LEE FIELDS & THE EXPRESSIONS @ BOTANIQUE , BRUSSEL - 06/02/18 

Lee Fields is een van de weinig overblijvende soul zangers die de gouden jaren van de soul meemaakten. De laatste jaren verloren we al enkele actieve artiesten uit die periode als Solomon Burke, Sharon Jones en Charles Bradley. Dus deze Lee Fields is een van de enige overblijvende.  Ondertussen nadert de man de zeventig jaar.  Hij heeft een stevige live reputatie maar kon hij deze nog waarmaken op zijn leeftijd?  Deze dinsdagavond in de Botanique moest hierover uitsluitsel brengen. 


De Orangerie was uitverkocht wat wel verrassend was. Zoals bij elk soul optreden is de start voor de band om zich instrumentaal op te warmen. Dan neemt iemand van de band het woord om de ster van de avond aan te kondigen. Het voorgeschreven scenario werd netjes gevolgd. Toen Lee opkwam werd “Comin Home” ingezet een groovy song die de zaal direct in beweging bracht. Gevolgd door de soul sleeper “Work To Do” . Met enthousiasme gebracht op een bedje met de gitaar en de blazers die voor de extra toets zorgden. 

De afwisseling volgend kwam nu een funky, uptempo “Talk To Somebody” waarbij hij niet schuwde het publiek te mennen en te bespelen. Maar als een zanger en band zich zo voluit geeft, zich smijtend, dansend en zwetend is dit aanstekelijk op het publiek Gevolg was dat iedereen aan Lee’s lippen hing en zich kostelijk vermaakte ondanks dat alle clichés van de partij waren. Op zijn elan doorgaand kwam hij met “Special Night” , het titelnummer van zijn laatste plaat, met de blazers in de glansrol ondanks een melig tintje. Hij en zijn band waren duidelijk sterker in de uptempo nummers. Zo was “Can’t Win” een funky nummer zo aanstekelijk dat stilstaan onmogelijk was. Het trage nummer dat er uit sprong was “Let Him In” met een zekere woede in de tekst en met hartverscheurende overgave gezongen. De band die bleef uitblinken met de knappe blazers in de hoofdrol. “Don’t Walk” was het ideale moment om zijn ervaring in het “inpakken van een concertpubliek” boven te halen. En het publiek liet dit gewillig doen. “Time” was terug een soulsong die hij bracht met een overgave die aan Otis deed denken. “Make The World” met de blazers in de hoofdrol was de afsluiter van de set. Maar als je dit doet met een funky nummer dan kan je verwachten dat je teruggeroepen wordt voor bisnummers. Hier kwam eerst de band spelen waarna Lee, die met een nieuwe opvallende outfit het podium op verscheen, om met een aangrijpend “Faithfull Man” af te sluiten. 

De ontwapenende houding, de onmetelijke inzet, de knappe band , de sterke stem en de soms wat houterig lijkende danspasjes maken dat dit een concert werd om lang te koesteren en te onthouden. De initiële vraag of hij zijn live reputatie nog waar maakt is bij deze volmondig ja. Dat Lee Fields nog lang en dikwijls mag langskomen want voor een avond leuk vertier op goede muziek ben je hier aan het goede adres. 

Lisael

Fotoalbum © Yvo Zels

 


 

 

 

 

 

 


 

Artiest info
website  
facebook  

BOTANIQUE, BRUSSEL