GLEN HANSARD @ AB, BRUSSEL – 13/02/18

De Ierse singer-songwriter Glen Hansard vestigde zijn muzikale fundamenten reeds vanaf zijn dertiende, toen hij als busker de straten van Dublin opfleurde. In 1990 richtte hij met enkele vrienden de band “The Frames” op. De band nam een tiental albums op, van 1992 tot 2006, wat resulteerde in een succesverhaal in eigen land maar niet in het buitenland. In 2006 startte Hansard een zijproject met de Tsjechische muzikante Marketa Irglova, “The Swell Season”. Voor beiden was er een hoofdrol weggelegd in John Carney’s film “Once” een Iers muzikaal drama over twee straatmuzikanten in Dublin. Niet alleen de film werd een groot succes, ook de soundtrack (Grammy Nominatie) geschreven door Hansard en Irglova, leverde hen met het nummer “Falling Slowly” zelfs een Oscar op.


Na nog een album onder de naam The Swell Season te hebben opgenomen, “Strict Joy”, bleek voor Glen Hansard tijd rijp te zijn om zich op een soloproject te wagen. “Rythm and Repose” (2012) wordt zijn debuutalbum, met zijn rijke emotionele stem, bezingt Hansard de menselijke relaties in al zijn aspecten, soms ruw, soms teder maar steeds met een emotionele impact die je raakt. Opvolger “Didn’t He Ramble” (2015) laat een hoopvollere Hansard horen. Muzikaal worden sommige nummers ondersteund door een blazerssectie en subtiele orkestratie, waardoor ze nog meer zeggingskracht krijgen. Op zijn dit jaar verschenen “Between Two Shores” (2018) zorgen het gebruik van blazers en keyboards voor een meer soulvol geluid. Nee eigenlijk is het geen nieuw album, de nummers werden immers opgenomen tijdens de Amerikaanse tour van zijn debuutalbum “Rythm And Repose”. Vorig jaar besloot hij ze nog eens te beluisteren en muzikaal vond hij ze nog steeds sterk. Hij schreef nieuwe teksten en nam de vocalen terug op.

Hij heeft er reeds een lange carrière opzitten en uiteindelijk staat hij waar hij wil staan, voor volle zalen, met mensen die meegaan in zijn muziek, luisterend naar hartbrekende of hartverwarmende verhaaltjes gebracht door een passionele artiest.

Ook de AB-zaal zat zo goed als afgeladen vol voor zijn zoveelste doortocht in onze hoofdstad. Het podium spaarzaam verlicht met schemerlampjes, een huiskamersetting, met heel wat akoestisch instrumentarium.

Glen Hansard brengt de eerste twee nummers solo akoestisch, als een volleerd busker, “High Hope” en “Time Will Be The Healer”, het ene melodramatisch, het andere hoopvol. Een volledig muzikaal elftal komt de Ierse bard bijstaan, “Roll On Slow” opener van het nieuwe album krijgt met de drietallige blazerssectie heel wat soul mee, terwijl in “One Of Us Must Lose” de drie violistes het nummer meer dramatiek geeft. Hoewel zijn nummers meestal niet de vrolijkste zijn weet Glen Hansard dit meestal wel te relativeren, er moet altijd plaats zijn voor een beetje humor al is die soms wrang, “My Little Ruin”. Als een echte entertainer kan hij ook verhaaltjes vertellen, zijn ontmoeting met Joni Mitchell is hem altijd bijgebleven, van haar leerde hij dat je een nummer maakt door te rijmen van wat je meemaakt in je leven. “Shelter Me” een nummer over een dakloze speelde hij solo aan de piano. Voor “Vigilante Man” van Woody Guthrie neemt hij zijn ukelele, het nummer handelt over een man die uit zijn huis wordt gezet door ene Fred Trump, de link met Donald is snel gelegd, en een extra couplet over Trumps ‘wall’ en ‘bomb’ wordt door het publiek duidelijk geapprecieerd.

Bij het bluesy “Way Back In The Way Back When” mag het publiek vocale ondersteuning geven. Eenvoudige, breekbare nummers een handelskenmerk voor vele grote artiesten is ook iets waar Glen Hansard een patent op heeft, “Birds Of Sorrow”, “Wedding Ring” (gedeeltelijk gezongen door trombonist Fowlkes) en natuurlijk “Falling Slowly”, ze krijgen alle een prachtige uitvoering, de band geeft met hun backing-vocals, violen, keyboards, blazers en gitaren een mooie invulling van deze gevoelige nummers.

De violistes geven het nummer “Fitzcarraldo” van zijn voormalige band The Frames een speciale uitvoering, trombonist Curtis Fowlkes mag de show even stelen met een groovy trombone solo tijdens “Wreckless Heart” tevens het laatste nummer van de reguliere set. Een Glen Hansard show duurt minstens twee uur en meestal langer dus krijgen we nog wat bisnummers. Het stemmige “Grace Beneath The Pines”. “Song Of Good Hope” brengt positieve gedachten tijdens harde tijden. Tijdens het toeren verleden jaar in Estland maakte hij kennis met een Estse folk band, blijkt dat deze band hun toer deze dagen eindigde in Brussel, Hansard had ze uitgenodigd om een nummertje te komen spelen tijdens deze show en zo verschenen drie Estse meiden die met hun folk nummer “Why?” de show even mochten overnemen.

Ook tijdens het stevige “Lowly Deserter” van Glen Hansard mochten ze mee musiceren om de Estse folk traditie te promoten. Spontaniteit en vriendelijkheid, Hansard ten voeten uit. Met het nummer “Gold” eindigt bisreeks nummer 1, de band komt nog even terug om “Wheels On Fire” te brengen en zo een bewogen concert af te sluiten. Met het nodige inlevingsvermogen, een schitterende backing band, humor en relativeringszin weet Glen Hansard wederom het publiek te overtuigen van zijn muzikaal kunnen.

Luc Nuyts

Foto's © Sonja Schepers

 

 

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

AB, BRUSSEL