BIEZEN @ BOOGIE WOOGIE, GERAARDSBERGEN - 15/02/15

‘Zelden zo gepakt geweest door een rockconcert als die namiddag…’ 

De schokgolven, die doorheen Gent en eigenlijk door gans Vlaanderen voeren toen Luc De Vos ons eind november zo schielijk verliet, zijn nog lange niet uitgedeind. Er zijn mensen die het niet en nooit zullen begrijpen: Luc was zo veel meer dan ‘de zanger van Gorki’, ‘de auteur van ‘Mia’,’Anja’, ‘Lieve Kleine Piranha’ en andere hits’ of ‘de TV-figuur die niet verlegen zat om straffe, annex knotsgekke uitspraken’. 100.000 Gentenaars zullen u vertellen waarom ze Luc zo’n unieke persoon vonden, iemand met een hart voor zijn stad, voor zijn medeburgers, iemand die vanuit het besef van eigen kleinheid de grootheid van anderen zocht en (h)erkende… en treffend beschreef. Was Luc een oude Griek, dan was ie Socrates, Plato en zanger Orfeus in één persoon. Je hoeft hem echt niet van nabij beleefd te hebben om dat aan te voelen. Maar het helpt als je hem drieëntwintig jaar gekend hebt van heel dichtbij, van achter de basgitaar van Gorki (om precies te zijn sinds ‘Hij leeft’) Voor Erik Van Biesen stond de wereld stil die 29e november en allicht draait die nog altijd niet zoals het hoort, en zal het nooit meer hetzelfde zijn, voor Sandra en Bruno vooral, maar ook voor Erik en Bert en Luc en Thomas.

 Het kon niet anders of Erik moest en zou expressie geven aan die vriendschap en aan de leemte die Vossie achterliet. ‘De hits’ nog eens herkauwen had totaal geen zin want met Luc stierf ook Gorki. Het zou zelfs als heiligschennis kunnen overkomen. Nee, Erik koos de enig logische weg, die van zijn eigen muziek. En daar valt veel over te zeggen: Erik speelde bas bij nog een paar andere groepen, en niet de minste. Daaronder Revenge 88, de legendarische punkrockband rond Oostends podiumbeest Frank Dubbe, waarbij Erik gitaar speelde. Vóór Gorki waren er de Paranoiacs. Er zijn er nog die van diensten gebruik maakten: we vonden Die Toten Hosen, Captain X, De Bende van Miende, zelfs Freddy Devadder en Axelle Red. Van Biesen geeft ook gitaarlessen, cursussen songschrijven en audiotechniek (voor verschillende organisaties op diverse locaties: het is een apart verhaal!) De daad bij het woord voegend, heeft hij ook als executive producer zijn strepen verdiend: zo deed hij de productie van ‘Stains’ (2010) van Gents powerrocktrio Needle And The Pain Reaction en voorzag hij de nieuwe Dandy Davy (‘Destination Bigger Tree’) van een uitstekende sound (zie review op Rootstime!) En nog zijn we niet rond: we horen ook het muziekschrijven voor animatiefilms en tal van projecten en initiatieven te vermelden.

Er was al eens een solo try-out geweest (in een kunstgalerij in Dilbeek) en er volgen er nog enkele (o.a. op 5 april in de Foyer in Zottegem) vooraleer op zaterdag 18 april de echte première van het programma doorgaat, in Het Trefpunt (eigenlijk het zaaltje naast het café), Bij St.-Jacobs in Gent. Dat zal met band zijn, met Bert Huysentruyt (laatste drummer van Gorki) en Roeland Vandemoortele (zanger-gitarist van het duo Too Tangled) en onder de groepsnaam Biezen. Er horen ook enkele blazers bij, bij wat Van Biesen aankondigt als ‘een groot donker feest’. Het programma, met als werktitel ‘Woodstock In Heaven’, zal in grote trekken dat van zondagnamiddag 15 februari in Geraardsbergen zijn. Muziekcafé/Concertclub Boogiewoogie is een ouderwets gezellige ruimte met een publiek dat nog speciaal voor de muziek komt en dat voel je. Mensen reageren er op een toffe manier, ter ondersteuning van de artiest, tactvol als het moet, met veel Vlaamse humor als dat kan. En of Erik dat nodig had. Want het is voor hem op dit moment nog helemaal niet vanzelfsprekend om te zingen, laat staan songs over en rond Luc.

Een mens moet voort en dat kan je enkel als je daar het klimaat voor creëert: ‘It will be bright after the dark days’ zingt Erik in opener ‘Woodstock In Heaven’, op zoek naar de ‘silver line’ aan de horizon, maar gaandeweg sluipt daar steeds meer de zinsnede ‘Where are you to be found?’ in. Doet ons onwillekeurig denken aan een fragment uit een Gorkisong: ‘Ik sta hier aan de hemelpoort / Nergens is een god te zien / Volgens mij bestaat hij niet’. We krijgen er meteen een krop in de keel van. Je kan er niet omheen: als Erik op deze wijze bezig blijft, dan zal die krop wel een tijd blijven zitten. We merken dat hij het tussen songs in af en toe erg moeilijk heeft, maar hij verbijt de pijn en zijn commentaren zijn raak en doen er toe. Voor hij ‘Beware Of The Dog’ inzet heeft hij het over de Yezidi (of Jezidi’s), het vreedzame volk op de grens van Syrië en Irak dat omwille van zijn godsdienstige overtuiging (een samengaan van diverse godsdiensten) door IS ei zo na werd uitgeroeid. ‘Aan de rand van de beschaving’ sneert Erik, of zoals in de song: ‘We all stand at the edge of the desert… Beware of the dog!’ Het hart op juiste plaats, ook bij deze ver van mijn bed show.

