HISS GOLDEN MESSENGER @ ABclub BRUSSEL - 13/02/15

.

Artiest info
Website
 

ABclub BRUSSEL - 13/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wie onlangs getuige was van de glorierijke passage van de sfeervolle en populaire Britse singer- songwriter Ben Howard in een uitverkocht Vorst-Nationaal, kon toen onmogelijk naast het voorprogramma Hiss Golden Messenger kijken. Het alt-countryrock viertal uit Durham, North Carolina liet toen een ijzersterke indruk na en dat zal vandaag niet anders zijn bij hun tweede passage in bijna even veel maanden in Brussel. Het kader van de ABclub is echter niet te vergelijken met een mega zaal als Vorst Nationaal en we krijgen zelfs een heel ander concert te horen. Frontman M.C. Taylor riep toen uit dat dit de grootste menigte was waarvoor hij ooit speelde, en dit smaakt wellicht naar meer. Met zijn nieuwe album “Lateness Of Dancers”, heeft hij getekend voor Merge Records en klinkt zijn nieuwe plaat enerzijds gladder gepolijst dan zijn vier voorgangers, maar ook instrumentaal breder gearrangeerd. Dit opent echter meer deuren en zeker de deur naar groter succes en dat verdient Hiss Golden Messenger volop.

Dat de intimiteit van een clubconcert de balans naar beide kanten positief laat overhellen, zullen wij u niet moeten vertellen. Iedere artiest zal wel houden van het directe contact met zijn fans en omgekeerd, en daar geniet Hiss Golden Messenger zichtbaar met volle teugen van. Konden we in Vorst-Nationaal genieten van een strakke, uitgebalanceerde set met een mooie afwisseling tussen trage en meer  stevigere songs, dan werd in de ABclub volop de rockende  kaart getrokken, met uitgesponnen solo’s en jampartijen, soms wel wat van het goede teveel.

Frontman M.C. Taylor had ons nochthans gewaarschuwd bij de aanvang van het concert, dat de juiste groove voor Hiss Golden Messenger uiterst belangrijk was. Het speelplezier droop er inderdaad vanaf, maar er bleek soms geen einde te komen aan het ellenlange gesolleer, en dit kwam bepaalde songs niet ten goede. Niet dat de heilige boodschap van Hiss Golden Messenger niet overkwam. Zeker met zulk een getalenteerd viertal van muzikanten, dat kan buigen op een zeer strakke ritmesectie en een virtuoze gitarist-toetsenist als Phil Cook in hun rangen, moet het elke keer raak zijn. Phil Cook, ooit één van de frontmannen van het alternatieve folk collectief Megafaun, bracht overigens een schitterend, in blues gedrenkt voorprogramma en komt in september met een soloplaat op de proppen.

Schitterende songs zijn er in overvloed te vinden op de vijf evenwaardige albums van Hiss Golden Messenger. De muzikanten zijn top en frontman M.C. Taylor is bovendien iemand die zijn publiek niet enkel kan bekoren met zijn muziek, maar is ook een man met een verhaal. Tussen de nummers door weet hij ons te vertellen dat hij en Phil Cook buren zijn in Durham, North Carolina, hun kinderen samen spelen, hij met vrouw en kind geregeld bezoek brachten aan een hippie commune, hun moeders chatten met facetime en dat vrijdag de dertiende niet per sé een ongeluksdag moet zijn. Volgens M.C. is die dag extreem kosmisch geladen en kan je even goed die energie positief ombuigen. Dat doet Hiss Golden Messenger dan ook door ons een potige set te presenten die meer weg heeft van gebalde gitaren die vooral seventies en southern rock noten spuwen, dan de alt-country noten waaronder deze band geklasseerd wordt.

De start is nochtans magisch en emotioneel, wanneer M.C. Taylor of mic, vanuit het publiek, enkel gewapend met akoestische gitaar, in traditionele stijl ons de weg wijst met het aangrijpende “Brother, Do You Know the Road?”, later opgeluisterd met emotioneel geladen slide noten van Phil Cook en drammende drum. Het volgende nummer tovert Hiss Golden Messenger echter om in een southern rockmonster, in een knappe vuurspuwende versie van “Call Him Daylight”, uit het album “Poor Moon”, met dampend elektrisch gitaarwerk van Phil Cook, in duel met M.C. Taylor. Ook “Saturday’s Song” wordt verbouwd tot een vurige country rocker, met roestige gitaarklanken van Taylor en een vette orgel groove  van Cook, maar verliest hierdoor wat de vrolijke, zomerse feel vanop het album, een gevoel dat een op dartele bastonen en een zwoel heupwiegende, zuiders klinkende gitaren drijvend “Lucia” wel kan behouden. Na de poppy country-rocker “Mahogany Dread” beginnen de soleerpartijen echter langer en langer te worden en brengen zelden een meerwaarde aan de song. Zo wordt James Taylor’s “Angry Blues” niet kwaad, maar woest vertolkt en ontspint hij in een ellenlange, stoere jampartij waarbij het kwartet muzikanten bijna headbangend op één vierkante meter te vinden zijn. Het Dylaneske “Blue Country Mystic” wordt spijtig genoeg eindeloos instrumentaal uitgesponnen,  maar gelukkig krijgt “Sufferer (Love My Conquerer)”, opgedragen aan de veel te vroeg ter ziele gegane Jason Molina, wel de juiste dramatische keyboard en gitaarnoten mee, net als het op een hemelse, southern funky groove deinend “Southern Grammar”, dat, gezien zijn titel, zijn naam alles behalve gestolen heeft. De bis brengt ons hetgeen waarop we eigenlijk al een hele avond gewacht hebben, een ingetogen bekering op akoestische gitaar in “Jesus Shot Me In The Head”, waarmee M.C. Taylor zonder enige moeite de ganse zaal verstilt.

Minder is dikwijls meer, maar Hiss Golden Messenger  koos vanavond bijna uitsluitend voor krachtig rockende uitvoeringen van zijn songs. Een band met zo’n knap afwisselend repertoire heeft nochtans keuze zat om een set samen te stellen die veel meer biedt dan vooral potige rocknoten. Dit zou deze passage van Hiss Golden Messenger in plaats van memorabel, onvergetelijk hebben gemaakt.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels