JAMES MCMURTRY @ PORGY & BESS, TERNEUZEN – 11/02/2017

De 54 jarige James McMurtry start zijn carriëre in 1989 met het geweldige door John Mellencamp geproduceerde debuut ‘Too Long In The Wasteland’. Er zouden nog 8 goede tot uitstekende langspelers volgen met het laatste meer akoestische ‘Complicated Game’ album als laatste hoogtepunt. In Amerika is hij een household name in americana kringen en vooral in het sterk aanwezige rootscircuit van clubs met een wekelijks optreden op woensdag in de vermaarde Continental Club in Austin, Texas. Bij ons is hij nog steeds een goed bewaard geheim bij de betere americana liefhebber. James McMurtry & Band zijn voorjaar 2009 voor het eerst in Europa. In het najaar is McMurtry snel terug voor een vervolg maar dan duurt het tot voorjaar 2015 ter promotie van het nieuwe ‘Complicated Games’ voor hij terug komt voor een akoestische solo tour. Reden temeer om hem deze keer niet te missen op 1 van zijn 4 concerten in België en Nederland.

James McMurtry doet een uitgebreide Europese winter tour langs 11 landen die startte op 26 januari en eindigt 1 maand later op 27 februari, 33 tourdagen met evenveel optredens. We zien het hier een Vlaamse of Belgische artiest niet zo gauw nadoen. Maar zoals James het zo treffend zegt: “Vroeger tourden we om de plaatverkoop te bevorderen en nu maken we platen om optredens te kunnen boeken.” En voor een muzikant van zijn kaliber die het moet hebben van kleine cluboptredens in nauw contact met het publiek is dit de enige manier om te kunnen touren met een eigen band en om een inkomen te verwerven.

Als zoon van de vermaarde prozaschrijver Larry McMurtry zit het schrijven hem in de genen. Toch heeft James nooit aan proza gedaan maar bezit het talent om ervaringen om te zetten in verhalende liedteksten zoals weer het geval is op zijn laatste album dat handelt over de complexiteit van relaties.

Wanneer de Texaanse singer songwriter JMM in de Lage Landen is ben ik niet meer te houden. Ik zag de man 7 jaar geleden in zijn thuisbasis Austin spelen in de Continental Club waar hij wekelijks, wanneer hij niet tourt, zijn vaste optreden heeft. Zoals het in Amerika betaamt is optreden in een plaatselijke club ook uitgaan/party. De voor mij eerder als schuchter te boek staande singer songwriter zet daar in geen tijd de dansvloer in vuur en vlam. Daar leent zijn groovend rockend gitaarspel zich uitstekend toe. Nochtans doet James daar geen enkele moeite voor en blijft hij zijn onverstoorbare zelve de ene na de andere JMM rock classic serverend. Het zijn die classics met die onweerstaanbare drive die menig jong koppel aanzetten tot shaken en swingen. In Europa waar de man in americana kennerskringen zeer gewaardeerd wordt ligt dat enigszins anders. Zo mocht ik vaststellen op een van zijn 4 doortochten in de lage Landen Oostende, Hoorn, Terneuzen en Haarlem. Mijn afspraak is de befaamde jazzclub Porgy & Bess in Terneuzen waar de stichting Roots al jaren de rootsoptredens organiseert.

Porgy & Bess is een kleine jazzclub , eigenlijk een langgerekt cafe met een smal podium in het midden met heel wat zitruimte frontaal en schuins links en rechts opzij van het podium. Het talrijk aanwezige al wat ouder publiek zit met zijn allen muisstil te luisteren en klapt enthousiast na ieder nummer. Doch is dit ondanks de goed beluisterbare songteksten in sé een rock concert dat beleefd wordt als een luisterconcert. En in die context staat het volume zeker voor diegenen die dichtbij vooraan het podium zitten, waartoe ook ondergetekende behoort, te hard en domineert de drum iets te veel in de geluidsmix. Maar dit is een persoonlijke kanttekening op een voor de rest gaaf geluid.

Als je voor het eerst kennismaakt met James McMurtry ben je niet onmiddellijk verkocht.

Hij is niet de zoveelste goed in het oor liggende Texaanse liedjesschrijver. Zijn aan Lou Reed verwante verbeten manier van zingen, zijn opvallend uiterlijk (ofschoon de gladgeschoren, kortgeknipte muzikant van vanavond in tegenstelling tot de doorgaans vervaarlijk uitziende langharige bebaarde man van weleer een heel ander beeld oproept) en zijn vaak venijnige manier om dingen te verwoorden zijn niet ieders cup of tea. Doch als je eenmaal door de ‘zure’ appel heen bent d.w.z. vertrouwd geraakt met zijn stem, opmerkt hoe knap hij alledaagse observaties kan omzetten in betekenisvolle songteksten vol beeldende zeggingskracht dan ben je voorgoed gewonnen. Rauwheid, humor cynisme, je vindt het allemaal terug in zijn muziek en het bijbehorende inlevingsvermogen.

