MATTHEW AND THE ATLAS @ HET DEPOT, LEUVEN - 24/02/17

Wegens grote belangstelling heeft men dit optreden, dat oorspronkelijk gepland was in de foyer van Het Depot, moeten verplaatsen naar de box-opstelling in de grote zaal. Altijd leuk voor een band om te zien dat hun schare fans steeds groter wordt. Matthew And The Atlas is het geesteskind van de Britse multi-instrumentalist Matt Hegarty. Na het uitbrengen van twee ep’s “To The North” en “Kingdom Of Your Own” brengen ze in 2014 hun debuutalbum “Other Rivers” uit, soulvolle folk verrijkt met synths en elektronica, dit levert hem de titel van Britse Bon Iver op. Hun tweede album “Temple”, opgenomen in Nashville, kwam vorig jaar uit. Zijn teksten zijn een zuivere expressie van alledaagse emoties en angsten. Zijn jonge vaderschap geeft hem een ander perspectief van de hedendaagse maatschappij, de maatschappij die bedreigd wordt door de technologische vooruitgang die een “schijnbare” maatschappelijke verbetering met zich meebrengt. De muziek op “Temple” is allenzins hoopgevend, knappe alternatieve folkrock die de nogal donkere teksten een perfect tegengewicht geven.

Londenaar Nathan Ball mag de avond openen met een set zelfgepende indiefolk nummers. Onthouden we vooral de nieuwe single “You Could Be So Cold” en het gloednieuwe nummer “Driftin’”, leuke nummers die zeker wat airplay verdienen, ook het publiek kon het best wel bekoren.

In alle stilte komt het vijftallige ensemble van Matthew And The Atlas het podium op, een drumstel, twee synths, bass, banjo, een zevental gitaren, instrumentarium genoeg om er een leuke muzikale avond van te maken. Men zet onmiddellijk stevig in met het titelnummer “Temple” gevolgd door “On A Midnight Street”, twee echte folkrockers uit het nieuwe album. ”Mirrors” met het typische heldere reverb geluid van gitarist Alex Roberts, is een mid-tempo nummer dat handelt over het reflecteren van de vooruitgang van de tijd in de spiegel “my time is getting shorter, I see I am changing in a photograph”, zien

we de realiteit in de spiegel of alleen datgene wat we echt willen zien, alleen wie de spiegel vast heeft weet het. Bassist Tommy Heap laat zijn bass voor wat het is en speelt verder op de synthesizer. We krijgen nog een klassenummer uit het laatste album “Old Master”, met de honingzoete stem van Hegarty, ondersteund door de warme klarinetklanken en backing vocals van Emma Gatrill. Het debuutalbum wordt ook niet vergeten, daarvan enkele klassenummers “To The North”en het speelse “Pale Sun Rose”. Veelvuldig gebruik makend van zijn arsenaal gitaren is soms wel een beetje storend, vermits het instrument telkens moet gestemd worden, haalt het de “drive” wat uit het optreden. De interactie met het publiek is ook erg miniem, buiten een “Thank you” laat Hegarty alleen zijn muziek spreken, vlekkeloos dat wel.

“Elijah” een akoestisch nummer, portretteert iemand die verward is en vecht tegen zijn innerlijke demonen, de falsetto van Hegarty is adembenemend, prachtig nummer. Laatste nummer “Out Of The Darkness” komt uit zijn eerste album, het handelt over een duister figuur, die hij heeft zien opdagen tijdens een van zijn slechte dromen, deze “dark man” komt ook veelvoudig voor op zijn nieuwste album.

Het publiek genoot van deze heerlijke compilatie van nummers, als toemaatje krijgt het nog een unplugged versie van “Come Out Of The Woods”, inclusief banjo, afgesloten werd er met een voor mij onbekende celtische meezinger/klapper, die een hoopvolle sfeer in de zaal creëerde na de zwaarmoedig verhalen van Matt Hegarty doch verpakt in prachtige muziek.

Luc Nuyts

Foto © Soche

 


 

Artiest info
website  
facebook  

HET DEPOT, LEUVEN

24/02/17

 

Nathan Ball

Matthew And The Atlas