THE HANDSOME FAMILY @ BOTANIQUE, BRUSSEL - 15/02/17

De rotonde zaal van de Botanique was propensvol voor dit concert. Wat de soundtrack van een TV serie kan doen aan de opkomst voor een country- americana concert. Gezien de staat van dienst van de groep is dit meer dan terecht.

Maar eerst was er het voorprogramma van de Spaanse singer songwriter Joana Serrat. Deze mag tijdens de toer het voorprogramma verzorgen om haar cd “Cross The Verge” voor te stellen. In de slipstream van de hoofdact had ze ook een volle zaal die muisstil kon genieten van haar mooie muziek. Met de nodige afwisseling, een krachtige stem en verrassend veel podiumpresence kon ze op veel bijval rekenen. Haar cd verkocht dan ook vlotjes na het concert. Een naam om zeker in het oog te houden.

The Handsome Family is eigenlijk het koppel Brett & Rennie Sparks. Ze hebben ondertussen al 11 platen op hun naam staan. Bij een drummer en n iets groter publiek zijn ze bekend van de begintune van de serie “True Detective”. Voor dit concert kregen ze versterking van een drummer wiens naam ik niet kan noteren en gitarist Alexander Mc Mahon. Daarmeehad de band een tweede troef in huis want wat die man aan inkleuring deed op pedal steel, elektrische gitaar en af en toe op orgel was fenomenaal knap. Eerste troef blijft natuurlijk die donkere, zware stem van Brett. Een stem die de sfeer van de songs mee bepaald en die sterk genoeg is om te blijven boeien in de verschillende songs. Hun muziek zou je best kunnen omschrijven als country noir waarbij Rennie als een entertainer tussen de stukjes door alles aan elkaar praat en geregeld gevat antwoord op haar man zijn interventies. Soms was het alsof we getuige waren van huiselijk gekibbel, meestal wat plagerig naar elkaar.

Openen deden ze met “Bottomless Hole” dat deed denken aan het donkerste werk van Johnny Cash. Van een opener die direct de hele Rotonde bij het nekvel greep gesproken. Ze gingen op hun elan verder. “So Much Wine” met veel tristesse in de song, “The Loneliness Of Magnets” met een van die knappe gitaarsolo’s en “Back In My Days” dat na grappig gekibbel voor het eerst de pedal steel liet schitteren. Een van de hoogtepunten van de avond was voor mij “Gold” dat een beangstigende sfeer opriep en zo de haren deed rechtstaan. Bij “No One Fell Asleep” kwam er een xylofoon en dulcimer aan te pas. Dit nummer werk door Brett en Rennie gezongen. En daar viel het enige kleine negatieve puntje op van het concert: haar stem kan niet wedijveren met de zijne qua draagkracht en bijgevolg was ze nauwelijks hoorbaar. “My Sister’s Tiny Hand” zorgde voor een echte country tint en bij het uptempo “Your Great Journey” kreeg ik een Mavericks- gevoel.

Toen kwam het tweede hoogtepunt met “Far From Any Road” dat naast een gevoel van herkenning (zie de serie) ook gewoon een straf nummer is met naast de stem ook een weergaloze gitaarsolo. Ze gingen verder met “The Lost Souls” een nieuw nummer op een traag “16 Tons “ ritme. Naar het einde van de set toe kregen we nog “Octopus” gezongen door Rennie maar toen bleek dat haars tem te zwak is om het nummer te dragen. Het weemoedige “King Of Dust” sloot de set af. Uiteraard kwamen ze terug voor een bis. Gezien de enthousiaste reactie van het publiek konden ze niet anders. “Frogs” , het eerste nummer dat het koppel samen schreef, moest herbegonnen worden omdat Brett de tekst kwijt was. Maar dat werd op zo’n manier gedaan dat iedereen er hartelijk kon om lachen. Afsluiter van de set was “Don’t Be Scared” wederom zo’n donker country nummer met prachtige gitaarsolo.

Je hebt zo van die concerten waar je niet op je klok kijkt, waarbij je op het einde denkt ‘dit had nog een tijd mogen voortduren”. Wel dat gevoel was heel sterk aanwezig. En als dat gevoel er is kan je alleen maar concluderen dat je een pracht concert hebt meegemaakt.

Lisael

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL

15/02/17

 

Joana Serrat

The Handsome Family