THE DECEMBERISTS @ AB, BRUSSEL - 24/02/15

.

Artiest info
Website
 

AB BRUSSEL - 24/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Decemberists is een Amerikaanse indie folk (rock) band afkomstig van Portland, Oregon, actief sinds 2000. Het is de groep rond zanger/frontman en songschrijver Colin Meloy die in een ‘verder’ verleden deel uitmaakte van 3 andere groepen maar met The Decemberists zijn draai gevonden heeft. De groep maakt al platen sinds hun debuut ‘Castaways And Cutouts’(2002).Begin dit jaar verscheen hun 7de  album ‘What A Terrible World, What A Beautiful World’, de opvolger van hun doorbraakalbum ‘The King Is Dead’ uit 2011. Na ‘Picaresque’ hun artistiek hoogtepunt uit 2005 bleef de huidige 5-mans bezetting intact met Colin Meloy (akoestische gitaar en zang), Jenny Conlee (orgel,piano en accordeon), Chris Funk (gitaar,pedal steel), John Moen (drums) en Nate Query (bas). Met meer toegankelijke liedjes konden Meloy en Co genieten van breder internationaal succes met een Europese tour die hen toen in 2011 ook naar Trix in Antwerpen bracht. The Decemberists begonnen aanvankelijk als een eigenzinnige folkrock band met zowel duidelijke invloeden van 60’s Britse folk rock (Fairport Convention) als van Amerikaanse college rock (R.E.M). Anno 2015 is de traditionele folkkant wat ingeperkt en klinkt de band meer als R.E.M. meets  Mumford & Sons hoewel de groep genoeg eigenheid te bieden heeft in de persoon van Colin Meloy met zijn onmiddellijk herkenbare nasale stem.

De nieuwe plaat is voorzien van een aantal zwierige songs die het live goed zouden doen. Dat bleek dinsdag avond overduidelijk in een goedgevulde maar niet uitverkochte AB. De band bestaat naast de vaste kern uit twee achtergrondzangeressen. Meloy profileert zich al meteen als een smaakvolle gastheer, maakt praatjes en weirde grapjes en krijgt als zodanig het publiek en zichzelf in een goede luim voor meer dan anderhalf uur ‘topentertainment’ met aanstekelijke professioneel netjes uitgevoerde popsongs.

Het begint al meteen bij de vurige opener “The Singer Addresses His Audience”, het ironisch bedoeld openingsnummer van de nieuwe cd dat een openlijke invitatie lijkt van de zanger aan zijn publiek dat hem in een keurslijf wil houden ,“We know you threw your arms around us in the hopes we wouldn’t change but we had to change some”, klinkt het. “So we know, we know we belong to ya. We know you built your lives around us. But we had to change some. You know to belong to you.” gaat het verder crescendo tot het nummer helemaal openbarst met meer instrumentatie en achtergrondzang. Het poppy “Cavalry Captain” laat zich vervolgens vlot meedeinen. Er wordt teruggegrepen naar de melodieuze folkpop van ‘The King Is Dead’ met twee songs in een vertrouwd geluid. Eerst folky met “Down By The Water” in een mix van accordeon en mondharmonica,  dan pop met het ritmisch opzwepende “Calamity Song” met aanstekelijke achtergrondvocalen. Een ingetogen moment komt er aan met de mooie ballade “Grace Cathedral Hill” aangelengd met fijne pedal steel klanken. Diversiteit aan muziekstijlen is troef. Van 50’s doo-wop met de suikerzoete meezinger “Philomena” gaat het naar “The Wrong Year”, een romantische popsong met een mooie melodie en een catchy refrein, knappe samenzang  én de accordeon van Jenny Conlee. Een verrassing is het 3-delige “The Island” dat gaandeweg uitgroeit tot een machtig uitgesponnen progrock epos drijvend op een zware gitaarrif met scheurende orgelklank (Yes en Jethro Tull zijn niet ver weg) dat blijft boeien tot op het einde. Een luchtig swingend “Los Angeles, I'm Yours” onthaast met warme backing vocals in een lekker wegschuifelend  jazzy ritme voor een heerlijke melodie met de geweldige stem van Meloy. Een sober “Carolina Low” beklijft met enkel Meloy en de achtergrondzangeressen.  Zo heeft elk nummer wel iets aansprekends. Naarmate het optreden vordert komen meer oude publieksfavorieten aan bod. “The Sporting Life” blijft een bevlogen poprock nummer dat zijn ritme ontleent aan Iggy Pop’s “Lust For Life” of is het de Motowngroove van Phil Collins’ You Can’t Hurry Love” terwijl het onstuimige “16 Military Wives” (beiden uit ‘Picaresque’) een hilarisch moment kent als Meloy het publiek opdraagt om “La de da de da de-dadedade-da” in gedachten mee te zingen maar toch tekent voor de beste song van de avond. Tussendoor kan Meloy het niet laten de avond op te leuken met een typisch The Decemberists nummer genre “Make You Better” of “O Valencia!” frisse popsongs met een onweerstaanbare hook en een catchy refrein die van de avond een gigantisch kampvuurfeest moeten maken. Wij Belgen laten ons niet zo gemakkelijk verleiden tot het meezingen van nummers die we niet kennen of waarvan we de woorden niet goed verstaan of tot meegaan in flauwe grapjes zoals Meloy kon ervaren met een publiek dat niet gedwee meewilde. Dan maar over naar de bisronde met Meloy solo voor een mooi introspectief “Wonder” uit zijn soloplaat opgedragen aan zijn jarige zoon. Het concert eindigt met de hele band organisch achter het rockende “A Beginning Song” waarmee ook de nieuwe cd eindigt. Persoonlijk heb ik vooral genoten van de meer grillige oudere songs met epische teksten over historische gebeurtenissen tot in de finesses uitgevoerd ofschoon lekker meedeinen op de luchtige popnummers mij ook kan bekoren. Toch kan het van het goede teveel worden.

The Decemberists zijn vooralsnog niet de grote band waar de massa muziekliefhebbers voor storm loopt. Wel heeft de modale, serieuze muziekliefhebber in het geval van The Decemberists eerder zin in een goed muziek optreden dan in een feestje en het uit de bol gaan met lekkere meezingers. Nu zagen beide partijen een goed evenwichtig optreden waar het een heel goed optreden had kunnen zijn.

Marc Buggenhoudt

Fotoalbum © Yvo Zels

Setlist
1.The Singer Addresses His Audience (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)
2.Cavalry Captain (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)
3.Down by the Water (The King is Dead, 2011)
4.Calamity Song (The King is Dead, 2011)
5.Grace Cathedral Hill (Castaways and Cutouts, 2002)
6.Philomena (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)
7.The Wrong Year (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)
8.The Island  (The Crane Wife, 2006)
9.Los Angeles, I'm Yours (Her Majesty The Decemberists, 2003)
10.Carolina Low (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)
11.The Sporting Life (Picaresque, 2005)
12.The Rake's Song (The Hazards of Love, 2009)
13.Make You Better (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)
14.The Legionnaire's Lament (Castaways and Cutouts, 2002)
15.16 Military Wives (Picaresque, 2005)
16.O Valencia! (The Crane Wife, 2006)
Encore:
17.Wonder (Colin Meloy solo) (Colin Meloy sings live!, 2008)
18.A Beginning Song (What a Terrible World, What a Beautiful World, 2015)