APOCALYPTICA - 20 years of " Playing Metallica by Four Cellos" @ KONINKLIJK CIRCUS, BRUSSEL - 24/02/17

Geboren uit sprankeltjes waanzin, inventiviteit en passie voor muziek startte de Finse cellorockband ‘Apocalyptica’ twintig jaar geleden hun onwaarschijnlijk parcours. Hun debuutalbum ‘Plays Metallica by Four Cellos’ sloeg in als een donderslag met bliksemschicht. In 2011 stonden zij in Pukkelpop geprogrammeerd, maar de weersomstandigheden beslisten daar toen anders over. Daarom is het des te geweldiger dat deze band met cellisten Paavo Lötjönen, Eicca Toppinen, Perttu Kivilaakso en drummer Mikko Siren nu onder het veilig dak van het Koninklijk Circus al hun troeven mochten uitspelen. Brussel was één van hun vele haltes tijdens hun wereldtournee, die zij opvatten als een viering ter gelegenheid van de ge-remasterde heruitgave van hun debuutalbum.

Wanneer je bij het begrip ‘metal’ band stil staat kan je fantasie alle richtingen uitgaan, die behalve luide hardrock ook beelden oproept van een anarchistische bende die wild om zich heen slaat en al headbangend de vloer aanveegt met de maatschappij. Maar de Finse ‘metal’ celloband ‘Apocalyptica’ tapt uit een gans ander vaatje. De cellisten Eicca Toppinen, Perttu Kivilaakso, Paavo Lötjönen, voor de gelegenheid wederom aangevuld met cellist Antero Manninen, brengen een soort eigenzinnige gekartelde en gejaagde instrumentale rock waarin virtuositeit zich vermengt met een ongewone gevoelsintensiteit die tegelijk vervoert en beklemt. Wat deze band ooit deed met Wagner of Edvard Grieg tart de verbeelding alsof zij in de muziekacademie ooit door de directeur op het matje werden geroepen omwille van hun weerbarstigheid om het geijkte patroon te volgen, waarna zij revanche namen met klassieke bewerkingen van Metallica, Motorhead, Sepultura enz.

In het eerste deel van het concert brachten zij een nagenoeg volledige uitvoering van hun debuutalbum ‘Plays Metallica by Four Cellos’ waarbij de woordloze composities elkaar in vloeiende lijn opvolgden wat het hypnotisch effect verhoogde. De vier cellisten genereerden een energie die vanaf het eerste moment op het publiek oversloeg dat als het ware uitgehongerd zat te wachten op hun Live act. De strijkstokken zwiepten over de snaren alsof zij het laatste spatje bloed eruit wilden persen. Zittend of wijdbeens staand gunden de vier cellisten zich geen rustmoment, tenzij om even het polsgewricht los te schudden. Soms hitsten zij het publiek op om mee te klappen. Terloops werd verwezen naar de merchandisingstand waar je ‘alles kan vinden om te overleven’. In werkelijkheid lag daar behalve hun T-shirts alleen hun‘geremasterd’ debuutalbum, terwijl zij toch al acht studioalbums uitbrachten die stuk voor stuk het kopen waard zijn.

Alles, sound, passie, klank en verlichting, werkte mee om dit eerste deel te laten culmineren in een extatisch gedeelde muziekbeleving. Verwonderlijk dat er slechts één keer een snaar moest worden vervangen. ‘Master Of Puppets’ klonk dreigend, alsof de achtervolging werd ingezet. Bij ‘Harvester Of Sorrow’ werd je keel toegesnoerd en het van weemoed doortrokken ‘The Unforgiven’ trok je mee in hun rouw. Het laatste ‘Welcome Home (Sanitarium)’ klonk op als een jammerklacht uit Dante’s hel. De onverwachte wendingen in de composities, de gecontroleerde chaos, de waanzin, de ten hemel schreiende jammerklacht, de versnellende ritmes… deden je bloedstroom en hartritmes versnellen. Niet alleen het muzikantenkwartet maar ook het divers samengesteld publiek werd meegezogen in de tranceachtige sfeer en ritmes. Mocht het viertal meedoen aan de St. Elizabeth wedstrijd voor cello’s zij kregen mogelijk een onorthodoxe publieksprijs.

Tijdens de pauze werden alvast de percussie-instrumenten opgesteld. In het tweede deel van het concert speelde immers ook drummer Mikko Siren mee, waardoor dit concertdeel met covers van Metallica een andere dynamiek kreeg. ‘For Whom The Bells Tolls’ klonk tegelijk furieus en bangelijk. Bij ‘Fight Fire With Fire’ was het alsof de hel zich opende en bij het ongebreidelde ‘Escape’ werden alle teugels losgegooid. Een gedreven Mikko Siren kon zich zowel uitleven op ‘Battery’ of tijdens ‘Until It Sleeps’, daarbij subtiliteit omzettend in magie hetzij op bekkens of vintage drum. Bij ‘Seek And Destroy’, als een laatste adrenalinestoot, werd het publiek uitgedaagd om rechtop te veren en mee te zingen waar iedereen op inging, als een staande ovatie met opgeheven vuisten en meedeinende hoofden. Ook bij de toegiften bleef het publiek rechtstaan waarna het ontroerende, sublieme en bloedmooie ‘Nothing Else Matters’ uitgroeide tot een laatste mee geneuried hoogtepunt, het zgn. kippenvelmoment dat je zonder waarschuwing bekruipt. Soms kunnen cello’s, met een als het ware geïncorporeerde ziel, verwoorden wat een menselijke stem niet kan.

Marcie

Foto © Ann Kermans

 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

KONINKLJIK CIRCUS , BRUSSEL

24/02/17