JAMES McMURTRY @ AB HUIS 23, BRUSSEL - 20/02/15

.

Artiest info
Website
 

HUIS 23 BRUSSEL - 20/02/15

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vroeger toerden we om onze platenverkoop te stimuleren, vandaag is het in Spotify tijden de omgekeerde wereld en moeten we platen maken om onze shows te promoten, verklaart de Americana poëet uit Austin Texas, James McMurtry, in een interview met ons net voor zijn show in een uitverkocht Huis 23 van de Brusselse AB. James komt naar Europa afgezakt voor een driedaagse tournee, gespreid over Frankrijk, België en Nederland,  om zijn nieuw prachtstuk “Complicated Game” voor te stellen, een album dat een meer akoestische inslag kent en dus perfect past in het intieme kader van vanavond. Maar zelfs een James McMurtry solo beschikt over solide wapens: een unieke stem, ijzersterke songs met beeldrijke, poëtische teksten en een akoestisch gitaarspel waarmee hij, afwisselend op een six en een twelve string, steeds even wervelend uit de hoek komt. De aanwezigen in Huis 23 kregen er niet genoeg van, steunden hun held met yihaa kreten en handgeklap en lieten hun sympathie voor deze rasartiest ook blijken aan een overrompelde merchandise stand, waar James gewillig zijn nieuw kunstwerk signeerde.

Al vanaf zijn zevende geboortejaar betokkelt James McMurtry de snaren van een gitaar en meer dan vijfentwintig jaar maakt de zoon van novellist Larry McMurtry de podia onveilig met scherpe teksten van een gedegen singer-songwriter en een gitaarsound die meer thuis hoort in de swamps van Louisiana dan in het stofferige Texas. Zo ontdekte John Mellencamp hem in 1989 en lanceerde hij James met zijn eerste alom geprezen “Too Long In The Wasteland,” wat de start was van een met Grammy en Americana Award’s  genomineerde carrière. James blijft qua populariteit net onder de horizon van andere grote namen in het genre, zoals Steve Earle en andere Guy Clarck’s, maar artistiek is hij minstens hun evenknie. McMurtry neemt bovendien nooit een blad voor de mond, zelfs niet over zijn politieke standpunten, en door songs als “We Can’t Make It Here ” en zeker “Cheney’s Toy” kreeg hij het label protestzanger opgekleefd. Op zijn nieuw album “Complicated Game” zit zijn verzet tegen maatschappelijke wantoestanden meer onderhuids en verfijnder en richt hij zijn focus ook op het relationele.

James McMurtry is een indrukwekkende persoonlijkheid als hij voor je op het podium staat, niet zozeer door zijn gestalte, maar door zijn uitstraling. Er hangt een geheimzinnig aura rond hem , dat door zijn diepe stem, zijn donkere hoed en zijn doordringende blik, nog benadrukt wordt. Je voelt dadelijk dat je hier te maken hebt met een doorwinterd artiest, die door niets of niemand uit zijn lood is te slaan. Deze man staat met twee voeten bijna elke woensdagavond op Texaanse grond in The Continental Club in Austin en heeft het ondertussen allemaal wel eens meegemaakt. Al bij de eerste noot van het walsende lied over levenservaring, liefde en bewondering, “These Things I’ve Come To Know”, breekt er een snaar van zijn Martin twelve string, maar de inzet van de elf resterende wordt er des te groter door. In het dreigende “Red Dress” vliegen de harmonisch klinkende solo’s razendsnel uit zijn vingers totdat de eerste zweetdruppels van zijn borsthaar parelen en hij gif spuwt met “This time I'm gonna kill that bastard”, de woorden van een dronken, jaloerse echtgenoot. Geen tijd voor technische problemen, er zal hier muziek gespeeld worden en sterke verhalen verteld. James heeft dikwijls voor een in bier verdronken publiek gespeeld en na twintig jaar beseft hij dat zowel hij als de bierindustrie hier enkel wel bij varen. Ook in het trieste en Dylaneske “Hurricane Party” gaat het er wild aan toe, met als locatie een stripbar waar zijn eigen drummer ooit speelde, maar degene die als laatste het licht moet doven na de party, blijft dikwijls eenzaam achter.

Zo kan James McMurtry zich als niemand anders inleven in de karakters die hij projecteert.  Bijna magisch mooi zijn de woorden “At the end of the rope, there’s a little more rope most times”, in de prachtige song over een illegale visvangst in “Carlisle’s Haul”, één van de knapste verhalen uit “Complicated Game”. De nummers uit zijn nieuwe album blijken goed ingespeeld en één van zijn grootste hits, het swingende “Choctaw Bingo”, wiens onweerstaanbare beat zelfs enkele fans achteraan tot dansen aanzet, kent er met het vanavond op akoestische gitaar, bluesy rockende nieuwe single “Where I Am Gonna Find You Know”, een perfecte opvolger. Het verliefde “Melinda” tovert voor de eerste maal McMurtry’s six string naar boven, maar James weet dit nummer zelfs met de helft van de snaren op te luisteren met solonoten die alle folkzielen doet zwijmelen. Zelfs James moet even naar adem happen en ziet zijn parelende zweetdruppels wat verdampen in de tristesse van de met een hemelse gitaarsolo ingeleide ballade “Melinda” en met opvolgers als het trieste, met eenzame trance tokkel omhulde “Saint Mary Of The Woods” gaat het via “Restless” helemaal naar de depressie toe in het droef snijdende “Cutter”. Gelukkig is er de eeuwige onvolwassenheid van “Peter Pan” om ons op te monteren en iedereen vreugdevol te laten meeklappen op James’ klassieker “No More Buffalo”, waar we de laatste maal mogen genieten van zijn hemels gitaarspel, met flageoletten en pinched notes, die onze tenen laten krollen.

De staande ovatie die James McMurtry na deze innige, muzikale omhelzing in het knusse Huis 23 mocht ontvangen, was dan ook oververdiend. Tweeënvijftig lentes en vijfentwintig jaar métier  hebben deze diamant nog verder gepolijst, daar is zijn nieuwe album “Complicated Game” getuige van. James McMurtry drukte vanavond een stempel op onze ziel die je niet zomaar uitwist en laat dit nu net zijn bedoeling zijn, zoals hij op zijn website vermeldt, “To be remembered”.

Yvo Zels

Fotoalbum © Yvo Zels