Als je door organisator en duveltje-doet-al, Luc genaamd, voor de derde keer op korte tijd wordt geprogrammeerd in de muziekclub Toogenblik, moet je wel van bijzonder singer-songwriterhout gesneden zijn. Rijzende ster Malcolm Holcombe werd door hem in superlatieve bewoording aangekondigd, beloftes die de troubadour uit Noord-Carolina in de loop van de avond allemaal waar maakte. Met Malcolm heeft Luc een lichte vorm van absurdisme gemeen, zodat het logisch lijkt dat Luc ook deze songwriter tot een van zijn bloedbroeders ridderde.

Met zijn paardenstaart, leren vest, houthakkershemd, XXL broek nam de blauwogige songwriter plaats op zijn stoel, om van daaruit één voor één zijn songs het rootsy café in te sturen. De club zat overvol en het was dringen aan de toog. De excentrieke zanger is inmiddels zowel in Nederland als in België een beroemdheid. Zijn verweerd uiterlijk, zijn rauwe zang, zijn beeldende songs en zijn binnensmonds gemompel kan je beschouwen als zijn handelsmerk.

 Opgroeien in het Appalachian gebied betekent hetzelfde als besmet worden met muziek. Zijn eerste kennismaking met folk en bluegrass leidde al direct tot zelf gitaar spelen in allerlei groepjes en bandjes, vóóraleer hij afreisde naar zijn eerste bestemming Nashville. Inmiddels heeft rusteloze Malcolm reeds alle kartelige, schimmige en trieste randjes van de blues aan den lijve ondervonden. Getuige het interview dat Rootstime.be in 2008 van hem af nam. Tegelijkertijd bracht de songwriter een achttal albums uit op verschillende labels. Dus kon hij in beide sets rijkelijk putten uit een overvloed van songs.

 Voor de gelegenheid begeleidde hij zich met akoestische gitaar, krachtig aangeslagen, en met voetstomp. Zijn stem is echter een instrument apart. Denk aan een verroeste zeef opgedolven uit een oude goudmijnschacht en je kan dit vergelijken met Holcombe’s stemkleur. Zijn grimassen en beweeglijk balanceren op de poten van zijn stoel maken het Malcolm plaatje af. Zowel in de eerste als tweede set vertolkte hij mindere bekende songs tussen overbekende parels als ‘Not Forgotten’, ‘Gamblin’ House’ en ‘For The Mission Baby’, tevens de titeltracks van zijn laatste albums. Deze laatste song bracht hij met een passie alsof hij gedreven werd door een Goddelijke zending. Ook ‘Hannah’s Tradin’ Post’ vertolkte hij dusdanig inlevend alsof hij met zijn laatste ademtocht onduldbare pijn wilde stillen.

 Hij zette de avond in met het intimistische ‘Mama Told Me So’. Ietwat spijtig dat zijn contrabassist niet was meegereisd. Maar Malcolm draagt moeiteloos ook op zijn eentje een avondvullende set. Hoogtepunten als ‘Doncha Miss That Water’ ,‘A Bigger Plan’ en het bloedmooie ‘Kiss Me When I’m Sleepin’, tijdloze evergreens uit Malcolm’s melodisch ideeëngoed, joegen rillingen over ieders huid. De moderne beatnikzanger speelde al zijn troeven uit: humor in ‘Marvalene’s Kitchen’, nederigheid in ‘Doin’ His Job’, rebellie in ‘Who Carried You?’, nostalgie in ‘Blue Flame’ en poëzie in ‘Whenever I Pray’.

Elk van zijn songs vertelt wel een verhaal, bizarre verhaalkunst waar Malcolm het patent op heeft. Hij reeg zijn songs aan elkaar alsof het losse eindjes waren van zijn levensverhaal en het levenskluwen. “There is a sound in the distance, there is a voice inside me, unspoken memories” het tekent Malcolm ten voeten uit.  Tot slot dankte hij met een oprechtheid die hem siert coördinator Luc en soundmixer Willy. Veel aansporing had hij nadien niet nodig om als bis nog enkele songs te brengen. Malcolm’s inspiratie is immers onuitputtelijk.

 Eenmaal huiswaarts rijdend scheelde het niet veel of het lieflijke ‘Sparrows And Sparrows’ zou de laatste melodie worden die chauffeur en copiloot met zich meenamen richting nowhere of everywhere. Aanrijding, over kop gaan, vuurgensters, brekend glas, crash en ambulance, Malcolm zou er ongetwijfeld een mooie song over kunnen schrijven. Zijn ‘flowers in bloom and me without you’ zou weliswaar een mooie afscheidsgroet zijn, maar liever toch wederom perspectief op het volgend clubbezoek aan Toogenblik & Crew, waar het gezelliger toeven is.

Marcie

Foto©Marc De Proft