LEO BLOKHUIS, RICKY KOOLE EN RUBEN HEIN: NEW ORLEANS @ CCXL THEATER VLISSINGEN, 06/02/16

Leo Blokhuis is bij het grote publiek vooral bekend van televisie als medepresentator en popprofessor naast Matthijs van Nieuwkerk in het programma Top 2000 à Gogo, een gevarieerd muziekprogramma met voor elk wat wils, met voor de meerwaarde zoekende muziekliefhebber interessante reportages, in de laatste jaarovergang o.a. over Rickie Lee Jones en Kim Wilde. Ook Blokhuis gaat regelmatig een artiest opzoeken voor een reportage. Maar Blokhuis is zoveel meer, getuige zijn boeken en zijn (muziek) theatervoorstellingen samen met actrice, zangeres en echtgenote Ricky Koole. Zijn voorliefde voor Amerikaanse West Coast muziek 1965-1979 en allerlei singer-songwriters uit de jaren 70 is bekend. Naast veel andere muziek ligt ook de muziek uit New Orleans hem nauw aan het hart. Zijn liefde voor New Orleans is er een die ook ondergetekende deelt. Van artiesten als Dr. John, Allen Toussaint en The Meters ben ik al jaren fan. Het was dus een uitgelezen kans om zowel Leo Blokhuis bezig te zien als om de rijke muzikale geschiedenis van NO in al zijn facetten te herbeleven.

 

De pas in oktober 2015 geopende nieuwe grote theaterzaal in het centrum van Vlissingen is de geschikte locatie om lekker onderuit gezakt van Leo Blokhuis en zijn 11 koppige samengestelde band te genieten. De groep bestaat vocaal uit zangeres Ricky Koole en zanger/pianist Ruben Hein die apart en samen zingen, geruggesteund door het trio Ocobar bestaande uit gitaar/banjo, bas en drums aangevuld door toetsenist Roel Spanjers en de 5-koppige blazersgroep K.O. Brass. Het programma is opgevat als een theatershow en Leo Blokhuis is de perfecte gastheer die ons leidt doorheen de muzikale geschiedenis van NO waarbij wordt stilgestaan bij het rijke gamma aan artiesten, personen, feiten en ontwikkelingen die de stad hebben gemaakt tot wat ze was en nog altijd is, de bakermat van muziekstijlen als jazz, rhythm & blues, soul, rock en cajun.

Blokhuis vertelt niet alleen maar geeft ook duiding, legt uit wie, wat en waarom het belangrijk is. Aanvankelijk is het nog wat afwachten tot het programma zijn juiste ritme vindt nl. de vlotte afwisseling van uitleg en muziek want zoals het een goede professor betaamt is het een namedropping van jewelste, zeker voor wie het allemaal niet zo interesseert of van nabij heeft gevolgd. Maar voor wie wél ooit in New Orleans is geweest is het een heerlijke trip met stops langs alle plaatsen, invloeden en artiesten die de stad kleur hebben gegeven, een stad die je, eenmaal gebeten door het muziekvirus, nooit meer loslaat. Toch weet Blokhuis door zijn enthousiasme en flair een juiste balans te houden tussen het informatieve en het muzikale. Blokhuis heeft niets onverlet gelaten en heeft zich omringd met de beste muzikanten van Nederland die een dergelijk muzikaal programma kunnen dragen en uitvoeren. Zanger Ruben Hein’s  zangkwaliteiten zijn in het verleden al meermaals geroemd en bekroond met awards en nominaties, terwijl de drie keer voor een Gouden Kalf genomineerde actrice Ricky Koole ook als zangeres uitblinkt met 6 cd’s op haar conto. Ze maakte samen met Leo Blokhuis de muziekvoorstellingen Harmonium, Laagland en Buitenstaanders.

