DARLINGSIDE + MAD ABOUT MOUNTAINS @ N9, EEKLO - 03/02/17

Mad About Mountains bestempelen als een support act in het club circuit, dat is deze band zwaar onrecht aandoen! Het werd dan ook een regelrecht dubbelconcert dat we in de N9 kregen voorgeschoteld. En het was ook allesbehalve een beleefdheidsapplaus dat volgde op ‘Numbers’, het wondermooie openingsnummer van hun set. Waarop Piet De Pessemier, frontman van Mad About Mountains, meteen opmerkte dat dit warme welkom hun verre reis vanuit Limburg meer dan waard maakte.

Samen met Myrthe Luyten, die zoals steeds heerlijk aan de bassnaren plukte,  en Davy Jansen op gitaar en lapsteel kregen ze met  hun heerlijke vocalen de zaal muisstil. Op hun derde album ‘Radio Harlaz’ , verliet Piet deels de voor hem geijkte paden van autobiografische songs, en liet hij zich inspireren door de documentaire ‘I’ll Be Me’ , een docu die het tragische verhaal vertelt van de door Alzheimer getroffen countryster Glenn Campbell. Het resulteerde o.a. in het prachtige  ‘Walk With Me’. De sterke songs van Piet, de perfecte baslijnen van Myrthe, de wondermooie gitaar en lapsteelinterventies van Davy en hun gezamelijke engelengezang  hielden iedereen op het puntje van hun stoel. Ook de pareltjes ‘My Brother & I  en ‘Best Friend’ uit het titelloze en niet meer verkrijgbare debuut kregen een plaats op de setlist. In ‘Look At Him Now’ kwam Neil Young weer even om de hoek kijken, maar dat was helemaal niet erg. ‘The Whishing Well’ werd het slotakkoord van de reguliere set, maar dat was zonder het enthousiaste publiek gerekend die duidelijk riep om meer, en hoewel niet voorzien op de playlist kregen we er nog eentje van de master Glen Campbell himself boven op. Een persoonlijke versie van de man ’s grootste hit ‘Rhinestone Cowboy’ , ook als mystery track op de ‘Radio Harlaz cd, sloot dit toch wel erg geslaagd concert af.

In de pauze werd er door menigeen geopperd dat het voor de volgende band geen sinecure zou zijn om de prestatie van Mad About Mountains te evenaren, verre van te overtreffen. En eerlijk gezegd, zo dacht ook ik er over. Ja wat moet het klote zijn om als ‘Top Of The Bill’ te worden weggespeeld door de ‘support act’.  Dat was echter zonder het Bostonse viertal van  ‘Darlingside’ gerekend. Deze indie-folk band zag in 2009 het licht op het Williamscollege in Massachusetts, en naast een paar ep’s (Ep1, Whippoorwill) hebben ze ook al een 2 tal volwaardige albums (Pilot Machines, Birds Say) op hun actief. In een  traditionele bluegrass line-up (hoewel hun muziek niks met bluegrass te maken heeft) schaarden ze zich met hun instrumenten (banjo, bas, mandoline, gitaar) rondom die ene microstandaard.. one two three…en   ‘My Gal, My Guy’ bracht ons al in vervoering. Zo moeten de jonge CSN ooit hebben geklonken. Bijna niemand die dan nog twijfelde dat de rest van deze concertavond op hetzelfde elan als voorheen zou worden afgewerkt. Na hun oprechte bewondering te hebben uitgesproken voor  de prestatie van de vorige band, de met veel humor gebrachte mededeling dat ze zich voor de eerste keer op Europese en dus ook Belgische en Eeklose bodem bevonden , die welgeteld 5515 km van hun thuisbasis was verwijderd, kregen we met ‘The God Of Loss’ een volgende hoogtepunt voorgeschoteld. Amper 2 nummers ver en iedereen was verknocht aan deze zonen van Uncle Sam. Slaagt Mad About Mountains er in om hun 3 stemmen tot 1 prachtig geheel te smeden , Darlingside doet het met 4. Zowel Don Mitchell (gitaar, Banjo) ,Auyon Mukharji (mandoline, viool), Harris Paseltiner (gitaar,cello) en David Senft (bas, kickdrum) nemen de solozang voor hun rekening of laten hun stemmen zalig versmelten tot een prachtig geheel. Elke song was een pareltje, er werd foutloos gemusiceerd, letterlijk en figuurlijk viel er geen enkele valse noot te noteren. Men kan zich de bedenking maken hoe het komt dat een dergelijkeband hier speelt voor een 100 tal koppen en bands zoals bv. Bastille, Mumford & Sons en zelfs de Belgische hype van dit moment Bazart, zonder afbreuk te doen aan hun verdienste, voor volle uitverkochte Sportpaleizen. Begrijpe wie kan. Maar terug bij de les. Met ‘1979’ (Smashing Pumpkins ) kwam er zowaar een cover en ‘Blow the House Down’ deed zijn naam alle eer aan. Auyon wist ons daarna te melden dat Hergé’s Kuifje zowat het enige was wat ze met Belgie konden vereenzelvigen. En in de band was Don duidelijk Kuifje, Harris bleek Kapitein Haddock te zijn, Dave was Bobby en hijzelf Zonnebloem. Hilariteit alom. Het concert vloog voorbij en met ‘Sweet and Low’ nam de groep afscheid.. enfin dat was althans de bedoeling want de staande ovatie die volgde belette de groep de doorgang naar de backstage ruimte zo dat ze wel verplicht terug het podium  op moesten voor een extra nummer.  ‘4th of July’ werd de kers op de taart die vrijdagavond door 2 verschillende bakkers werd gebakken, en zelden heb ik er met zo veel smaak van gesmuld.

Jan Van Streydonck

foto's @Jurgen Dhont - copyright N9

Ps: In een losse babbel met Don na het optreden,vertelde ik hem hoezeer de vocals mij soms aan de jonge Crosby,Stills & Nash deden denken. ‘I admit’ zei hij maar dan zonder Young, want die had hij gehoord en bewonderd in Mad About Mountains. En hij meende het nog ook !  

Setlist Mad About Mountains  :   Numbers  - My Brother And I  - Walk With Me -  You Know  - Best Friend  - Can’t You See -  Stronger – Look At Him Now  - Whishing Well   encore: Rhinestone Cowboy   

Setlist  Darlingside  ;  My Gal, My Guy  -  The God Of Loss -  White Horses -  1979  -  My Love  - Harrison Ford  - Whippoorwill – Blow The House Down  - The Catbird Seat  -  The Ancestor  -  Good For You  - Clay And Cast Iron  - Go Back  - Sweet And Low    encore:  4th Of July.  

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

MUZIEKCLUB N9, EEKLO - 03/02/17

 

DARLINGSIDE