“The Vulcano Voice” is de redelijk macho klinkende bijnaam van Cee Cee James, de dame uit Portland, Oregon die haar eerste Belgische optreden aflevert in het sympathieke Goorblues, halverwege Antwerpen en Nederland. Die bijnaam heeft ze niet gestolen, want Christina, zoals ze in het echt heet, is begenadigd met een soulvolle, rauwe, hese maar zuivere stem, gekoppeld aan een stevig paar longen, waarmee ze blues brengt zoals we dat volgens de overlevering verwachten: met passie, vol emotie en getekend door het leven. Ze heeft haar band bij waarin naast bas en drums twee gitaristen, waaronder haar nieuwe levensgezel Rob ' Slide boy' Andrews, het mooie weer maken. Haar stem doet onvermijdelijk aan Janis Joplin denken, waarvan ze ook wel wat nummers brengt, maar ze wil geen kopie zijn, en tussen de bluesklassiekers die ze brengt zit ook een pak eigen werk.

Na een redelijk indrukwekkende soundcheck opent ze met de Robert Johnson-klassieker 'Crossroads' waarbij de slidegitaar van Rob en de lead van Art Neubauer (die redelijk veel weg heeft van Ron Wood) in perfecte balans liggen. Opvallend als je weet dat ze nog niet lang samenspelen. Niet toevallig is dat ook het eerste nummer van haar live-album 'Seriously Raw', een Cd waarvan de titel wel degelijk de lading dekt. Na 'Backtrack' geeft ze haar visitekaartje af met 'I Got the Right tot Sing the Blues', een eigen nummer waarmee ze haar missionstatement aan de zaal verkondigt. We kunnen haar geen ongelijk geven, want ze brengt het overtuigend en met power, een echte Vulcano Voice. Met open ogen kijkt ze het ondertussen stil geworden publiek aan alsof het het tegen iedereen persoonlijk heeft. Een slowblues brengt even wat rust en dan brengt ze 'Nutbush City Limits', de overbekende hit van Tina Turner. Minder turnkringgetrappel maar op een groter podium zou ze ongetwijfeld meer kilometers afleggen. 'Red House' van Jimi Hendrix overtuigt eveneens, mede dank zij het uitstekende gitaarspel van Art.

Na een kwartiertje pauze waarbij menige schorre keel wordt gesmeerd klimt Cee Cee een trapje hoger een smeekt de Heer deemoedig om een Mercedes-Benz. Ze benadert de stem van Janis Joplin verrassend sterk en zet op haar eentje een schuurpapieren versie neer die je terug in de tijd brengt. Toch vertelt ze dat ze Janis niet wil imiteren, ze doet er wel haar eigen ding mee. Daarna draait de band terug lekker mee en genieten we terug van de interactie tussen beide gitaristen, terwijl bas en drum redelijk onopvallend, zonder veel sologedoe, een perfecte set afleveren. Tussendoor doet Cee Cee nog een wandelingetje door het publiek, er kan zelfs links en rechts een korte babbel af, en er wordt naarmate de set vordert meer en meer gedanst. Ze brengt nog wat eigen nummers en wat covers, waaronder Use me van Bill Whiters. Luther Allison's 'Living in the House of the Blues' zindert nog na als het publiek om wat bissen smeekt. Daarvan onthouden we de uit volle borst meegezongen Kris Kristoffersonsong 'Me and Bobbie McGee', waarmee de geest van Janis waardig afscheid neemt in Goorblues.

Cee Cee James heeft ongetwijfeld een grote indruk nagelaten bij haar eerste Belgische concert en heeft met haar stem en warme présence menig blueshart veroverd. Wie nog twijfelt kan zich op 17 februari laten overtuigen in cultuurcentrum De Steiger in Menen. 

JiVe 

Foto © JiVe

Meer Foto © JiVe