HOOVERPHONIC @ AB BRUSSEL – 04/02/15

Artiest info
Website
facebook

AB, BRUSSEL - 04/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het voorprogramma voor Hooverphonic wordt verzorgd door Kris Dane. Het publiek wordt gedurende een klein half uur bediend op een portie uiterst rustige roots/folk muziek. Helaas blijkt datzelfde publiek nog niet helemaal te zijn opgewarmd want bij elk nummer neemt het 'ruisvolume' in de massa toe. Het wordt even zo erg dat de frontman het publiek aanspoort om het rustig te houden. Geheel terecht uiteraard want dit soort muziek verdraagt geen enkele stoorzender. Ik moet bekennen dat dit niet geheel mijn ding is en me net iets te braaf en rustig is. Maar op muzikaal gebied valt weinig op te merken en de zanger heeft met zijn mooie stem uiteraard een enorme troef in handen. (foto's)

Na een korte onderbreking is het de beurt aan Hooverphonic. Dit is nog eens een pure Belgische groep, eentje met een erg herkenbare sound ook. In oktober dit jaar viert de band alweer hun 20ste verjaardag. Drijvende kracht en perfectionist van dienst is uiteraard nog steeds Alex Callier. De vrouwelijke bezetting is iets minder stabiel van aard maar de huidige zangeres, Noémie Wolfs, maakt intussen alweer een goede 4 jaar deel uit van de band. En ondanks het feit dat de muzikale bezieler ontegensprekelijk Alex is, moet deze band het uiteraard grotendeels van haar female voices hebben. Voor de laatste plaat 'Reflection' heeft men de veilige cocon van de studio verlaten en de opnames gemaakt bij de mensen thuis, in de hoop daar bepaalde galmen en sounds te creëren die alsnog onmogelijk zijn in een studio omgeving. Of dit echt erg veel heeft bijgedragen aan de plaat, of dat het eerder als PR stunt moet gezien worden laat ik in het midden. Feit is dat ook deze laatste plaat opnieuw goed is onthaald. De stem van Noémie past erg goed bij het geheel, of is het andersom? Al blijft uiteraard een deel van het publiek het moeilijk hebben met de switch van frontvrouw, zowel op plaat als op het podium.

Dat de groep zowel in Vlaanderen als Wallonië goed scoort zien we ook aan de agenda, want bijna overal staat 'uitverkocht'. Ook hier in de AB speelt men voor een uitverkochte zaal. Dat de band zich ook uitdrukkelijk als 'Belgische' band wil profileren blijkt ook weer vanavond en Alex doet dan ook de grootste moeite om zijn bindteksten half Nederlands, half Frans te houden, en dat levert nogal eens wat grappige momenten op.

De band opent de set vrij rustig met Boomerang uit hun laatste album Reflection en schakelt daarna meteen een versnelling hoger met het opzwepende Expedition Impossible en Devil Kind of Girl. De bandleden zitten uiteraard weer strak in pak en voorts is het podium erg vintage ingericht, met onder andere een grote divan die er in eerste instantie wat doelloos bij staat. Het is duidelijk dat vintage nog steeds erg in is, zo in dat gitarist Raymond Geerts sinds vorig jaar een winkel vol van deze spullen uitbaat in Sint-Niklaas.

Naarmate het optreden vordert komt ook het publiek meer los en zeker bij de alom bekende deunen van Happiness en Mad About You lukt dit aardig. Daarna wordt opnieuw een rustmoment ingebouwd met een pianoversie van Vinegar & Salt en Eden. Na al die rust volgt een keerpunt wanneer Alex het publiek uitnodigt om in de divan te gaan plaatsnemen en zo het verder verloop van de set van op het podium te volgen. Er mag ook gedanst worden in ruil voor een gesigneerde vinylplaat van hun laatste album. En met dit alles wordt de boel toch meteen een pak vrolijker. De dansers van dienst kunnen al meteen hun kunnen tentoonstellen op The world is Mine. Hierna volgt Jackie Cane en de klassieker Anger Never Dies.

De bisnummers vatten aan met een pianoversie van The Night Before gevolgd door een gitaarversie van Sometimes. Daarna volgt This Strange Effect, de eerste cover van in totaal 2 covers die de band ooit maakte, en volgens Alex ook de eerste keer in hun bestaan dat ze dit nummer brengen in deze zaal.

De laatste paar nummers kon ik helaas niet meepakken. Maar al bij al, en niet geheel onverwacht, klonk alles keurig en ook de stem van Noémie kan vrij goed volgen. Even was er halverwege een valse noot onder de vorm van een valse start bij één van de twee backing vocals/gitaristen wanneer deze na enkele slagen op de gitaar herbegint. Meteen reageert de leadzangeres hierop met de opmerking 'you spoiled the moment' en Alex haast zich om te corrigeren dat deze muzikanten perfectionisten zijn en enkel spelen op een goed gestemde gitaar. Intussen ziet de zangeres ook wel snel in dat ze deze opmerking beter voor na het optreden had gehouden en probeert ze boel nog te redden door uitbundig lof te spuwen naar de desbetreffende gitarist.

Desalniettemin een geslaagde avond die misschien wat moeizaam op gang kwam maar uiteindelijk de verwachtingen volledig heeft ingelost.

Karim Hamid

Foto © Karim Hamid

meer foto's