De voorstelling is een lange trip doorheen de geschiedenis van New Orleans vanaf het ontstaan van de jazz in de hoerenbuurten van Storyville aan het begin van vorige eeuw tot na de ramp met Katrina in 2005. Na een inleidende beschrijving van de bijzondere ligging van de stad New Orleans opgeluisterd met een streepje jazz uit “Wade In The Water/ St. James Infirmary” mag het al even feestelijker met zangeres Ricky Koole die “Dreamland” met de melodie van “When The Saints Go Marching” naar meer laat smaken. Vertrekkende van het French Quarter, het oude stadsgedeelte dat intact bleef na Katrina komen we in Basin Street dat vlak langs het voormalige Storyville ligt, de rosse buurt van New Orleans. Het trio Ocobar (gitaar/banjo, bas en drums) en de 5 koppige K.O. Brass Band respectievelijk als The Meters en de Hot Five van dienst vullen mekaar goed aan, samen met toetsenist Roel Spanjers voor de dixieland klassieker “Basin’ Street Blues”. Zanger Ruben Hein heeft een warme flexibele stem met een hees randje en zet een mooie versie neer. Met haar loepzuivere, hoge stem verrast zangeres Rickie Koole op haar beurt met een sobere late night jazz versie van de traditional “The House Of The Rising Sun”met een streepje gitaar en piano. Blokhuis start zijn muzikaal verhaal bij Buddy Bolden, een legendarische New Orleans cornetspeler/ bandleider die als geen ander aan de wieg van de jazz moet gestaan hebben. De hilarische compositie “I Thought I Heard Buddy Bolden Say/Shout” schreef trombonespeler Willie Cornish n.a.l. van iets dat Buddy riep op een moment dat zijn band het kookpunt bereikte tijdens een optreden in een slecht verluchte kleine slecht geurende club en een laatste duidelijke scheet uit het publiek er voor hem teveel aan was. “Open up a window and take that funky butt” is een uitdrukking die sindsdien in New Orleans een eigen leven is gaan leiden. De compositie beter bekend als “Buddy Bolden’s Blues” in de versie van Jelly Roll Morton wordt ons niet onthouden want ze betekende het begin van de swing in de westerse muziek. De band mag voor het eerst losbranden bij “Lady Marmalade” voor een lekkere funky stamper met het orgel van Spanjers als stuwende motor. Niettegenstaande corrupte politici de lukratieve hoerenbuurten lang in stand houden wordt in 1917 Storyville alsnog drooggelegd en moeten de orkesten vertrekken w.o. dat van Louis Armstrong. “Do You Know What It Means To Miss New Orleans?” is een bloedmooie compositie die de band als smooth jazz geheel in de stijl van het origineel van Armstrong speelt. Heel wat aandacht gaat naar Allen Toussaint, naar zijn hits voor anderen, zijn eigen songs, zijn productie werk met The Meters als naar zijn indrukwekkende begrafenis in typische second line stijl. Spanjers speelt en zingt als eerste een knappe versie van “Southern Nights” waarin hij het vreemde psychedelisch swamp watergeluid van het origineel perfect imiteert ofschoon jammerlijk geplaagd door een technische storing in de zaal. Ricky zet “Ruler Of My Heart” van Irma Thomas naar haar mooie prachtige stem en “Yes We Can Can” van Lee Dorsey is gesneden brood voor Ruben. Allen Toussaint nam het in 2005 zelf op (cfr.: Our New Orleans - A Benefit Album for the Gulf Coast) één maand nadat hij behoorlijk wat schade opliep ingevolge de overstroming na Katrina. Het feestelijke “My Darling New Orleans” zit Ricky als gegoten en samen met Ruben geruggesteund door een uitbundige funky band zingen ze “Play Something Sweet (Brickyard Blues) van Frankie Miller de pauze in. 