Het swamp-boogie openingsnummer “Bayou Tortous” bouwt lekker op aan een set die karakteristiek is voor de rest van de avond, lekker uptempo tot mid-tempo songs met McMurtry’s verfijnd kronkelend gitaarspel en zijn goed verstaanbare nasale praat zangstem ,onverstoorbaar in de rug gesteund door een strak spelende band van veteranen. Zijn vertrouwde band met bassist 'Cornbread', drummer Daren Hess en Tim Holt op lead gitaar en accordeon, past McMurtry als een handschoen, anticipeert op elke move die hij maakt, en serveert de juiste licks precies op het juiste moment. “Red Dress” aangekleed met een kringelende mid-tempo gitaarsound tekent al meteen voor een vroeg hoogtepunt. Verder is het meedeinen op de catchy tonen van de schuifelende protestsong “What’s The Matter Now?” of meezingen met het aanstekelijk refrein van de rocker “Just us kids”.Vanaf het stevige “How'm I Gonna Find You Now? zitten we bij de nieuwe cd en komt gitarist/accordeonist Tim Holt erbij. Het is muzikaal een van de knapste songs van de nieuwe schijf met een indrukwekkend bijna rappende zangpartij van JMM terwijl gitarist Tim Holt meteen scherp aanvult. Het tempo gaat omlaag voor een trits nieuwe songs uit het overwegend akoestische ‘Complicated Game’ waarvoor Tim Holt steevast zijn accordeon bovenhaalt. Het openingsnummer “Copper Canteen” is een schoon voorbeeld van treffend verwoorde klassieke storyteling, live wint het nummer nog aan zeggingskracht door de net iets bijtender zang van de meester, prachtig!

Wie tot dusver James maar een matige zanger vond moet zijn mening bijstellen bij het vlot gezongen van een lekkere drive voorziene “You Got To Me” waarin James zijn meer gevoelige kant laat zien. Het melancholisch getinte “Ain’t Got A Place” sluit dit rustige drieluik mooi af. Met JMM’s signatuur song “Choctaw Bingo” op kop zijn we aanbeland bij één langgerekte finale van Best of JMM classics of in zijn eigen woorden “all the near hits”. Voor de rest is James weinig van zegs, is er geen spoor van politiek protest en is de interactie met het publiek nihil, de songs spreken voor zich. Het magistrale “Choctaw Bingo” ontpopt zich als een uitgesponnen gitaarepos in 15 coupletten doorspekt met rollende gitaarlicks in een opzwepend onweerstaanbaar ritme waarbij het onmogelijk stilzitten is. Vooraleer er een doorstart volgt is er het solo akoestisch rustige “These Things I've Come To Know” opgeluisterd met smaakvolle samenzang van Hess en Cornbread. James blijft aan de akoestische gitaar voor zijn eerste radiohit “Painting by Numbers” uit zijn debuut ‘Too Long in the Wasteland’ uit 1989, een mid-tempo country-rock tune waarin Tim Holt tot tweemaal toe een fijne gitaarsolo mag ten beste geven. Hoeft het gezegd, de geöliede ritmesectie voelt elkaar blindelings aan terwijl gitarist Tim Holt even secuur als precies getimed een pittige gitaarsolo speelt. Van dan af volgt de ene parel na de andere geplukt uit het stilaan indrukwekkende oeuvre van JMM. Het sarcastische “Every Little Bit Counts” heeft een catchy refrein , akoestische gitaar en accordeon inbreng van Tim Holt. Van een gemeen rockend “Childish Things” over de licht funky groovende “For All I Know” gaat het naar het laid-back groovende aan Steve Miller’s The Joker herinnerende “Restless” tot het rock ‘n’ rollende “No More Buffalo”. Het is smullen van de ene prachtsong na de andere. Afsluiter is “Too Long In The Wasteland” de titelsong van zijn onovertroffen debuut , nog steeds een krachtig statement verpakt in dampende rootsy gitaar rock. Porgy & Bess heeft genoten. Het akoestische “Levelland” met James alleen aan de rode zes snarige gitaar is de kers op de taart van een verbluffende JMM.

JMM is zoals goede wijn die beter wordt met de jaren. Het jarenlang touren en zijn wekelijkse optreden in de Continental Club in Austin Texas met steeds dezelfde bandleden heeft James geen windeieren gelegd, een uiterst vlot op elkaar inspelend kwartet van vrienden/muzikanten. In americana kringen is JMM een unicum en een genot om bezig te zien. Wie er bij was en zeker voor het eerst is wellicht fan voor altijd. Men zegge het voort…Met dank aan Porgy&Bess.

Setlist

1.Bayou Tortous (Just Us Kids, 2008)

2.Red Dress (Saint Mary of the Woods, 2002)

3.What's The Matter Now?

4.Just Us Kids (Just Us Kids, 2008)

5.How'm I Gonna Find You Now (Complicated Game, 2015)

6.Copper Canteen (Complicated Game, 2015)

7.You Got to Me (Complicated Game, 2015)

8.Ain't Got a Place (Complicated Game, 2015)

9.Choctaw Bingo (Saint Mary of the Woods, 2002)

10.These Things I've Come to Know (Complicated Game, 2015)

11.Painting by Numbers (Too Long in the Wasteland, 1989)

12.Every Little Bit Counts (Walk Between the Raindrops, 1998)

13.Childish Things (Childish Things, 2005)

14.For All I Know (It Had to Happen, 1997)

15.Restless (Childish Things, 2005)

16.No More Buffalo (It Had to Happen, 1997)

17.Too Long in the Wasteland (Too Long in the Wasteland, 1989)

Encore

18.Levelland (Where'd You Hide the Body, 1995)


 


 

Artiest info
website  
facebook  

PORGY & BESS, TERNEUZEN

11/02/17