THE RHYTHM JUNKS @ ABclub, BRUSSEL - 05/02/16

The Rhythm Junks hebben een nieuw album uit, en dat moet gepast gevierd worden. 'It Takes a While', heet dat ding, en dat is waar, want het is bijna 3 jaar geleden dat ze ons verrasten met hun vorige 'Beaten Borders'. Maar Steven De Bruyn, Jasper Hautekiet en Tony Gyselinck zaten in de tussentijd niet stil: tot in Japan mochten ze al kennismaken met deze 3 heren.

Bij de voorstelling van een nieuw album horen ook zenuwen. Was dat de reden waarom 'How Long is Now', op plaat een swingend nummertje, eerder traag op gang kwam? Gelukkig werd dat rechtgezet met 'Calling Masala', en vooral 'Why would I worry' deed de dansende medemens voor de eerste keer swingen. Trouwens, wie twijfelde of al die geluidjes wel live 'gemaakt' werden, werd meteen met zijn neus op de realiteit gedrukt toen één van De Bruyns looppedalen een eigen leven ging leiden, en even niet wou luisteren.

De bedoeling van een albumlancering is dat de groep het album voorstelt aan zijn publiek, en dat mocht je hier letterlijk nemen. Alle nummers uit 'It Takes a While' kwamen aan de beurt, aangevuld met 'Some People' en 'Join The Bus', nog altijd hun meest gekende nummer.

The Rhythm Junks bestaan ondertussen 12 jaar, wist De Bruyn ons fijntjes te vertellen, en onderging in al die jaren flink wat personeelswisselingen. Maar het mag gezegd worden: de 3 heren die vanavond op het podium stonden, vullen elkaar ondertussen perfect aan. De Bruyn bespeelde zijn diverse mondharmonica's alsof hij geen enkele zorg in de wereld heeft, mét bijbehorende twinkel in de ogen, en sprong bij tijden zo hard in het rond, dat je vreesde dat hij het podium ging afdonderen. Tony Gyselinck zat dan weer hard genietend en glimlachend te drummen, ook al is hij 'born in the 50ies', deze man weet perfect waar hij mee bezig is. En dan is er nog bassist Jasper Hautekiet. Oogt zeer timide, maar is de perfecte sidekick voor De Bruyn: zijn basspel was om duimen en vingers bij af te likken: Hautekiet speelde geen noot teveel, integendeel, de ruimte die hij tussen zijn noten laat, spraken boekdelen. Kippenvel gegarandeerd. En ook al is hij geen geboren zanger, zonder zijn basstem zouden The Rhythm Junks veel kaler klinken.


Tijdens het feestje was er ook wat tijd voor rustigere nummers: 'It Takes a While' was er zo een, en ook 'Hunters of the Heart' was een mooi jazzy intermezzo, waar The Rhythm Junks tonen dat het leven niet altijd een feest is. Trouwens 'Winter Bones', op het nieuwe album de afsluiter, werd live zo intens en breekbaar gespeeld, dat de zaal gezamenlijk een brok in de keel kreeg.

Speciale vermelding toch nog voor 'Headphone City', dat live veel harder, strakker en funkier klonk dan op het album. Daar zijn wij voorstander van …

Afgesloten werd er met 'Offline Man', nog steeds met ultra relevante tekst, en 'Best Kept Secret'.

En toen was het feestje voorbij.

The Rhythm Junks zijn aan een nieuw hoofdstuk in hun bestaan begonnen: ook al is Steven De Bruyn het 'gezicht' van de groep, zonder Tony Gyselinck en Jasper Hautekiet zouden The Rhythm Junks The Rhythm Junks niet zijn: hun bijdrage aan het groepsgeluid is onontbeerlijk, en dat lijken ze alle 3 wel te beseffen.

Kathy Van Peteghem

Foto © Yvo Zels

           

 

Why Would I Worry

 

Calling Masala

 

How Long

 

 

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
   

AB, BRUSSEL- 05/02/16