Van Biezen verloor niet enkel Luc, eerder op het jaar overleed een vriend motard, ook al een leeftijdgenoot. Je gaat al snel een en ander op een rijtje zetten: ‘Man In The Mirror’ handelt over de vaderfiguur, de man die in de spiegel opdoemt. Voor de ene een bron van goede herinneringen, voor een ander een kwelling. Volgt ‘Dead Flowers’ van The Rolling Stones, song die in deze context als een handschoen past: ‘So I won’t forget the roses on your grave’. In de aloude ‘ruzie’ tussen Beatles en Stonesfans mengt Erik zich niet, stelt hij (later speelt hij trouwens nog een Beatlesnummer) ‘Ik kwam tot de muziek in 1979. Ik ben een punk’. De punker is een echte rock singer-songwriter: je hoort dat de songs geschreven zijn met een band in het achterhoofd of zelfs tijdens repetities. Daar is niets mis mee, want de eigen songs staan. Ook de zang overtuigt. Met zulke stem zal hij nooit deelnemen aan het Neurosongfestival, schatten we, maar dat zal hem allicht Wurst wezen. De ruis, de grain in zijn stem is net wat deze songs nodig hebben, zoals het volgende ‘Rainy Teardrops’ met de opvallende zin ‘Dark days are over’.

Erik had namelijk dezelfde vaststelling gedaan als wij (en wellicht nog zovele anderen): toen Luc verdween was het een week lang opvallend grauw en donker in Gent, letterlijk dan. Maar toen zijn kist de kerk werd binnengedragen scheen plots de zon in volle glorie. Wat een timing, Vossie! Erik zingt ‘Tijdbom’ van Gorki. Ook in het Nederlands weet Erik te pakken, al weten we dat het hem erg moeilijk valt iets van Gorki te brengen (op de eerste try-out lukte het gewoonweg niet) Dat ‘pakken’ heeft uiteraard ook te maken met de profetische woorden van Luc: ‘Laat mij nog iets weten. Je mag mij niet vergeten. Ik leef onder de sterren, die jij ziet aan de hemel…’ Later in het concert komt Erik hierop terug, en inderdaad, heel wat flarden uit Lucs teksten krijgen sinds enkele maanden een profetisch karakter… Ons gewone stervelingen blijft slechts één ding over: doordoen! Daarover gaat ‘Hanging In’. Ook de volgende song, een cover ditmaal, verwijst naar Luc: de laatste zin van het magistrale ‘Bring On The Dancing Horses’ van Echo & The Bunnymen viel Erik en Geert Bonne, eerste drummer van Gorki, op toen ze de song hoorden op weg naar de MIA’s. U hoort het zelf te ontdekken. Erik leest een kort stuk voor uit ‘Paddenkoppenland’, Lucs laatste boek, en legt uit waarom Luc lange tijd geen mobiele telefoon wou. Zo was de man.

Van Biesen is geen Gentenaar, vernemen we bij ‘Joker Dance’, een song waarvan de zang refereert aan de ‘late’ Johnny Cash, zeg maar in de Rick Rubinperiode. Erik komt uit het blijkbaar opwindende Dendermonde, bekend om ‘zijn drinken en zijn paard’. De volgende song is nog zo vers dat ie enkel een werktitel heeft, maar die geeft goed aan waar het om draait: ‘Runnin’ Out Of Time’. We vernemen nog van alles over Erik, dat hij fier is op zijn twee zonen, bij voorbeeld. Het wordt ons weer droef te moede als we Erik in het volgende ‘Will Howlin’ Wolf Survive’ horen herhalen: ‘Autumn leaves will fall. Old men cry when young men die’. Er is gelukkig ook al eens plaats voor een bevrijdende lach. Met de aloude mop over The Beatles bij voorbeeld, waarom ze nooit konden kaarten, al waren ze met vier. ‘Don’t Let Me Down’ van, jawel, The Beatles, draagt Erik op aan zijn… muziekverslaving. Spontaan wordt deze klassieker een samenzang van de tientallen die zich samengepakt hebben in de Boogiewoogie. We denken terug aan het samenhorigheidsgevoel die 6e december op het Sint-Pietersplein toen heel Gent afscheid kwam nemen van zijn held. Voor de zoveelste maal kunnen we na het nummer niet meteen applaudisseren.Zelden (nooit eigenlijk…) zo gepakt geweest door een rockconcert als die namiddag. Het concert eindigt met de single die binnen een drietal weken verschijnt, op 14 april, n.a.v. Record Store Day. De toespeling op ‘Mia’ mag er wezen: ‘He saw the light: no one got lost’. Erik voegt er nog een herneming van ‘Woodstock In Heaven’ aan toe en mijmert zelf over de gedachte van het ‘Closer to the end of sound’… De nagel op de kop

Dat was Erik Van Biesen, zang en gitaar. Op 18 april krijgen we dit bijgeschaafd en aangescherpt te horen met Biezen, de full band. We hebben een blauw vermoeden dat de zaal naast Trefpunt te klein zijn… In elk geval, wat we in het muziekcafé in Geraardsbergen te horen kregen, was geen gewoon ‘concert’. Het was een waardige en ontroerende hats off naar een groot muzikant en mens. Vossie, je mag verdomd fier zijn op je vriend en metgezel van zovele veldslagen.

Antoine Légat

Foto © Geert Bonne.

 P.S. De laatste info vindt men op http://www.facebook.com/biezentheband

 

 

 

 

Artiest info
   
facebook  

BOOGIE WOOGIE, GERAARDSBERGEN - 15/02/15