BRAD MEHLDAU TRIO @ BOZAR, BRUSSEL – 16/02/17

Jazzpianist Brad Mehldau, meerdere keren gelauwerd met een 'Best Pianist Award', toonde zich verheugd opnieuw in Brussel te kunnen spelen, zeker in de Henry Leboeuf zaal waar de akoestiek nagenoeg perfect is en de parfums een wasem van verwachting verspreiden. Als trio aan de piano, contrabas en drum vertolkte het drietal twee uur lang voornamelijk Brads composities. In een ver verleden getuigde Brad Mehldau dat zijn improvisaties gewoon neerkomen op een act van ‘perpetual birthing’. Samen met zijn muziekmaten, bassist Larry Grenadier en drummer Jeff Ballard, wijdde hij zich alzo aan het musicerend geboorteproces, waarbij de composities quasi zonder onderbreking op elkaar aansloten. Gebogen over het pianoklavier, met een profiel als van een Griekse Apollo, concentreerde hij zich op zijn improvisaties, daarbij ook ruimte gevend aan zijn beide medemuzikanten, die vaak mochten soleren. Larry Grenadier heeft dan weer enkele trekken van Hollywood acteur Charlton Heston en omarmde bijwijlen zijn contrabas met de liefde van een patroonheilige. Deze verwijzingen even terloops, vermits foto’s strikt verboden waren.

In 1994 richtte jazzcomponist Brad Mehldau, - die zowel vertrouwd is met Bach als met de Beatles en met Porter als Dylan -, een eigen trio op, dat na al die jaren nog stand houdt, met Larry Grenadier als gedreven en geïnspireerde contrabassist. Weliswaar wisselde de drummer, maar reeds in 2006 speelde het huidig trio al samen in ‘The Village Vanguard’ in New York. Het lijken wel drie superbegaafde wonderkinderen, want Brad Mehldau speelde reeds als vijfjarige op piano, terwijl Larry Grenadier als 12-jarige zich op basgitaar toelegde, na enkele andere instrumenten te hebben uitgeprobeerd. Drummer Jeff Ballard van zijn kant, toonde zich een meester in de variatie, zoals hij afwisselend energiek of gedempt de drumvellen geselde en dan weer streelde met drumsticks of borstels. Dat deze drie virtuozen door de jaren heen elkaar blijven vinden mag een klein wonder heten, want Brad Mehldau, oorspronkelijk uit Florida, woonde een tijdje in Berlijn en Amsterdam, reisde tussendoor de hele wereld rond en lanceerde zich in andere projecten. Onderwijl bracht hij een twintigtal albums uit, enkele samen met jazzgitarist Pat Metheny en het recente ‘Nearness’ samen met zijn vriend, de saxofonist Joshua Redman. Begin dit jaar kwam ook nog het studioalbum ‘Chris Thile & Brad Mehldau’ uit samen met de gerenommeerde mandolinespeler Chris Thile, die zowel vertrouwd is met bluegrass als met folk en jazz.

Tijdens het concert putte de jazzcomponist echter vooral uit de productie van het trio-ensemble. Bij pianist Mehldau lijken de titels van zijn creaties minder belangrijk. Zij vloeien in elkaar over, zoeken, vertragen of versnellen, alsof zij in het moment ontstaan en spelenderwijs groeien, zodat je gewoon meegezogen wordt in de mood, de ritmes en de tempowisselingen. Alleen aficionados zullen wellicht hengelen naar een playlist. Wel hoorde je invloeden van McCoy Tyner, Oscar Peterson en Wes Montgomery, van wie hij een gevoelige interpretatie gaf van diens ‘West Coast Blues’. Zijn concert begon hij met een ode aan contrabassist Charlie Haden, die enkele jaren geleden overleed en ook John Coltrane huldigde hij in zijn variaties. Daarbij leek hij steeds weer de grenzen op te zoeken en swing met introspectie te verzoenen, of intellect met gevoel. Om Van Morrison te citeren: 'jazzmuziek is vrijheidsbeleving'.

Van Mehldau is trouwens bekend dat hij graag bruggen bouwt of op spontane wijze populaire popsongs kan integreren in klassieke werkstukken. Zo varieerde hij op een wals, die uitmondde in een versnellend ritme als van een doldraaiende paardenmolen, of op een ballade, waarin lyriek met exotisme werd vermengd zodat je even dacht dat de sterrenhemel zich opende als een imaginair La La Land. De solo’s van drummer en contrabassist werden telkens op enthousiast applaus onthaald. Zoals een bezwete Jeff Ballard zich op zijn drumstel wist uit te leven had iets weg van een fysieke krachttoer. De interactie tussen de drie jazzmuzikanten bleef tijdens het ganse concert zowel ernstig en respectvol als amicaal met steeds een gespitst oor naar wat de andere muzikanten in geheimtaal te vertellen hadden. En bij de soms solerende jazzpianist lijkt het alsof er een bijzondere gevoels- en tastzin in zijn vingertoppen verborgen zit zoals hij met arpeggio's goochelt en rechter- met linkerhand laat dansen als ballerina’s die over elkaar heen tuimelen. Na twee toegiften en een staande ovatie was het afscheid aangebroken, tijdig voor de laatste huiswaartse trein, tenzij men nog wilde aanschuiven voor een late signeersessie.

Marcie

Foto's copyright Brad Mehldau


 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOZAR, BRUSSEL

16/02/17