Na een kleine pauze wordt de reis verder gezet en het is meteen Ruben Hein die ons verrast met een scheve, wat haperende piano improvisatie in de stijl van een Professor Longhair of James Booker waarna de echte professor naar voortreedt en we het verhaal leren kennen van het ontstaan van New Orleans in 1803 tot het uitgroeien tot Amerika’s meest multiculturele stad met Afrikaanse, Engelse, Franse, Spaanse en vele andere immigranten (en slaven) die elkaar hebben beïnvloed en steeds iets nieuws aan de mengelmoes hebben toegevoegd. In die Caraïbisch Afrikaanse Europese Frans-Spaanse versmelting van culturen ondergaat ook de kerkelijke gospel een invloed met een overgang naar Rhythm & blues. Ricky zet haar beste stembanden voor in het van Mahalia Jackson bekende “Didn’t It Rain” terwijl we geholpen door een snedige gitaarlijn en het zoemende Hammondorgel vrolijk de kerk uit swingen. Even later is het lekker meestruinen met Ruben langs de straatjes van New Orleans op de tonen van Fats Domino’s ”I Want To Walk You Home”. Wijlen Cosimo Matassa stond in de jaren 50 met zijn studiootje achteraan zijn kruidenierswinkel aan de wieg van de eerste opnamen van heel wat R & blues artiesten als Professor Longhair, Fats Domino, Littkle Richard, Dave Bartholomew, Shirley & Lee, Bobby Charles én Dr. John. Het belang van Matassa voor de ontwikkeling van de r& b in NO kan niet genoeg worden onderstreept aldus Blokhuis die met pijn in het hart zijn ontmoeting in 2010 met Matassa op het laatste moment zag afspringen wegens ziekte. De man overleed uiteindelijk in 2014 op 88 jarige leeftijd. Voodoo is een occulte religie afkomstig uit Haiti die via Afrikaanse slaven ingang vond in Amerika. Dr. John heeft zijn personnage gebaseerd op een bekende voodoo dokter uit de 19de eeuw en het is Roel Spanjers die met de stem van de Dr. in  “I Walk On Gilded Splinters/Gris-Gris Gumbo Ya Ya” zijn voodoo periode laat herleven. Aansluitend zingt Ruben de klassieker “Iko Iko” in een lekkere funky jazz uitvoering en overtuigt Ricky vlot in het meestampende “Mojo Hannah”, een liedje over een voodoo vrouw. In de televisieserie Treme zagen we ook een optocht van de Mardi Gras Indians met wijlen Big Chief “Bo” Dollis getooid in fantastische kostuums. Zo zijn we bij het carnaval van New Orleans aanbeland en zijn street parades met die typische second line beweging. De band laat nog even de carnavalssfeer los in “Street Parade” maar dan bedreigen krachtige onweerswolken The Big Easy. Het is 29 augustus 2005 en orkaan Katrina van categorie 5 blaast gebouwen omver en er komt een zodanige zondvloed neer op New Orleans dat mensen in hun huizen verdrinken. Leo Blokhuis schets in rake bewoordingen de sfeer en de chaos in de stad terwijl treurige blazers af en toe vanonder de donkere hemel uitkruipen en de reddeloosheid van de stad accentueren tot uiteindelijk aan de horizon er een lichtpunt is en “Louisiana 1927” van Randy Newman weerklinkt. Grandioos!!. Het woei enorm hard, de Walmart werd geplunderd en de mensen zochten onderdak in de superdome waar ook de vermiste totaal ontredderde Fats Domino terechtkwam. Blokhuis vertelt het allemaal heel aangrijpend alsof hij er zelf bij was en lijkt zowaar aangeslagen. De politiek schiet schromelijk tekort om de stad en zijn inwoners er boven op te helpen en het is niet de corrupte politici maar de muzikanten die het daar doen zoals met Musician’s Village een groots wederopbouwproject in NO. Hier past een song bij van Steve Earle, zelf een veteraan van vele ‘oorlogen’ die nooit opgeeft. Zijn “This City Will Never Drown“ is een krachtig statement. Ricky zingt het hartverscheurend mooi. De ziel van de stad is niet kapot te krijgen, het is een verhaal van tragedie, overwinning, wederopstanding en verlossing. En dat mag gevierd worden. Zanger Ruben Hein mag het uitzingen samen met de voltallige band op Dr. John’s “Let's Make A Better World”. De mensen veren recht uit de comfortabele zitjes en Blokhuis, Koole, Hein en Co mogen een hartverwarmend applaus ontvangen.

Samengevat een uitstekende muziekavond die tegelijk informatief, ontspannend, grappig als inspirerend werkt, een pluim voor de hele cast/band, een werk van liefde die iedere liefhebber van de muziek uit New Orleans moet gezien hebben. (Met dank aan Ben van Hoegearden voor de tip).

Marc Buggenhoudt

Foto © Hans Colijn

Songs
Deel 1- 1.Wade In The Water/ St. James Infirmary
2.Dreamland/ When The Saints go marching in
3.Basin Street Blues
4.House Of The Rising Sun (Trad.)
5.Buddy Bolden’s Blues/ I Thought I Heard Buddy Bolden Say/Shout (Buddy Bolden, Willie Cornish, Jelly Roll Morton)
6.Lady Marmalade (Voulez-Vous Coucher Avec Moi Ce Soir?) Labelle (1974) (productie: Allen Toussaint)
7.Do You Know What It Means To Miss New Orleans? (Louis Armstrong's Dixieland Seven, 1946)
8.Southern Nights (Allen Toussaint, 1975)
9.Ruler Of My Heart (Naomi Neville a.k.a. Allen Toussaint) (Irma Thomas (1963)
10.Yes We Can (Part 1) (Allen Toussaint) (o): Lee Dorsey (1970)  (c): Pointer Sisters (1973) [als Yes We Can Can ], Allen Toussaint (2005)
11.My Darling New Orleans (Ricky Koole)
12.Play Something Sweet (Brickyard Blues) (Allen Toussaint) (Frankie Miller, 1974)

Deel 2 - 1.This Life Of Mine (Ruben Hein)
2.Didn’t It Rain (Sister Rosetta Tharpe, 1948/ Mahalia Jackson, 1954/ Tom Jones, 2010/ Hugh Laurie, 2013)
3.I Want To Walk You Home (Fats Domino)
4.(Snippets) I Walk On Gilded Splinters/Gris-Gris Gumbo Ya Ya + Iko Iko (Dr. John medley)
5.Mojo Hannah (Esther Phillips, 1963/ Marvin Gaye, 1963/ Larry Williams, 1965/ Neville Brothers, 1982)
6.(Bourbon) Street Parade
7.Louisiana 1927 (Randy Newman) (Aaron Neville)
8.This City (Steve Earle)
9.Let's Make A Better World (Dr. John)

 

 

Artiest info
website  
facebook  

CCXL THEATER VLISSINGEN, 06/02/16