MARK EITZEL @ HET DEPOT, LEUVEN – 14/02/17

“Huray, it’s Valentines Day!” Welk een mooier moment kan je je inbeelden als concert liefhebber om je ziel te laten folteren door een eeuwig getormenteerde singer-songwriter als Mark Eitzel. Als het gaat om gevoelige snaren te raken staat deze bijna zestig lentes tellende man uit San Francisco op de eerste rij en dat was bij de voorstelling van zijn gloednieuw en alom geprezen album “Hey Mr. Ferryman” niet anders.

Een artiest als Mark Eitzel heeft eigenlijk geen voorstelling nodig. Als frontman van het illustere indie-rockcollectief American Music Club timmert hij al sinds 1985 aan de weg. Ondanks dat American Music Club vele topalbums in zijn genre uitbracht zoals Everclear of Mercury, die gemakkelijk kunnen tippen aan het betere werk van bands als REM, bleef het echt grote succes uit en na dertien jaar en tien albums verder viel de band uit elkaar. Mark Eitzel toerde naast AMC al langer solo, maar toch betekende de split voor hem een bittere pil die hij nooit helemaal verteerde. Hij deed er alles aan om zijn vriendencollectief bij elkaar te houden, hopend op alsnog groter succes, maar het mocht niet zijn.

Het ging zelfs van kwaad naar erger. Zeker toen zijn populariteit, behalve onder de die-hard fans, na enkele jaren begon te tanen. Zelfs zijn carrière als artiest kwam er op een gegeven moment door in het gedrang. In die mate zelfs dat hij voor opnames van zijn vorige album “Don’t Be A Stranger” onvoldoende fondsen vond en hij gelukkig beroep kon doen op een gulle gift van een rijke fan, om dit schitterende album in te blikken. Of dit alles nog niet voldoende was, werd Mark getroffen door een hartinfarct en overleed zijn vriend van het eerste uur Tim Mooney, drummer van één van Eitzel’s eerste bands, Toiling Midgets en AMC.

Toch liet Marc Eitzel de armen niet zakken en putte zelfs nog meer vertrouwen en moed uit de confrontatie met zijn eigen mortaliteit. Met “Hey Mr. Ferryman” gooit hij zijn volle gewicht in de weegschaal in een schitterende productie van Bernard Butler, bekend van onder andere Suede, die dit album een volle sound geeft, met toch de juiste ruimte voor de frasering en de slepende, soulvolle stem, zo eigen aan Mark Eitzel, incluis een paar songs die zo vlot in de oren klinken dat geen enkel radiostation ernaast kan kijken.

Je kan het eigenlijk niet vatten dat een artiest van het kaliber van Mark Eitzel zich vandaag tevreden moet stellen met goedgevulde clubzalen. De Foyer van het Depot is goed volgelopen en de aanwezige fans worden getrakteerd op een Eitzel in topvorm met full band bestaande uit toetsenist, drum en bas. Zeker bij de songs uit zijn nieuwe album “Hey Mr Ferryman” is dit een onmisbare meerwaarde.

Tijd om warm te lopen heeft dit viertal niet nodig en ze beginnen sterk, met aangrijpende samenzang en doordringend toetsenwerk in “The Road”, een song uit zijn nieuwe album waarin Mark met de woorden "That’s all we have, that’s what there is, cause in a song it’s so clear" duidelijk maakt waar zijn geluk ligt. Zijn nieuwe album wordt terecht alom geprezen en in een mix hiervan met enkele AMC toppers, grappige anekdotes over zijn geaardheid en andere avonturen uit zijn 35 jaar omspannende carrière, krijgen we een opeenstapeling van hoogtepunten, zonder één dipje. Of het moesten de voor hem enerverende momenten zijn waar hij zijn tegendraadse gitaar niet gestemd krijgt, maar zelfs dat krijgt Eitzel rechtgetrokken door twee euro rembours te beloven aan de aanwezigen voor pijn en smarten.

Het radiovriendelijk rockend “The Last Ten Years” begint wat rommelig, maar eenmaal op dreef, met groezig vervormde akoestische gitaar en gedreven key’s, krijgt ook dit nummer op het podium nog een extra rockdimensie. Het is echter de waanzinnig mooie zang en inleving van Eitzel zelf die zijn songs live naar ongekende hoogten trekken. Nooit hoorden we AMC’s “What Holds The World Together” zo intens doorleefd klinken, met druppelende piano en een Eitzel die als een slang rond zijn micro slingert.

Tristesse en emotie staan Mark Eitzel op het lijf geschreven en als absolute hartenbrekers gaan het droef op piano slenterende “An Answer”, over een vier jaar durende lijdensweg na een relatiebreuk, en zeker het met driestemmig klagend koortje aangevulde “Nothing and Everything” met de hoofdprijs lopen. Ook Eitzel’s “Go Where The Love Is”, geschreven voor het toneelstuk “Song From Far Away” van Ivo Van Hove, past in deze categorie en zou perfect in het repertoire van Sophia of de zopas overleden Robert Fisher van Grant Willard Conspiracy passen. Knap en statig klinkt op klavecimbel en ritselende Cabasa, “Mr Humphries”, het eerbetoon aan één van de stereotypes van de gay community uit de Britse komische serie “Are You Being Served”, wiens dubbelzinnig cathy zinnetje “I Am Free” wel iedereen bekend in de oren zal klinken. Als afsluiter krijgen we een presentje in de vorm van een AMC finale om U tegen te zeggen, met het heerlijk country-walsende “Jesus Hands” en het lijflied van de Eitzel community “Firefly”.

Herboren, maar toch nooit weg geweest en klaar voor een nieuwe start is wellicht de juiste omschrijving van de spirit waarmee Mark Eitzel vandaag op het podium staat. Zijn optreden in Het Depot was in ieder geval een topper en met een knap album als “Hey Mr Ferryman” ligt de weg naar succes opnieuw open en meer dan verdiend.

Yvo Zels

Setlist

1. The Road 2. What Holds the World Together (AMC) 3. The Last Ten Years 4. Mission Rock Resort (AMC)5. I love you but you’re dead 6. La Llorona 7. In My Role as Professional Singer and Ham 8. Mr Humphries 9. An answer 10. Nothing and everything 11. Go Where the love is
Bis
1. Apology for an Accident (AMC) 2. Jezus hands (AMC)
Bis2
1. Firefly (AMC)

Foto © Yvo Zels

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN

14/02/17