BENT VAN LOOY @ C-MINE, GENK - 16/02/17

‘Net op het laatste nippertje beslist om die pyama toch maar niet aan te doen naar het concert van Bent Van Looy en zijn band. Hoe mooi zijn recente cd Pyama Days ook is. En dat kwam hij ons in Genk nog even erin wrijven.

Doch eerst kregen we nog even de Nederlandse singer-songwriter Tim Knol in het voorprogramma, die ons al dadelijk wist mee te delen dat hij nul cd's in België had uitgebracht, doch in Nederland wel drie of vier. Voilà, dat wisten we ook alweer. Die Tim Knol wist ons echt wel te overtuigen met zijn liedjes, waarbij hij zichzelf begeleidde met gitaar, en voor een nummer op piano (die al klaar stond voor Bent). Hij wist zichzelf ook goed te relativeren, en riep zich uit tot de slechtst geklede man van de Benelux, dit in tegenstelling tot de best geklede man, Bent dus. Hollandse bescheidenheid? We zouden het bijna geloven... En Tim had een handvol fijne liedjes bij, die ten zeerste gewaardeerd werden door de volle grote zaal in C-Mine. Iedereen tevreden dus.

Hij begon met het liedje Memories en vlak daarop zijn radiosingle (in Nl op 3 FM) Sam, een nummer waarbij we onmogelijk niet de vergelijking konden leggen met Bo Bylan en zijn eerste lp. Mondharmonica, check. Amerikaans accent, check. Sterke song, check. Daarna speelde hij het nummer I Am A Free Man op piano, waarbij hij er meteen bijvertelde dat hij op dat een instrument een beginneling was, en van zijn pianoleraar het dringende advies had gekregen zoveel mogelijk te oefenen op de 88 toetsen. Eerlijkheidshalve vertelde Tim dat een flink stuk van dit nummer niet van hem was, maar wel van Gram Parsons, en wel het prachtige 'A Song For You'. Eerlijk was het wel, maar toegegeven, wij hadden het allang gehoord, dus vonden het niet meer dan billijk dat Parsons de nodige credits hiervoor kreeg.

Ook heel mooi was 'Won't You See Me No More' met fijn rinkelend gitaarspel van Knol (wat een naam trouwens!). Gratis te downloaden op zijn website, zo vertelde hij er nog bij. Afsluiter was If My Mind, en dat was een knap nummer. En dat werd er enkel beter op nadat Bent Van Looy zich bij het laatste nummer van Tim Knol aan de electrische piano had gezet, om zodoende zijn concert naadloos in dat van Tim te doen overlopen, nadat ook Bent's muzikanten zich op het podium hadden gepositioneerd.

Snel en sterk van start dus en even later kwam Hight And Dry al voorbij. Op de wip tussen pop en een beetje jazz, maar vooral zéér afwisselend, humoristisch, zeer entertainend. Bent kan een concert lang mensen ten zeerste boeien, ook mij die zijn muziek wel graag hoort, maar een echte fan kan ik me niet noemen.

Maar het moet gezegd, het was een fijn concert. Bent is een top-entertainer, hij zorgt voor veel afwisseling, hij vertelt leuke en grappige dingen tussendoor, dus het concert was voorbij voor we het in de gaten hadden. En die liedjes van zijn plaat Pyama Days, die mogen er écht wel zijn. 'High & Dry' al voorbij en dat is natuurlijk een van de absolute toppers van die Pyama Days plaat.

Het zag er goed uit in C-Mine, het klonk nog beter en bovendien had Brecht een fijne band bij van met vijf muzikanten, dus dat zat allemaal heel erg snor. 'What Do You Want From Me' klonk als de pop-jazz mix van Randy Newman, en dat is al heel wat voor een relatieve nieuwkomer als Bent Van Looy. Maar hij bezigde inderdaad dezelfde muzikale stijl, dezelfde tongue in cheek humor als Newman, dus de vergelijking drong zich op.

Avontuurlijk klonk het allemaal, en dat was zeker de verdienste van Van Looy en zijn band. Iets daarna klonken ze heel erg als Billy Joel, pianopop van topklasse dus. 'Zijn er nog vragen' vroeg Bent ook aan het publiek, en eerlijkgezegd, daar hadden we niet van terug. En bij het nummer Shadow Of A Man hoorde een verhaaltje. Een maand vakantie, een tropisch eiland, een hangmat,... Afin u hoort ons (en Brent) al komen. Daarna 30 Days Without Sun, mooie donkere piano-pop.

Ondertussen hadden we de fijne vaststelling gemaakt dat het entertainmentsgehalte echt wel hoog lag, en dit voor een ordinaire donderdagavond. Goed zo, Bent! Een goeie perfomer is het zeker, hij verstaat de kunst om 'in een song te kruipen'. Zo speelde hij 'You Were The Best I Never Had' wel heel er mooi, donker, jazzy en met veel gevoel voor tragiek, én een tikkeltje humor.

Running Around In Cricles, over zijn vaderschap, dat maakte dat hij het leven nu in stereo beleefde, en voor zijn vaderschap in 'mono'. Ok, Bent. Daarna 'Words', het swingende 'She (Take Her Away') en het titelnummer van de nieuwe plaat Pyama Days. Mooi allemaal.

Een beetje gek vond ik de sound van Bent zijn band. Hoe hedendaags ze soms ook wilden klinken, soms hadden ze een soort van brave seventies LA klank over zich. Beetje funk, beetje jazz, veel pop. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vond dat een beetje vreemd. Als laatste nummer 'My Escape', daar had ik een beetje op gewacht, want een beter single heb ik in heel 2016 niet gehoord. Feestelijk, swingend, dit was TOP POP muziek.

Ach ja, en dan altijd die obligate bisnummers. Little Star, mooi met twee pianos. Hello Friend, over afscheid nemen, door Bent hemaal solo aan de piano, en dat kan hij. Traag, rustig en een mooie tekst. Daarna nog een laatste meezinger, de zaal content, de mannen op het podium ook, dus een goed concert zeker?
Bent & band, een avondje top entertainment!

Marc Vos

Foto's Yvo Zels @ Ancienne Belgique



 


 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

C-MINE, GENK - 16/02/17

 

Tim Knol

Bent Van Looy