AMELIA CURRAN + CHIP TAYLOR @ MENEER FRITS, EINDHOVEN - 23/02/15

Vandaag bij Meneer Frits een double bill met de Canadese singer-songwriter Amelia Curran en veteraan americana artiest Chip Taylor. De 36 jariger Amelia Curran afkomstig uit St. John’s, Newfoundland is al lang geen debutante meer na 7 platen waarvan de eerste 3 in eigen beheer (Barricade, Trip Down Little Road en Lullabies for Barflies). Ze doet voor het eerst internationaal van zich spreken met ‘War Brides’ in 2008 een sober intiem folkalbum. Daarna volgen ‘Hunter, Hunter’(2009), bekroond met een prestigieuze Juno Award en Spectators (2012). Op dit laatste album en zeker op haar nieuw album ‘They Promised You Mercy’(2014) wordt doorgaans voor een voller radio vriendelijker geluid gekozen. Het resultaat is een mooi gearrangeerde cd met luistersongs voorzien van allerlei fijne instrumentatie met hier en daar nog een sober ingekleurde folksong. Wat bovendrijft zijn de sterk geschreven songs én de mooie warme melancholische stem van Amelia Curran.   

Hier op het podium van Meneer Frits presenteert Amelia haar songs in hun naakte vorm. Alleen stem en gitaar. Meer is niet nodig, haar expressieve stem en persoonlijke songteksten weten in een mum van tijd alle aandacht naar haar te richten. Amelia heeft een warme heldere zangstem die onmiddellijk wat doet denken aan Suzanne Vega.

Amelia Is wat zenuwachtig en verontschuldigt zich dat het allemaal nogal “sad songs” zijn die over persoonlijke dingen gaan. Elke song leidt ze heel beknopt in. De songs vanavond komen hoofdzakelijk uit de laatste cd. Haar gitaarspel is simpel en ingetogen zoals de liedjes. Sommige nummers zouden echter beter gediend zijn met meer instrumentatie, zeker bij de meer uptempo liedjes met een herhalende songtekst/refrein alsook ontstaat er een zekere eenvormigheid. Deze onvolkomenheden vallen echter in het niets bij het aanhoren van haar hartverwarmend mooie stem en haar scherpzinnig, poëtisch taalgebruik.

Ik raak helemaal in de ban van Amelia en haar mooie triestige liedjes en voel dat het optreden naar zijn einde loopt. Juist voor ze aan haar laatste nummer wil beginnen roep ik de titel van mijn favoriet nummer. Amelia wil graag ingaan op mijn verzoekje, “In A Town (200 Days)”, een roadsong waarvan de tristesse afdruipt en die ze met veel inlevingsvermogen zingt . “But I gather and I gathered up/And the strength of silence fills my cup/There's nothing more there's just enough/To live and still believe in love”. Ik word er helemaal week van en sluit Amelia voor eeuwig in mijn hart.

Setlist
1.I Am the Night (They Promised You Mercy, 2014)
2.Wrecking Ball (Hunter, Hunter, 2009)
3.Strike the Band (They Promised You Mercy, 2014)
4.Coming For You (They Promised You Mercy, 2014)
5.Never Say Goodbye (They Promised You Mercy, 2014)
6.The Mistress (Hunter, Hunter, 2009)
7.Time, Time (They Promised You Mercy, 2014)
8.San Andreas Fault (Spectators, 2012)
9.The Reverie (They Promised You Mercy, 2014)
10.What Will You Be Building (Spectators, 2012)
11.Somebody Somewhere (They Promised You Mercy, 2014)
12.In A Town (200 Days) (Spectators, 2012)

Chip Taylor is back on the road met z’n 2 vrienden-muzikanten waarmee het uitstekend klikt t.w. gitarist John Platania en de Noorse panist/producer Goran Grini. Beiden kwijten zich uitstekend van hun ondersteunende rol. Wanneer het moment daar is mogen zij met hun inbreng/solos extra kleur geven aan het nummer met pittig gitaarspel/licks en sprankelend gedreven pianospel. Chip Taylor heeft door de jaren heen een speciale band opgebouwd met Nederland. Hij wil er graag aan herinneren hoe een en ander gegroeid is toen hij hier halfweg de jaren 70 plots in Nederland stond met een inderhaast gelinkte Nederlandse begeleidingsband die tot zijn verbazing al zijn songs kende en zo het begin inluide van een jarenlange vriendschapsband met Nederland, The Dutchmen.

