt organische rootsmuziek van het zuiverste water. De songs hebben vrij simpele akkoorden maar verrassende en toch natuurlijke overgangen, het klinkt nooit geforceerd. De nummers liggen snel goed in het gehoor zonder banaal of goedkoop te klinken. Hij is duidelijk beïnvloed door de Amerikaanse rootsmuziek maar heeft er zijn eigen invulling aan gegeven. De verdiende doorbraak van deze Scandinavische rasartiest is onmiskenbaar een feit en het kan niet anders of binnenkort speelt hij in een uitverkochte Romazaal ipv in de foyer.

Lou van Bergen

Foto © JiVe

meer foto's © JiVe

Artiest info
website  
facebook  

DE ROMA - ANTWERPEN - 05/02/16