THE SHAGGY DOGS @ GOORBLUES, WUUSTWEZEL - 26/02/17

Vandaag overal karnaval, voetbalfeest op den Bosuil en op het Gooreind is de Bredabaan omgedoopt tot Road 66. De passage van deze vijftallige Franse band mondt dan ook uit in een Fiesta met dansende lachende gezichten. “Party with the crowd” is al jaren hun streefdoel, waarvoor frontman Red alle riemen aanspant.

Ieder van ons kent nog de Londense Pubrock, de revolutionaire kreet, voor sommigen een vloek, een kruising tussen R&B en R&R, dat zich vooral live in de kroegen uitspreidde en verdere inspiratie bracht aan Punk, Wave en Ska. Deze Shaggy dogs aten mee van deze pap, dan wel aan deze kant van de plas. Steken koppen bijeen in 1998 en brengen tijdens de eeuwwisseling hun eerste album uit, hoe kan het ook anders “A Dog's Live” genaamd. Toch willen ze geen stempel, hun muziekgenre is nergens onder te brengen, wat de cocktail orgineel maakt. Ook tijdens het concert vertelt Red ons geen echte bluesband te zijn, Pub-Rock is een te enge omschrijving, Rock misschien ? Soul ?? Smeltkroes rijk aan alle invloeden en muzikale kleuren, boeiend en alarmerend voor je dansmicroben, terwijl Red de Jaggery op het podium speelt, met een energie die aan een bokswedstrijd laat denken. Dan wel met een vrolijke filosofische noot, want “Music Is The Best” en wie zei dat ook alweer ?

Terwijl ik Red en tourmanager Danny de Man ontmoet voor de deur van cafe 't Goor op Road 66, valt mij zijn rustige houding op. Iets later op het podium zien we zijn imago in een losgeslagen woeste versie.

De lont van het optreden wordt aangestoken met een volledig instrumentaal nummer, “22 v'la les Flics”, een franse waarschuwende uitroep als er politie dreigt aan te komen. We bevinden ons al snel in een ruige omgeving waar Shaggy Dogs graag vertoeven. In “Make A Choice” met tekst als “who do you love” wordt de pure Rock & Roll van pionier Chuck Berry opgegraven door Jacker die de ware fifties uit zijn Fender tovert, met of zonder die befaamde duck walk. Chuck himself, ondertussen dit jaar negentig geworden, kijkt instemmend mee over onze schouders terwijl hij een high five maakt met Buddy Holly naast hem. Een titel als “Money Honey” sluit hier perfect aan. Red triomfeert meermaals op zijn uitmuntende harmonica, wat kan je anders wegbergen in zo'n fluo rode gilet.

Ben, die het viertal vervoegde in 2015, maakt het plaatje volledig. Beurtelings brengt hij uitstekend even gedreven solo's op keyboard als Jacker op gitaar, in een hedendaagse kleur. Red toont ons verder een shaken (not stirred) eigen gemaakte cocktail, zijn songs proeven eigentijds en ervaren, met een voortreffelijke performance en wat een flexibele dynamiek ! “ Fairy Queen ”en “ You Gotta Live “ (You Gotta Move), nee geen Stones versie maar een eigen Dogs story. Mister Guillermo op het hier steeds aanwezige buitengewone Lignum drumstel, Toma maakt de stromende rivier nog bruisender in “ Train Girl “ en “ Simple Life “. Klein truukje als interludium van Red die iemands horloge vraagt en op de fendersnaren de tikkende tijd des tijds laat horen. De tijd tikt inderdaad verder en daarom “ Why Should I Wait ”, stel die vraag ook maar 's aan jezelf. “ Don't Think Twice ”, kan het

nog duidelijker ? Voor de achtste boksronde vraagt hij mogelijke danspartners, terwijl we achteraf ons de vraag stellen of we met dit nog turbulentere tempo ons geen lumbago op de hals halen. Geen probleem voor Red en toont het verwoestende tempo van R&R. Andere truuk, linker en aansluitend rechterarm in de lucht en jawel een meeklappende inzet voor “ Little Ann “. Zo ook weer sfeervolle harmonica solo's in “ Chacha Town “ terwijl bijgevoegde clip “Simulation Blues “, getuigt van hun ervaring op dit vlak. “ Inmates ” en “ The Walk ” ronden de eerste set af in een let it Roll sfeertje.

