Terwijl op vrijdag de grote uittocht plaats had richting skivakanties, stond op het podium in de muziekclub Toogenblik een veelzijdig singer-songwriter die net zoals de clubbezoekers sneeuw, ijs en wegenwerken trotseerde om de veilige haven van de gezellige club te bereiken. Dit belette niet dat de zanger zich bij deze eerste doortocht in België ten volle gaf. Met akoestische gitaar en mandoline varieerde hij in de keuze van zijn songs, zodat zowel outlaw americana, soul, country en blues aan bod kwamen. Luc en het ganse ‘Toogenblik’ team stonden zoals steeds paraat om de ideale omstandigheden te creëren vereist voor het maximale muzikaal genot bij een intiem concert.

De muzikant en singer-songwriter Ted Russell Kamp uit New York trok al tweemaal door Europa, was in Finland en Zweden en stond in de lente van 2007 op de affiche van Blue Highways, waar Rootstime.be hem toen interviewde.

Maar ‘Toogenblik’ in Haren had vrijdag de primeur voor België. Al is zijn naam in België nog niet zo bekend, in Amerika des te meer waar hij onafgebroken toert, want ‘Music Is My Mistress’. Hij bracht al een vijftal albums uit die allen lovend werden gerecenseerd. Lange tijd was hij bassist bij de band van Shooter Jennings, zoon van wijlen Waylon Jennings, waarnaar Ted af en toe refereerde. Behalve in diens band speelde hij ook nog bij de ‘Ponticello’s’ en een tijdlang had hij zijn eigen begeleidingsgroep, de Union Pacific. Maar ook solo kan de songwriter een ganse avond vullen met zijn soulvolle zang en poëtische teksten.

 Tijdens zijn optreden in de folk- en bluesclub liet Ted Russell Kamp nog meer los over zijn verleden en zijn evolutie in de muziek. Zijn vader heeft zijn roots in Nederland en speelde in een Bigband. Dat verklaart waarom Ted aanvankelijk met jazz begon en trompet het eerste instrument werd dat hij zich aanleerde. Maar in de club speelde hij afwisselend gitaar en mandoline en in de vertolking van zijn songs volgde hij de ingeving van het ogenblik. Dus wisselde hij van country en ballade naar western swing of ging de meer soulvolle richting uit met zelfs een enkele blues. Zo weerlegde hij met het gevoelvolle ‘Blue Eyed Soul’ het vooroordeel dat soulblues best alleen door Afro-Amerikanen wordt gezongen.

 Ted Russell Kamp is een charismatische zanger die voortdurend contact houdt met zijn publiek. Hij begon met ‘Dixie’ en eindigde met ‘Just A Yesterday Away’, beiden uit zijn laatste album ‘Poor Man’s Paradise’. Maar ook uit ‘NorthSouth’ en ‘Divisadero’ diepte hij mooie songs op zoals het lyrische ‘The Arms of A Stranger’ en het invoelende ‘The Last Time I Let You Down’. In de bis stapte hij met zijn gitaar het podium af om zich tussen het publiek te begeven.

 Tussen de songs in kwam je te weten waar hij als zanger zoal heeft uitgehangen en rondgetoerd. Tien jaar verblijft hij nu al in Los Angeles maar van daaruit reisde hij naar Memphis, Nashville en Austin, zat in Arizona en vond overal ideeën en stof voor zijn songs, hetzij in hotelkamers, in de toerbus of tijdens contacten met de bevolking. Het smokkelen van ‘moonshine’ over de grens, woestijnsteden in verval, religie, Mexicaanse tornado’s, liefdesdesillusies of gipsypassie, alles krijgt zijn aandacht. In Seattle valt hem op hoeveel Zweedse migranten zich daar ooit vestigden, verbonden door hun passie voor het vissen. Kamp heeft blijkbaar een scherp oog voor details vanuit zijn spirituele observatiepost als troubadour.

 Overal vindt hij muzikanten die hem tijdelijk willen begeleiden waardoor het netwerk van muzikale medestanders stelselmatig uitbreidt. In de loop van de avond maakte hij nog gewag van zijn uiteenlopende invloeden en vernoemde hij de Stax Records, Otis Redding, Tony Joe White en Guy Clark, Joe Cocker en Robert Palmer, Leon Russell en Little Feat. Ook Charlie Patton vergat hij niet.

Met zijn warme soms wat rasperige stem weet hij in de verhaallijn intuïtief de bijhorende emoties op te roepen en de luisteraars daarin mee te trekken. Verhaal en emotie staan bij hem centraal. Hoogtepunten waren zo de ballade ‘Let Love Do The Rest’, het intense ‘Blue Eyed Soul’, het bluesy ‘Long Distance Man’ en het nostalgische ‘Let The Rain Fall Down’. Sommige songs zijn niet zonder humor. Diepgang en luchtigheid zijn bij hem soms nauw verweven. Toch overheerste de expressie in zijn songs, wat nog eens extra opviel bij het ontroerende ‘Music Is My Mistress’. Het sublieme ‘That’s The Way I Met Her’ met mandoline had voor hem een diepere betekenis en zo ook Guy Clark’s ‘Let Him Roll’, passioneel gezongen met wat cichoreikorrels in zijn stem. Hoe dan ook, alle songs van Kamp raken je op een of andere manier.

 In een bruin café als Toogenblik blijven lofbetuigingen voor het Belgisch bier nooit uit. Ted Russell laafde zich met een Liefmans, een biermerk dat past bij zijn open en spontaan karakter. Het schijnt dat er in Nederland mogelijk nog onbekende neven van hem rondlopen die hij nooit gezien heeft. Hopelijk vindt hij in België ook ergens nog een neef of nicht, reden voor hem om vlug terug te komen.

Marcie

Foto©Blowfish (Meer foto's)