Dé song waarmee het hier allemaal begon “The Same Old Story” speelt hij nog altijd met evenveel plezier. Ook “Big River” die andere song, een Johnny Cash song uit diezelfde LP ‘This Side Of The Big River’ (1975) ontbreekt niet. Chip’s diepe bariton stem begint met de jaren, hij wordt er volgende maand 75, nog meer op die van Johnny Cash te lijken. Door omstandigheden is Chip’s carriëre indertijd nooit van de grond gekomen (gokverslaving, niet willen touren, meer gezien als een succesvolle hit leverancier voor anderen,…). Slechts in 1996, nu bijna 20 jaar geleden kon hij er toe komen zijn ‘vak’ au sérieux te nemen door zich volledig toe te leggen op songschrijven, zijn rol als mentor voor andere artiesten (als Carrie Rodriguez en Kendel Carson) en terug te gaan touren. Sindsdien is hij een graag geziene americana artiest die regelmatig nieuwe songs schrijft en opneemt. Zo komt er gemiddeld bijna jaarlijks een nieuwe Chip Taylor uit. Deze keer zelfs een 3 dubbele cd ‘Little Prayers Trilogy’ (2014) waaruit Chip “Tryin’ To Let The Angels Know”, “Solitary” en “Sleep With Open Windows” voor het voetlicht houdt, gevoelige songs over zijn ervaringen met gevangen die hij een warm hart toedraagt. Het optreden is een korte bloemlezing van zijn leven, van het prille begin met het ontstaan van de rock’n’ roll met de film Blackboard Jungle (1955) met daarin “Rock Around The Clock” (Bill Haley & His Comets) dat toen als een bom insloeg bij de toen 15 jarige James Wesley Voight (Chip Taylor) in tegenstelling tot de lauwe reactie van diens oudere broer (filmacteur) Jon(ny) Voight waarvan “Hey Jonny (Did You Feel That Movie)” getuigt. Gitarist John Platania en pianist Goran Grini mogen even flink van jetje geven bij het rock and roll tussenstukje “Rock Around The Clock”.“Charcoal Sky” (Yonkers, NY, 2009) verhaalt een stukje familiale geschiedenis. Zijn 2 evergreens, de hit songs “Angel Of The Morning” en “Wild Thing” zingt hij nog met veel overgave. Chip Taylor is heel het optreden goed bij stem, hij proeft de woorden in de mond en speelt de melodie voor waarna John en Goran getimed en krachtig invallen. Wel dreigt hij af en toe in zijn enthousiasme wat te zeer te willen uitweiden waardoor de spanning wat dreigt weg te zakken maar een volgende song verrast hij dan weer met zijn boeiende verhaalkunst.

“Wild Thing” draagt hij op aan wijlen Reg Presley, zanger van The Troggs die het nummer onsterfelijk maakte tot bij Jimi Hendrix.Bij deze song geeft Platania een ongelooflijke slide ten beste, die onweerlegbaar aantoont waarom hij indertijd mocht meedoen op ‘Moondance’ en nog 4 andere belangrijke platen van Van ‘The Man’ Morrison. We zijn aan het einde gekomen van deze zeer aangename luisteravond met een talentrijke ‘nieuwkomer’ en een blij weerzien van een ervaren oude rot als Chip Taylor die nog niets van zijn innemende charme verloren heeft, a true survivor. Een pluim verdient eens te meer het wondermooie klank geluid bij Meneer Frits.

Setlist

1.(I Want) The Real Thing (Chip Taylor’s Last Chance,1973)
2.The Dutchman Blues (F**K All the Perfect People, 2012)
3.Hey Jonny (Did You Feel That Movie) (Yonkers, NY, 2009)
4.Charcoal Sky (Yonkers, NY, 2009)
5.Dance With A Hole In Your Shoe (New Songs of Freedom, 2008/Songs From A Dutch Tour, 2008)
6.Tryin’ To Let The Angels Know (Little Prayers Trilogy, 2014)
7.Solitary (Little Prayers Trilogy, 2014)
8.Big River [Johnny Cash] (This Side Of The Big River, 1975)
9.Sleep With Open Windows (Little Prayers Trilogy, 2014)
10.The Same Old Story (This Side Of The Big River, 1975)
11.Angel Of The Morning [Merrilee Rush, Shaggy](Hit Man, 1996)
12.Wild Thing [The Troggs/Jimi Hendrix] (Hit Man, 1996)
13.F++k All The Perfect People (F**K All the Perfect People, 2012)

Marc Buggenhoudt

Foto © Ronald Rietman

meer foto's

 

 

Artiest info
Amelia Curran  
Chip Taylor  

MENEER FRITS, EINDHOVEN - 23/02/15