ROOTS OF HEAVEN @ PATRONAAT, HAARLEM - 12/02/17

Een verrassing was het toen een half jaar geleden er ineens een melding kwam dat Roots of Heaven nieuw leven was ingeblazen. Een samenwerking tussen het gerenomeerde popblad Heaven en Patronaat. Tien jaar geleden was het alweer. Nog langer geleden was het zelfs tweemaal per jaar dat het Patrionaat plaats bood aan rootsmuziek liefhebbers. Wanneer je terug kijkt naar wie hier op het podium hebben gestaan dan is dat indrukwekkend. Calexico, Lucinda Williams en Damien Jurado zijn ondertussen doorgebroken en staan op grote podia. Inmiddels is het Patronaat wat verbouwd, maar in grote lijnen is het festival hetzelfde gebleven. Twee zalen met optredens, om en om. En ook nog eens een prachtig affiche, waardoor succes verzekerd moet zijn. Het weer speelde parten, want de nacht daarvoor was er een flink pak sneeuw gevallen, zodat de bezoekers al vroeg in de middag zich een weg moesten banen over gladde wegen. Toch mocht dat de pret niet drukken. Voor mijn gevoel was het behoorlijk druk en was het soms lastig om een plekje te bemachtigen in de kleine zaal genaamd de Third Hall. Ergens tussen de Third Hall en de Second Hall was nog een plekje ingeruimd voor een discjockey.

Het festival wordt geopend met een optreden van Nathan Bell in de Second Hall. Een mooie aftrap van deze uit Nashville Tennesee afkomstige singer-songwriter. Nathan is sociaal bewogen en zingt voornamelijk uit eigen ervaring over liefde, leed, werk, verhuizen, dromen, reizen en alles wat hem raakt in Amerika. Vooral de laatste maanden baren hem zorgen: "We zijn gek geworden in dit land". Zijn laatste album is uit 2015 en heeft een als titel: I Don't Do This For Love, I Do This For Love". En nog mooier, een dag na het festival komt zijn nieuwste album uit. Helaas nog niet verkrijgbaar vandaag. Nathan heeft een prachtige stem, ondersteund door gitaar en mondharmonica. Tussendoor vertelt hij verhalen over zijn familie (puberzoon die alleen nog thuis komt om te eten), zijn leeftijd (de meeste bezoekers zijn ouder dan hij, terwijl hij toch ook al 57 jaar is) en alles wat hem raakt in Amerika. Mijn favoriete nummer komt gelukkig ook voorbij, "All That You Carry".

De Road of Heaven voert ons nu verder naar het volgende optreden. Daniel Meade uit Scotland vergezelt door Loyd Reid. Daniel laat zich op Europese toernee's eigenlijk altijd vergezellen door Loyd. Samen maken ze aanstekelijke country blues, skiffle en ragtime. Soms lijkt er een beetje Jazz in te komen, maar dan wordt dat gelijk vervolgd met pure onvervalste country. Vooral Loyd neemt het voortouw met zijn western gitaar. Heerlijk swingend en soms uptempo speelt hij fantastisch op zijn gitaar. Wanneer je puur naar Daniel luistert valt zijn mooie stem op die me een beetje doet denken aan Slaid Cleaves.

De "Roots Of Heaven Road" gaat verder naar Nederland, naar het zuiden waar Ad van Meurs en zijn The Watchman zijn herkomst heeft. Pure americana uit Eindhoven. Op het kleine knusse podium wordt Ad bijgestaan door twee gitaristen en Ankie Keultjes. Samen verzorgen ze een prachtig optreden met een geweldige samenzang en gitaarwerk. Ad heeft nogal de neiging om tussen de nummers door veel te kletsen. Aangezien dit optreden maar een half uur duurt moet hij zich inhouden. Maar toch vertelt hij tussendoor over "Dorset Moon", een county in Engeland en de titel van zijn net verschenen nieuw album en een vermakelijk verhaal over zijn moeder die nog nooit een optreden had bijgewoond en stellig verkondigde dat zij aan "line dancing" zou gaan doen. Een veel te kort optreden.

