AMPARO SANCHEZ @ ABCLUB, BRUSSEL - 22/02/15

.

Artiest info
Website
 

ABCLUB BRUSSEL - 22/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je hebt als lezer het recht op een recensie die enige kritische waarde heeft en met de nodige objectiviteit gemaakt is. In het geval van iets wat zo met passie te maken heeft als muziek is dit al veel moeilijker. En in het geval van Amparo Sanchez is dit in mijn geval onmogelijk. Tot u spreekt hier een fan van deze dame. Ik volg haar carrière al meer dan 15 jaar toen ze het rebelse collectief Amparanioa leidde. Menigmaal kon ik een concert van haar bijwonen en nooit ontgoochelde ze. De metamorfose van de mestizo rock naar de “cantaora” kon ik meemaken met haar overgang van groep naar de eigen naam. Ze heeft vrienden die mogen tellen in Manu Chao en de mannen van Calexico. Deze toernee diende om haar nieuwe plaat “Esperitu Del Sol” voor te stellen, geproduceerd door de Calexico leden.

Ze deed dit in het gezelschap van haar band met daarin haar trouwe Cubaanse trompetspeler, de vaste gitarist en een jonge ritmesectie. De AB Club zat goed vol voor een zondagavond. Er speelde Spaanse volksmuziek door de boxen toen de groep opkwam. Amparo verscheen als laatste op het podium. De leeftijd lijkt dan wel vat op haar uiterlijk te hebben, maar zeker niet op haar energie en gedrevenheid. Dat bleek al snel. Ze openden met een gedreven versie van het titelnummer van de nieuwe plaat. Onmiddellijk daarna gooide ze het Amparanioa fuifnummer “La Fiesta” in de strijd. Een gewaagde zet die wonderwel lukte: het hele club zat mee op de wiegende feestwagen. En de trein was vertrokken voor meer dan anderhalf uur opeenvolgende nieuwe nummers en klassiekers afgewisseld. De cumbia, rumba en salsa ritmes werden vrolijk in een rockkleedje gestoken. Daar komt de prachtige Spaanse pathos bij en je hebt bijna alles wat nodig is. Het ontbrekende ingredient werd met verve ingevuld door de band die speelde als een geoliede machine en Amparo die goed bij stem was. Het tempo was strak met nummers die meestal vlot in elkaar overvloeiden, af en toe een woordje tot het publiek, kortom het perfecte evenwicht.

Prachtige versies gekregen van “Corazon De La Realidad” (inclusief Calexico woestijngitaarsound), “ Somos Viento”, “La Plegaria” en “Mi Gitana” . Het enige trage nummer “La Gato Bajo Di Lluvia” kreeg een heel ander arrangement mee dan op plaat. In het publiek werd stevig wat afgezweet. Duidelijk was dat dit een “terug in de tijd” was: geen “cantoara” die haar nummers op mooie wijze als een diva brengt maar een dame die zin heeft om er eens stevig in te vliegen en te dansen.  Het werd een terugkeer naar de mestizo rock. Zelf het ingetogen “Alma De Cantoara” kreeg iets swingend door de interactie met het publiek. Het eerste deel van de set werd afgesloten met een stevige rumba.

Uiteraard volgde er een toegift. Deze duurde bijna even lang als het concert zelf. Ze ging van start  samen met enkel haar gitarist voor een weemoedig nummer in duo vorm. Toen de band opkwam speelde zowaar een cover van Mano Negro’s “King Kong Five”. Het feest werd verdergezet met “La Noche- In The Night” , zo’n klassieker op haar repertoire. Daarna volgden er nog “La Parrandita De Las Santas” en een nummers waarvan ik de titels niet noteerde.

Ik heb haar al vele keren live aan het werk gezien, maar dit concert staat samen met haar eerste concert (op het Muntplein in Brussel) als de topconcerten. En deze keer was er geen verrassingselement. Dit was grote klasse. Het feit dat dit het laatste concert van de toer was maakte de feeststemming op het podium nog groter.  Kort samengevat: sinds Bruce Springsteem op TW Classic geen enkel concert meer gezien dat hieraan kan tippen. Dank je wel Amparo.

Luc Daelemans

Fotoalbum © Yvo Zels