Kwartiertje om op adem te komen volstaat. Met zijn vintage micro bejegend hij “ Devil With The Bues Dress On “. De mantel der waarheid, die we ons liever zien voorbij stappen, al zijn er donkerder manteldragers. Meezinger voor Daddy Cool “ Who's Got The Clue “. Of we ons “ Lee Dorsey “ nog herinneren ? Even een ode met gelijknamig nummer aan die de funky vertolker van Allan Toussaint songs als “ Working In A Cole Mine “. Red had graag samen met hem een pony bereden op zijn R&B's, wat hij ons dan ook voor doet. Surf “Ride Your Pony” gerust mee op de de eindloos kosmische wereld van den tube, Lee Dorsey in de zwart-wit periode.

Gas geven ook geen probleem, een non-stop met een rocky “ Tell Me No Lies ” en het bluezy “ Leave My Heart Alone “, met een machtige ode aan de Fender. Rechts achter op bas, mister Toma, die de koelheid zelf uitstraalt. Band is prima op mekaar ingespeeld, aan dit ritme is dit niet altijd een sinecure.

“ Just Because “, al blijft de ruige hond buiten dit kegelspel. Kegelspel tussen de snaren van Jacker en de toetsen van Ben, briljant geslaagde solo's tussen Reds performance die blijft verbazen. Variatie genoeg en de sfeer geraakt stilaan heter. We zingen één der bekendste sixties DeepPurple-tunes mee voor “ Night Time “ een cover van The Strangeloves uit 1965, respectabel nummer, deze keer zonder krassen en wat een drive ! Yiiihaa, veelzeggende strijdkreet voor “ How I Feel ”. “ They Get What They Want “, nee alweer geen Stones versie, maar trots gevarieerd eigen werk. De fiesta blues microbe kriebelt bij de laaste nummers ook in ons bloed. Het weergaloze virus waartegen geen enkele griepspuit bestaat. Toch voelen we ons meer dan ok. Bij “ Promise ” wordt stilzitten of staan steeds moeilijker . Krijgen tussendoor nog een belangrijke levenstip, waarvoor Paul de man aankondigt die nog niet genomineerd werd, jawel frontman Pascal. Pascalleke voor de dames, in Frankrijk bekend als Oncle Red of zelfs Green Bullet.

Kogel is dan ook door de kerk en dansvloer staat vol volbloeden, gereed voor de laatste nummers aan de danspalen. “ Communication Rules “ een goodbye nummer op volle toeren. Fiesta blues à volonté ! Met vele lachende gezichten en uit hun knalpijp scheurt ieders favoriet “ Route 66 ”, Bobby Troup achterna. Hij wist al in 1946 waarvan je je kicks kon krijgen. Dankwoordjes aan Michel en Paul en Lydia en … Nee, nog niet gedaan mannen. De gewoonte des huizes wordt door Paul opgeëist en door ons meer dan bejubeld. Ook weer geen probleem voor Red, die een rocky Jap uit zijn mouw schudt “ No mo do Yakamo “. Een van zijn andere boegbeelden achterna: Dr Feelgood. Voor de ongelovigen... er zijn ook beelden van

gemaakt. Spijtig weliswaar van de afgesneden clip, het loont daarom ook de moeite deze kerels live terug te zien. Net als Low Society die, naar verluid hier op Goorblues, eind dit jaar ook terugkomen. Het is en blijft hier een pareltje, altijd de moeite terug te komen, voor muzikanten en voor bluesfans, steeds dankzij Paul en Michel.

Guy Cuypers

Foto © JiVe

meer Foto ©JiVe

Pascal Redondo (zang/harmonica) / Thomas Planque (bas) / Jacques Hervé Krief (gitaar) : Ben Clavier (orgel) / Guillaume Kissel (drums)

 

 

video's: Simulation Blues - Leave My Heart Alone - Route 66 - Promise & Communication Rules - Night Time - No mo do Yacamo

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

GOORBLUES, WUUSTWEZEL

26/02/17