De road wordt vervolgd, we blijven voorlopig even in Nederland, in Hoorn, waar Tim Knol vandaan komt. Tegenwoordig woont hij in Amsterdam, hij verontschuldigt zich omdat zijn vriendin daar vandaan komt. Tim wordt vanavond bijgestaan door pedal-steel gitarist Roland van Beveren. Vooraf had ik de hoop dat Kevn Kinney zou gaan meespelen, helemaal toen ik hem hadgespot onder de bezoekers. Helaas, maar daarmee was het optreden niet minder. Roland heeft in het verleden veel muziek gemaakt met Tim en is dus ook geen onbekende. De lapsteel gitaar vult de muziek van Tim heel subtiel en prachtig aan. Het wordt een heel intiem optreden, heel klein. Wat dat betreft is Tim van alle markten thuis; van stevige rock muziek, oude soul tot singer-songwriter muziek. Al zijn grote hits van de afgelopen jaar komen voorbij, zoals het beste te beluisteren valt op zijn tussendoor album "Music In My Room". Zijn doorbraak maakte hij met het nummer "Sam" wat een grote hit werd in Nederland. Een tragisch verhaal over zijn jeugdvriend waarmee het niet goed ging. Gelukkig gaat het nu beter met Sam, hij is zelfs getrouwd en Tim mocht op zijn bruiloft zijn. Dit voorjaar staat Tim voor het eerst op het podium in België in het voorprogramma van Bent van Looy (ex Das Pop). Tim vertelt dat hij ondertussen nieuwe nummers schrijft voor in het najaar te verschijnen album. "Echoes of Laughter" is zo'n nummer dat zeker op dit album gaat verschijnen.

We maken ons op voor de hoofdact van vanavond: The Black Lillies. Afkomstig uit Knoxville, de plaats waar ik vorig jaar een fantastisch festival heb mogen bezoeken: "Rhythms and Blooms". Frontman Cruz Contreras is mede oprichter van dit jaarlijks terugkerend festival. Ze zijn dit jaar voor het eerst in Europa. Een grote tour door Scandinavie, Engeland, Spanje en één optreden in Nederland, vanavond hier in Haarlem. Ik heb me erop verheugd dit mee te maken. Enkele filmpjes op Youtube beloofden spektakel met zangeres Trisha Gene Brady. Haar stem is fenomenaal, klinkt als Janis Joplin. Helaas heeft ze de band eind vorig jaar verlaten na nog éénmaal een surprise optreden te hebben gedaan. Haley cole is toegevoegd aan de band om haar te vervangen tijdens de Europese tour. Haley is afkomstig uit Texas en zingt voornamelijk klassieke country. In 2015 is het album "Hard To Please" uitgebracht en nu dus ook in Europa. Met een volledige band staat het podium helemaal vol. Je komt ogen en oren te kort om dit spektakel te aanschouwen. Wat een fantastische band. Waanzinnig goed geluid, subliem op elkaar ingespeeld. Indrukwekkend is ook het gitaarwerk van Dustin Schaefer met waanzinnige mooie tempowisselingen. Jammer dat tijdens het nummer "Ruby" de techniek het laat afweten en er een irritant gepiep te horen is. De meeste nummers zijn afkomstig van het laatste album "Hard To Please" zoals de titeltrack en "Mercy". Haley Cole doet fantastisch mee, een kraakheldere stem, prachtig. Helaas vanavond niet mijn favouriete nummer "The First Time"; mogelijk dat Haley Cole het niet aandurft om dit nummer te zingen ). Lastig om te omschrijven waarmee je ze kunt vergelijken: The Eagles met een vleugje Allman Brothers? In elk geval een groots optreden van een grote band, waar we hopelijk nog veel meer van gaan horen. Als toegift krijgen we een cover van INXS "Never Tear Us Apart" waarbij de basgitarist de vocalen voor zijn rekening neemt. Een geweldige afsluiter. Voor mij absoluut het hoogtepunt van vanavond. Het is nog lang niet voorbij, tussendoor een broodje eten; jammer, niet veel keus, dan moet beter kunnen volgens mij. We maken ons op voor de volgende act: Luke Winslow King. Luke is afkomstig uit New Orleans en je mag hem gerust professor van oude blues en jazz noemen. Hij heeft veel onderzoek gedaan naar deze stijl muziek en dat is ook goed te horen als je naar bv zijn album “Everlasting Arms” luistert. Zijn laatste album "I'm Glad Trouble Don't Last Away laat horen dat hij steeds meer gaat afwijken van zijn roots. Luke is al meerdere malen op toernee geweest in Europa, gisteren in Parijs, vanavond hier in Haarlem met een spiksplinternieuwe band. Ze laten er geen gras over groeien, met vet en dik elektrisch gitaargeweld worden de eerste nummers gespeeld. Niks geen rootsy blues met jazz invloeden, maar pure rock. De band staat als een huis, strak gespeeld. Later nemen ze wat gas terug en krijgen we weer de meer oude Luke Winslow King te horen. Het optreden wordt afgesloten met zijn geweldige hit: "Swing That Thing". Voor mij tijd om naar huis te gaan. Nog een lange rit voor de boeg en morgen weer werken. Heel jammer dat ik James McMurtry moet laten gaan. Ik had hem graag met band zien optreden, maar het is genoeg en mooi geweest. Met de gedachte dat we een super dag hebben gehad hier in het Patronaat. Één ding is duidelijk: dit festival smaakt naar meer en hopelijk komt er een vervolg.

Roelof Passies

 

 

 



 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
   

PATRONAAT, HAARLEM - 12/02/17

 

Nathan Bell

Daniel Meade + Loyd Reid

The Watchman

Tim Knol

The Black Lillies